Οι μαθητές απέδειξαν ότι η νεολαία δεν είναι μόνον η φλόγα που κρατά ζωντανό το χθες, αλλά είναι και ο καθρέφτης του αύριο
Εκείνο το πρωινό της 26ης Οκτωβρίου 2025 στη Θεσσαλονίκη, λίγο πριν ξεκινήσει η μαθητική παρέλαση, δεν ήταν ίδιο με άλλα αντίστοιχα του παρελθόντος. Λες και ο ουρανός αποφάσισε να δοκιμάσει την ψυχή των παιδιών. Σαν να ήθελε κι αυτός να συμμετάσχει στη μνήμη, κατακλύζοντας τη γη με δάκρυα ευγνωμοσύνης για όσους πότισαν με το αίμα τους τον δρόμο της ελευθερίας. Και η νεολαία της πόλης στάθηκε περήφανη και αγέρωχη κάτω από τις χοντρές σταγόνες της βροχής νιώθοντάς τες ως ευλογία.
Τα πέλματα των παιδιών βούλιαζαν μέσα στις μικρές λακκούβες νερού στην οδό Τσιμισκή και τα χέρια τους κρατούσαν παγωμένα τις σημαίες. Αλλά στα μάτια τους έλαμπε η συνείδηση της ευθύνης και τους χρέους. Δεν βάδιζαν μόνο για να τιμήσουν την επέτειο της απελευθέρωσης της πρωτεύουσας της Μακεδονίας μας, αλλά για να αποδείξουν ότι η Ιστορία δεν είναι μόνο παρελθόν, αλλά και παρόν που μας ζητά να το κουβαλήσουμε με θάρρος στο μέλλον. Κι όσο οι στολές μούσκευαν και βάραιναν, τόσο τα πρόσωπα άστραφταν, λες και η βροχή δυνάμωνε το φως τους. Ηταν σαν να έβγαιναν μέσα από παλιές φωτογραφίες του 1940, δίπλα στους τότε νέους που υπερασπίστηκαν την ίδια γη και τις ίδιες αξίες. Οι καιροί άλλαξαν, αλλά το φρόνημα έμεινε το ίδιο. Και εκείνη την ημέρα η Θεσσαλονίκη είδε πως το φρόνημα αυτό δεν έχει χαθεί.
Αν σκεφτεί κανείς ότι πολλά από αυτά τα παιδιά, λίγες ημέρες αργότερα, βρέθηκαν να τραγουδούν και να φωνάζουν στη συναυλία του ΛΕΞ στο Καυταντζόγλειο, δεν μπορεί παρά να συνειδητοποιήσει ότι ο πατριωτισμός στις νέες γενιές δεν είναι τυφλή υπακοή, αλλά μια ανάγκη. Μια ανάγκη να ανήκεις σε μια πατρίδα που όχι μόνο θα την υπερασπίσεις με τη ζωή σου, αν χρειαστεί, αλλά και που θα αγωνιστείς για να αλλάξεις τις παθογένειές της. Μέσα στη βροχή της παρέλασης τίμησαν τους ήρωες των εθνικών αγώνων, αλλά στη βροχή των στίχων τίμησαν το δικαίωμά τους να ονειρεύονται έναν καλύτερο και πιο δίκαιο κόσμο. Είναι η ίδια ψυχή που μαθαίνει να σέβεται χωρίς να σιωπά, αλλά και να τιμά χωρίς να υποτάσσεται.
Οι νέοι μας κατέδειξαν ότι η νεολαία δεν είναι μόνον η φλόγα που κρατά ζωντανό το χθες, αλλά είναι και ο καθρέφτης του αύριο. Γεννημένοι σε εποχές γενικότερης αμφισβήτησης, επέλεξαν να σταθούν με σεβασμό απέναντι στην Ιστορία τους. Οχι από υποχρέωση, αλλά από εσωτερική ανάγκη. Γιατί η ρίζα είναι μνήμη και όποιος ξεχνά, χάνεται.
Οταν κάποιος ανακαλέσει στον νου του την εικόνα των παιδιών να παρελαύνουν μουσκεμένα μα χαμογελαστά, θα συνειδητοποιήσει ότι η ομορφιά δεν βρίσκεται στην τελειότητα, αλλά στην πίστη. Σε μια πίστη πως κάθε γενιά αυτού του τόπου, στη διάρκεια της ιστορίας του, κουβαλά μέσα της μια σπίθα, που ήταν αυτή που κράτησε την πατρίδα ζωντανή αιώνες τώρα.
Οι Ελληνες της Θεσσαλονίκης γνωρίζουν καλά από καταιγίδες και συμφορές. Γι᾽ αυτό και εκείνη την μέρα εξέλαβαν τη στάση των παιδιών τους ως μία υπόσχεση: Οτι όσο η νεολαία τους βαδίζει με τέτοιο σθένος, η Ιστορία της πατρίδας δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Και κάπως έτσι, μέσα στη βροχή, γεννήθηκε ένα νέο σύμβολο, μια μικρή νίκη απέναντι στην αδιαφορία και στον οχαδερφισμό. Μια απόδειξη ότι υπάρχουν ακόμη ψυχές που ξέρουν να στέκονται όρθιες, ακόμη και όταν ο ουρανός σκύβει και κλαίει.
Γιάννης Χ. Κουριαννίδης,
διευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα»
[email protected]
