Οι ΗΠΑ προφανώς αξιοποιούν την προθυμία των Ελλήνων πολιτικών, αλλά μέσα τους δεν την εκτιμούν. Ούτε εκτιμούν το «επαρχιακό ράλι» που γίνεται από υπουργούς της κυβέρνησης για μία φωτογραφία με τη νέα πρέσβη
Τα συμφέροντα της Αμερικής πρέπει να περνάνε μέσα από τα συμφέροντα της Ελλάδος, και όχι το ανάποδο. Αυτό είναι το «κλειδί» μιας βαθιά πατριωτικής πολιτικής, εναρμονισμένης απολύτως με τις διεθνείς συμμαχικές υποχρεώσεις της χώρας.
- Του Μανώλη Κοττάκη
Αυτή θα πρέπει να είναι η βασική γραμμή ολόκληρης της πολιτικής τάξης της χώρας μας, σε μια εποχή που στην περιοχή μας βρίσκεται σε εξέλιξη μια τεράστια αναδιάταξη, ένας μεγάλος διεθνής καταμερισμός της Δύσης προς χώρες, μετά ή άνευ ανταλλαγμάτων. Η Αμερική θέλει να κλείσει όλα τα μέτωπά της στην περιοχή εν όψει της τελικής αναμέτρησης με την Κίνα και να διοικεί όπως κάποτε, δι’ αντιπροσώπων, κυβερνήσεων και πρωθυπουργών.
«Κλείνω μέτωπα» σημαίνει ότι αποσύρω στρατεύματα από τη Ρουμανία, όπως συνέβη αθόρυβα την προηγούμενη εβδομάδα, και σταματώ να πληρώνω από την τσέπη μου για την άμυνα της Ευρώπης. «Κλείνω μέτωπα» σημαίνει ότι αξιοποιώ φιλικές χώρες και το έδαφός τους, όπως η Ελλάδα, ως κόμβο για την κατακόρυφη αύξηση των εξαγωγών του φυσικού αερίου και για την ανάκτηση της επιρροής μου σε χώρες της ανατολικής Ευρώπης. «Κλείνω μέτωπα» σημαίνει ότι διευθετώ το Μεσανατολικό στη Συρία με βασικούς παίκτες την Τουρκία, την οποία χρειάζομαι για να ανακόπτει προς Βορρά τη Ρωσία, και το Ισραήλ ως εγγυητή των συμφερόντων μου στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου.
Το πρόβλημα που έχει η πολιτική μας τάξη, την οποία έχουν «διαβάσει» άριστα οι Αμερικανοί και υποτιμούν βαθιά, πλην εξαιρέσεων (αδιακρίτως κομμάτων, όπως προκύπτει και από όσα έγραψε ο πρέσβης Πάιατ σε πρόσφατο βιβλίο), είναι πως εμφανίζεται ως η επισπεύδουσα και ως η προτείνουσα λύση για τα συμφέροντα των άλλων χωρών. Θεωρώντας, μη ρεαλιστικά, ότι μέσα από το δυτικό συμφέρον εξυπηρετείται και το δικό μας. Αυτό το «και» είναι η διαφορά μας. Θυμίζει τη γνωστή ελληνική παροιμία «Μαζί με τον βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα». Πρόκειται για μεγάλο λάθος! Δεν είμαστε η γλάστρα – είμαστε ο βασιλικός!
Νέα επετηρίδα
Οι Ηνωμένες Πολιτείες προφανώς και αξιοποιούν την προθυμία των Ελλήνων πολιτικών, αλλά μέσα τους δεν την εκτιμούν. Ούτε βεβαίως εκτιμούν το «επαρχιακό ράλι», που γίνεται αυτή την εποχή από υπουργούς της κυβέρνησης για μια φωτογραφία με τη νέα πρέσβη. Η κυρία Γκίλφοϊλ ήρθε στην Ελλάδα και ασκεί με αξιοσημείωτο τρόπο μια εθνική πολιτική προς το συμφέρον της χώρας που εκπροσωπεί. Από αυτό θα κριθεί από τον πρόεδρο Τραμπ, που είναι ο εντολέας της: από το πόσο επάξια θα εκπροσωπήσει τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή.
Και από τα πρώτα της βήματα εμφανίζεται ιδιαίτερα μελετημένη, καθώς φαίνεται ότι προτάσσει μια νέα επετηρίδα στον πολιτικό αλλά και στον επιχειρηματικό κόσμο, μάλλον μακριά από τα παλαιά «τζάκια». Μπορεί να ανέλαβε τώρα τα καθήκοντά της, αλλά, όπως αποκάλυψε σημαντικός μάνατζερ κατά την υπογραφή μεγάλων συμφωνιών ενέργειας, η πρέσβειρα ασχολείτο με το project τους τελευταίους… τρεις μήνες! Το μέγα θέμα για εμάς είναι η σύζευξη των συμφερόντων ΗΠΑ – Ελλάδας, όχι η μονομερής ικανοποίηση συμφερόντων του ενός μέρους, άνευ του ετέρου. Αυτό που περιγράφουμε στην αρχή.
