Ας μελετήσουν οι νομοθέτες κάποια θεμελιώδη έργα πεφωτισμένων στοχαστών και ας επιχειρήσουν να παρεμβαίνουν λιγότερο στην ιδιωτική μας ζωή
Πολλές φορές παρομοιάζω το κράτος με έναν διαχειριστή σε πολυσύνθετη πολυκατοικία. Εκείνος οφείλει να φροντίζει τους κοινόχρηστους χώρους, την αυλή, την καθαριότητα, την πύλη του κτιρίου, ώστε να διασφαλίζεται η ασφάλεια όλων. Φανταστείτε όμως έναν διαχειριστή που επινοεί κανονισμούς οι οποίοι παρεισφρέουν αυταρχικά στην οικογενειακή σας γαλήνη, που επιθυμεί να καταγράψει τα έπιπλά σας και να καθορίσει την «ορθή» διαρρύθμιση του ίδιου σας του σπιτιού, που επιβάλλει πρόστιμα βάσει καμερών ασφαλείας, επειδή δεν τηρήσατε κάποιους από τους αλλόκοτους κανονισμούς του, που καθιερώνει δήθεν κανόνες «ορθής οικογενειακής λειτουργίας» για το πώς οφείλετε να συμπεριφέρεστε μέσα στη φαμίλια σας. Τότε δεν μιλάμε για φιλελεύθερη Πολιτεία, αλλά για κάτι αδιάκριτα σατραπικό, δεσποτικό και τυραννικό.
Ετσι αισθάνομαι ειλικρινά τον τελευταίο καιρό απέναντι στις συνεχείς απαιτήσεις του κράτους για δεδομένα που ήδη διαθέτει. Με τρόμο με κάλεσε ηλικιωμένη γειτόνισσα για να με ενημερώσει πως οφείλαμε να δηλώσουμε με έναν παράδοξα ηλεκτρονικό και γραφειοκρατικό τρόπο τα στοιχεία του ανελκυστήρα μας, αλλιώς θα επιβαλλόταν πρόστιμο.
Με παρόμοια αγωνία με κάλεσε πέρσι η ηλικιωμένη μητέρα μου για να δηλώσω σε μια διαδικτυακή πλατφόρμα ότι κουρέψαμε το οικόπεδό μας στα Μεσόγεια, αλλιώς πάλι υπήρχε απειλή τιμωρίας. Ολα αυτά για πληροφορίες που είτε ήδη κατέχει το κράτος είτε θα μπορούσε με τη σύγχρονη τεχνολογία να επιτηρεί, χωρίς να βασανίζει τον πολίτη. Κάποιος «φιλελεύθερος νους» στην κυβέρνηση, με εμφανώς στρεβλή αντίληψη περί ελευθερίας, επιλέγει να νομοθετεί παρεμβατικά, επιβάλλοντας δυσθεώρητα εξοντωτικά και συχνά δυσανάλογα πρόστιμα, τα οποία προκαλούν υπέρμετρη ψυχολογική φόρτιση ιδίως σε αγχώδεις ή ηλικιωμένους συμπολίτες μας.
Είναι αυτό, άραγε, το νόημα της ελευθερίας που επιζητούμε; Προσωπικά, επιθυμώ την ελάχιστη δυνατή συναναστροφή με τον «διαχειριστή», να πληρώνω τα απολύτως αναγκαία «κοινόχρηστα», να παραχωρώ τις ελάχιστες επιβεβλημένες πληροφορίες για την ιδιοκτησία, τον βίο και τα δεδομένα μου. Δεν θέλω κανένα κράτος «πατερούλη», που να συλλέγει νυχθημερόν στοιχεία για εμένα, που να με αναγκάζει να τα εισάγω σε ατέρμονες ηλεκτρονικές πλατφόρμες, που να με κάνει να νιώθω διαρκώς εποπτευόμενος, σαν να πορεύεται δίπλα μου ως συνεταίρος στη ζωή της οικογένειάς μου, υπαγορεύοντας τον τρόπο με τον οποίο οφείλουμε να διανύσουμε το μονοπάτι μας.
Ας μελετήσουν λοιπόν οι νομοθέτες κάποια θεμελιώδη έργα πεφωτισμένων στοχαστών περί της σχέσης ελευθερίας και κράτους, από τον Τόμας Χομπς και τον Τζον Λοκ μέχρι τον Τόμας Σόουελ και τον Μίλτον Φρίντμαν, και ας επιχειρήσουν να παρεμβαίνουν λιγότερο και με μεγαλύτερη διακριτικότητα στην ιδιωτική μας ζωή.
