Ως πρωθυπουργός υπήρξε άξιος ηγέτης. Η κυβέρνησή του έως το 1955 που απεβίωσε καλλιέργησε τα εθνικά ιδεώδη, ελαχιστοποίησε την κομμουνιστική επιρροή και ανόρθωσε οικονομικά την ερειπωμένη Ελλάδα
Συμπληρώνονται 73 έτη από τη νίκη του Ελληνικού Συναγερμού στις εθνικές εκλογές της 16ης Νοεμβρίου 1952, στις οποίες έλαβε το εντυπωσιακό 49,22% των ψήφων και εξέλεξε 247 βουλευτές. Ενός πολιτικού φορέα της Λαϊκής Πατριωτικής Δεξιάς που ίδρυσε το 1951 ο χαρισματικός ηγέτης Αλέξανδρος Παπάγος.
- Του Ανδρέα Μητσόπουλου*
Ο απαράμιλλος στρατάρχης, που είχε οδηγήσει τον Ελληνικό Στρατό ως αρχηγός του στο Επος του 1940-1941 κατά του ιταλικού φασισμού. Εκείνος που παρητήθη από την αρχηγία για να μη συνθηκολογήσει με τον ναζισμό. Εκείνος που επανήλθε στο Στράτευμα το 1949 και συνέτριψε τον κομμουνισμό.
Ως πρωθυπουργός, ο Παπάγος υπήρξε άξιος ηγέτης. Η κυβέρνησή του έως το 1955 που απεβίωσε καλλιέργησε τα εθνικά ιδεώδη, ελαχιστοποίησε την κομμουνιστική επιρροή και ανόρθωσε οικονομικά την ερειπωμένη Ελλάδα. Εχοντας στο τιμόνι της εθνικής οικονομίας τον διαπρεπή υπουργό Συντονισμού Σπυρίδωνα Μαρκεζίνη, προχώρησε το 1953 στην υποτίμηση της ελληνικής δραχμής έναντι του αμερικανικού δολαρίου κατά 50%, εξασφαλίζοντας νομισματική σταθερότητα, εισροή ξένου συναλλάγματος και οργασμό επενδύσεων.
Επί των ημερών του διπλασιάστηκε η αγροτική και βιομηχανική παραγωγή, ενώ πολλαπλασιάστηκε το κατά κεφαλήν εισόδημα των Ελλήνων. Η αναγέννηση της Ελλάδος επισφραγίστηκε με μία σειρά δημοσίων ανοικοδομητικών έργων, ενώ η ακαταμάχητη παρουσία του Αριστοτέλη Ωνάση και του Σταύρου Νιάρχου στον ναυτιλιακό τομέα έδωσε τα επόμενα έτη την ώθηση για την επίτευξη του ελληνικού οικονομικού θαύματος. Θετική υπήρξε και η ασκηθείσα από τον Αλέξανδρο Παπάγο εξωτερική πολιτική, δεδομένου ότι ήταν ο πρωθυπουργός που διεθνοποίησε το κυπριακό ζήτημα, υποβάλλοντας το 1954 προσφυγή, απευθυνόμενη στην Γενική Γραμματεία του ΟΗΕ, ζητώντας την αυτοδιάθεση των Ελληνοκυπρίων και την ένωση Ελλάδος – Κύπρου.
Εν αντιθέσει με την πατριωτική και οικονομικά ωφέλιμη διακυβέρνηση του Παπάγου, από το 1974 επικρατεί πολιτική ανεπάρκεια ένεκα της εφαρμογής του εθνομηδενιστικού δόγματος και της κρατικίστικης νοοτροπίας. Οπως απεδείχθη, η πολιτική γενιά του Πολυτεχνείου, εφαρμόζοντας επιβλαβείς πολιτικές, ράγισε το εθνικό οικοδόμημα που με κόπο κτίστηκε τα προηγούμενα έτη.
Μία γενιά που αναδύθηκε στο προσκήνιο μετά τα γεγονότα της εξεγέρσεως του Πολυτεχνείου, τη 17η Νοεμβρίου 1973, τα οποία δεν έφεραν τη δημοκρατία τότε, αφού κατόπιν αυτών και της πτώσεως του Γεωργίου Παπαδόπουλου (Προέδρου της Δημοκρατίας τότε) και της μη στρατιωτικής κυβερνήσεως του Σπυρίδωνος Μαρκεζίνη, την 25η Νοεμβρίου 1973, προκλήθηκαν αλυσιδωτές αποσταθεροποιητικές καταστάσεις, ήτοι η επιβολή σκληρότατου πλέον δικτατορικού καθεστώτος, εμπνεύσεως Δημητρίου Ιωαννίδη, η ματαίωση των προγραμματισμένων για τον Φεβρουάριο του 1974 εθνικών εκλογών και η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το καλοκαίρι του 1974.
Η Μεταπολίτευση, αν και θεωρείται μία πολιτικά σταθερή περίοδος, εμπεριέχει στοιχεία που δεν συνάδουν με την ηθική, την κοινωνική αλληλεγγύη, τις εθνικές αξίες, την οικονομική ευημερία και την ελληνορθόδοξη ταυτότητα που απειλείται θανάσιμα από τον ισλαμικό εποικισμό. Συγκρίνοντας λοιπόν τον εθνικό ηγέτη Αλέξανδρο Παπάγο με τους νεοταξίτες πολιτικούς, διαπιστώνουμε ότι η σύγχρονη παρακμή καταλαμβάνει κάθε πεδίο.
Η ανάκαμψη της Ελλάδος είναι επιτακτική. Δεν θα έλθει όμως από τη διεθνιστική Αριστερά, αλλά μόνο όταν επανέλθει στο προσκήνιο το πολιτικό πρότυπο της Ελληνικής Δεξιάς του Αλέξανδρου Παπάγου. Ενα πρότυπο που απέχει παρασάγγας από την ιδεολογικά μεταλλαγμένη Νέα Δημοκρατία. Ως εκ τούτου, επιβάλλεται η ανασυγκρότηση του πατριωτικού χώρου και η ανάδειξη στιβαρών ιδεολόγων πολιτικών που θα τερματίσουν την παρακμή, επιδιώκοντας την άμεση εθνική επανεκκίνηση.
*Δικηγόρος – Συγγραφέας
