Γιατί «χάλασε κόσμο» το βίντεο με τον αγρότη μας από το Νέο Μοναστήρι Θεσσαλονίκης; Γιατί μας θύμισε ότι υπάρχει μία Ελλάδα που ξεχάσαμε ότι υπάρχει. Η Ελλάδα των συναισθημάτων που δεν διστάζει να εκτεθεί
Ξέρετε γιατί «χάλασε κόσμο» το βίντεο με τον αγρότη μας από το Νέο Μοναστήρι Θεσσαλονίκης, ο οποίος έκλαιγε με μαύρο δάκρυ μπροστά στην κάμερα του κινητού της κόρης του, κάνοντας έκκληση να σώσει τα πρόβατά του;
- Του Μανώλη Κοττάκη
Η απάντηση είναι απλή. Γιατί μας θύμισε ότι υπάρχει μια Ελλάδα που ξεχάσαμε ότι υπάρχει. Η Ελλάδα των συναισθημάτων, που δεν διστάζει να εκτεθεί. Ο άνθρωπος αυτός δεν κέρδισε την προσοχή μας ούτε επειδή διηγήθηκε το πρόβλημά του γλαφυρά ούτε για το αξάν του ούτε για το φολκλόρ, που για την εποχή μας θύμιζε τον Βόγλη στο «στάσου μύγδαλα».
Κέρδισε την προσοχή μας για την αυθεντικότητά του, τη γνησιότητά του και για το γεγονός ότι ήταν άδολος, αθώος και κυρίως ευθύς. Ειδικά σε εκείνο το σημείο που έλεγε με δάκρυα στα μάτια ότι «εγώ σ’ όλη μου τη ζωή δεν έκλαψα ποτέ, δεν γονάτισα ποτέ». Εκείνο το ποτέ πώς το είπε! ΠΟ – ΤΕ! Εβγαινε μέσα από την ψυχή του κατευθείαν. Το ίδιο παραστατικές ήταν και η σύζυγός του και οι κόρες του. Η μία από τις δύο, η μεγαλύτερη, που με συστολή χθες ανακοίνωσε ότι η οικογένεια αποσύρεται από τα social media (γιατί αλλιώς έχει μάθει να ζει) κοίταξε την κάμερα σ’ αυτό το βίντεο και είπε με σταθερή φωνή: «Αυτό το χώμα είναι η Μακεδονία.
Αυτά τα πρόβατα είναι φτιαγμένα από αυτό το χώμα. Και εγώ είμαι φτιαγμένη από αυτό το χώμα. Αν βρέξει και τραβήξει νερό το χώμα, εγώ αυτό το νιώθω. Και το πρόβατο το νιώθει! Αν εγώ πάθω κάτι, και η γη το νιώθει και το πρόβατο το νιώθει. Είναι ένα και το αυτό. Αν πάθει κάτι αυτό το πρόβατο, και εγώ το νιώθω και η μάνα γη το νιώθει. Σαν να το έκανε σε μένα». Η κοπέλα αυτή περιέγραψε μέσα σε 100 λέξεις όχι τη σχέση που έχουν οι άνθρωποι της υπαίθρου με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Μίλησε για τον έρωτά τους και το δέσιμό τους με την ελληνική γη. Σχέση που είναι αδύνατον να καταλάβουμε οι άνθρωποι των πόλεων με το τσιμέντο και ειδικά οι ηγεσίες μας.
Και γι’ αυτό όταν μιλούν και απευθύνονται σε αυτούς τους ανθρώπους δεν καταλαβαίνουν σε ποιους μιλούν, δεν ξέρουν πώς να τους μιλήσουν και δεν ξέρουν πώς να επικοινωνήσουν μαζί τους. Οι άνθρωποι αυτοί δεν σπούδασαν στο Χάρβαρντ, αλλά έχουν μια σπάνια ικανότητα να συμπυκνώνουν το δίκιο τους στις λέξεις τους μέσα σε μερικές γραμμές: δείτε τι είπε και ο πατέρας κτηνοτρόφος αυτής της ενωμένης οικογένειας σε μια στιγμή έκρηξης γι’ αυτό που του συμβαίνει: «Το άδικο είναι μεγαλύτερο από τη ζημιά. Θα βάλω τα καμπάνια να τραγουδάνε στα βουνά της Ευρώπης, γιατί τα δικά μας τα βουνά είναι άχρηστα».
Οι άνθρωποι αυτοί είναι άδολοι, συγχωρητικοί και αυθεντικοί για ακόμα έναν λόγο που επίσης δεν μπορεί να τον καταλάβει η αναίσθητη πολυπολιτισμική ηγεσία της Αθήνας: γιατί έχουν μέσα τους τον Θεό! Και η σύζυγος και και οι κόρες και ο ίδιος ο κτηνοτρόφος είχαν στα χείλη τους, σε κάθε φάση τους, τον Χριστό. Δεν ύβρισαν με οργή κανέναν ονομαστικά, δεν ταμπουρώθηκαν στο μαντρί να αντισταθούν, παριστάνοντας τους ήρωες, μόνο αξιοπρέπεια εξέπεμπαν. Κάποιος έξυπνος, που παριστάνει τον διανοούμενο, είπε ότι είναι εύκολο να ομολογείς τον Θεό σε μια χριστιανική χώρα.
Αν ήταν τόσο εύκολο, θα το ακούγαμε σχεδόν κάθε μέρα και δεν θα μας προκαλούσε έκπληξη. Το θέμα, άλλωστε, δεν είναι να ομολογείς τον Θεό, αλλά να έχεις τον Θεό μέσα σου. Να μην έχεις κακία, να συγχωρείς, να ευχαριστείς τον Θεό που σε μια δύσκολη στιγμή σου έχεις τόσο μεγάλη βοήθεια, να δοξάζεις την ανθρωπιά που νομίζεις ότι είχε χαθεί.
Βεβαίως, να ξέρεις πότε να αποσύρεσαι. Να μη γίνεσαι δούλος της δημοσιότητας και της ύλης. Οι άνθρωποι αυτοί, με μια κίνησή τους, αποσύρθηκαν αξιοπρεπώς από το τρελοκομείο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης για να επιστρέψουν στην ειρήνη και στην απλότητα της ζωής τους. Ας ξαναδούμε αυτό το βίντεο προσεκτικά από απόσταση. Συμβολίζει ό,τι ήταν η Ελλάδα στο παρελθόν. Η χώρα της αθωότητας. Ας το ξαναδούμε και ας το κρατήσουμε φυλαχτό. Σε μερικά χρόνια θα είναι συλλεκτικό. Γιατί αυτήν την Ελλάδα την αφανίζουμε κάθε μέρα. Πρώτα επιτρέψαμε να θανατώνεται η γη της, μετά τα ζώα της και στο τέλος οι άνθρωποί της.