Το μέγα θέμα σε μια εποχή όπου μοιράζεται τρίτη φορά ο κόσμος, μετά το 1945 και το 1989, είναι η εκπροσώπηση των δικών μας εθνικών συμφερόντων από πολιτικούς που πείθουν γιατί έχουν ρίζες στην κοινωνία. Η ίδια η ζωή μάς έχει δείξει ότι, για να στερεωθούν οι μεγάλες λύσεις, απαιτούνται μεγάλες ηγεσίες. Ηγεσίες τις οποίες εμπιστεύεται ο λαός. Οπως όμως επισημάναμε σε πρόσφατα σημειώματα, αυτή τη στιγμή γίνεται στα σαλόνια και τα δείπνα των Αθηνών ένας κλασικός διαγωνισμός επαρχίας για το ποιος θα πει πρώτος πράγματα που βολεύουν την υπερδύναμη στον σχεδιασμό της, χωρίς αυτό να είναι πάντοτε εκτιμητέο.
Δεν θα προσωποποιήσω το σχόλιο, γιατί μπορεί να αφορά πρόσωπα με τα οποία έχω συζητήσει κατ’ επανάληψη τις διαφορετικές μας απόψεις, αλλά εκτιμώ. Ομως, αν η πολιτική των ΗΠΑ είναι ένας διεθνής καταμερισμός στη Μεσόγειο, στον οποίο θα μετάσχουν, μεταξύ άλλων, η Ελλάδα και η Τουρκία, πόσο σοφό είναι να βγαίνουμε εμείς πρώτοι και να ζητάμε συνεταιρισμό με τους Τούρκους για τα θαλάσσια πάρκα; Και αύριο συνεταιρισμό στην εκμετάλλευση του ορυκτού μας πλούτου; Οταν πηγαίνεις σε μια διαπραγμάτευση, δεν ξεκινάς να προτείνεις το μάξιμουμ των διεκδικήσεων του αντιπάλου. Ξεκινάς με το μάξιμουμ των δικών σου διεκδικήσεων, ώστε να κερδίσεις τα περισσότερα δυνατά πάνω στο τραπέζι. Οπως έλεγε κάποτε και ο αείμνηστος Χάρρυ Κλυνν, «τα δικά μας δικά μας και τα δικά σας δικά μας».
Αν σήμερα, λοιπόν, ερχόμαστε και λέμε ότι περιοχές που το Διεθνές Δίκαιο θεωρεί δικές μας δεν είναι δικές μας, αλλά μπορούμε να τις έχουμε παρέα με τους Τούρκους, το μήνυμα που στέλνουμε στην υπερδύναμη, αλλά και στην απέναντι πλευρά, είναι ότι είμαστε έτοιμοι να… υποχωρήσουμε σε όλα. Αυτή δεν είναι αντίληψη για διεθνείς διαπραγματεύσεις, αλλά αντίληψη για συμβιβασμό και υποχώρηση. Και αν αυτό συμβεί, δεν θα φταίνε προφανώς οι σύμμαχοί μας Αμερικανόιλ, που θα εκμεταλλευτούν την προθυμία των δικών μας ηγεσιών, αλλά οι δικές μας ηγεσίες – οι χρήσιμοι ηλίθιοι.
Ιστορικό παράδοξο
Παραδόξως, όλες αυτές οι προτάσεις εξυπηρέτησης της Δύσης διατυπώνονται μέχρι στιγμής από πολιτικούς που προέρχονται από το Κέντρο και την Κεντροαριστερά. Είναι ένα ιστορικό παράδοξο κι αυτό, πράγματι, ότι, από το «έξω το ΝΑΤΟ» του 1974, οι χειρότεροι πολέμιοι της συμμαχίας τότε φτάνουν να είναι οι καλύτεροι φίλοι της σήμερα. Ανευ όρων. Η Ελλάδα πρέπει δυναμικά να μετάσχει σε αυτόν τον νέο καταμερισμό, ο οποίος, ούτως ή άλλως, δεν εξαρτάται από την ίδια και, αν θέλει να απουσιάσει, αυτό θα αποβεί εις βάρος της.
Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν ότι το συνέδριο του Ζαππείου για την ενέργεια ήταν όλο έργο Γκίλφοϊλ και πως η κυβέρνηση δεν είχε καμία σχέση με τη διοργάνωσή του, παρά μόνο με την επικοινωνιακή αξιοποίησή του. Από το σημείο αυτό, όμως, μέχρι το να μη θέτεις εκ των προτέρων τα μεγάλα ζητήματα που αφορούν το έθνος πάει πολύ… Από όσο έχουμε αντιληφθεί, η νέα πρέσβειρα με τις μέχρι στιγμής κινήσεις της στην πατρίδα μας (ως εκπροσωπούσα τον πρόεδρο Τραμπ), ΚΑΙ το εθνικό συμφέρον της χώρας της υπηρετεί απολύτως, ΚΑΙ τους πολιτικούς που προτάσσουν το εθνικό συμφέρον της πατρίδας τους και δεν παραδίδονται με το πρώτο φύσημα του αέρα σέβεται.
Οποια λύση σχεδιάζεται –θα το ξαναγράψουμε– πρέπει να έχει τη σαφή υποστήριξη του ελληνικού λαού. Εάν τον έχει απέναντι, απλώς δεν θα αντέξει σε βάθος χρόνου. Αυτό αφορά και την Κύπρο και το Αιγαίο και τη Μεσόγειο. Η Ιστορία εδώ καθοδηγεί τον συσχετισμό και δεν ανατρέπεται από τη συγκυρία. Τα δίκαια είναι δίκαια.
