Δεν είναι τυχαίο ότι ο «εθνάρχης» αναθεματίστηκε από την Εκκλησία, και το ανάθεμα εναντίον του επανέλαβαν με πάθος οι εξεγερμένοι Ελληνες
- Παναγιώτης Λιάκος
Σαν σήμερα, το 1916, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος και μέγα πλήθος Αθηναίων βροντοφώναξαν στο Πεδίον του Αρεως «ανάθεμα» εναντίον του ξενόδουλου, κάλπικου εθνάρχη Ελευθερίου Βενιζέλου. Στο βιβλίο μου «Η αλήθεια για τον Ελευθέριο Βενιζέλο» (εκδόσεις Αμμων) παρουσιάζεται μια -μεταξύ σοβαρού και αστείου- ομολογία του στην οικογενειακή φίλη του Πηνελόπη Δέλτα ότι λάτρευε τον Βελζεβούλ!
Στη σελίδα 76 του βιβλίου μου αναφέρονται τα εξής: «Ο Βενιζέλος, σε συζήτηση για τη θρησκεία και το δικαίωμα στην ελευθερία της σκέψης, έφερε ως παράδειγμα τον εαυτό του, που θα έπρεπε να του επιτρέπεται να είναι σατανολάτρης! Μάλιστα, η Πηνελόπη Δέλτα αναφέρει ότι τη φράση “μπορεί εγώ να θέλω να λατρεύω τον Βελζεβούλ” την ξεστόμισε φωναχτά “με μια βίαιη κίνηση του δεξιού χεριού του” και τα μάτια του ήταν “γεμάτα σπίθες”.
Αυτό δείχνει εκδήλωση έντονου παρορμητισμού και ψυχολογικής φόρτισης – σαν αυτές που βιώνουν οι άνθρωποι όταν καταπιέζουν για μεγάλες χρονικές περιόδους συναισθήματα, ιδέες και αντιλήψεις που έχουν, και κάποια στιγμή τις αποκαλύπτουν με ορμή ανάλογη με την ψυχολογική πίεση που ένιωθαν όσον καιρό… έκρυβαν τα “πιστεύω” τους.
Σε αυτό το εκ πρώτης όψεως “χαριτωμένο” περιστατικό, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, αμέσως μετά την -μεταξύ σοβαρού και αστείου- αποκάλυψή του, αναδιπλώνεται. Επικρατεί μέσα του το ένστικτο της πολιτικής αυτοσυντήρησης και ζητά από τη φίλη του να μη μεταφέρει τη συζήτησή τους, διότι όσοι την ακούσουν “θα πουν πως θέλω να λατρέψω τον εαυτό μου, αφού με λένε Βελζεβούλ και Σατανά!”».
Στο βιβλίο της Πηνελόπη Σ. Δέλτα, «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος. Ημερολόγιο – Αναμνήσεις – Μαρτυρίες – Αλληλογραφία» (σελ. 278) διαβάζουμε: «Μα δεν ήταν θρήσκος και δεν υποκρινόταν τον θεοφοβούμενο, τον θεολάτρη. Οπως σ’ όλες του τις σκέψεις, έτσι και στο θρησκευτικό ζήτημα ήταν φιλελεύθερος. […] Μια μέρα που συζητούσαν μπροστά του ζητήματα ξένων επιρροών είπε:
“Δεν παραδέχομαι προπαγάντες, αυτά μάλιστα, να τιμωρηθούν. Μα και πιέσεις της συνειδήσεως δεν τις ανέχομαι!” Και με μια βίαιη κίνηση του δεξιού χεριού του, τα μάτια γεμάτα σπίθες, μου είπε φωναχτά:
“Βρε αδελφέ, μπορεί εγώ να θέλω να λατρεύω τον Βελζεβούλ. Θα μ’ εμποδίσεις, δηλαδή;”. Με πήραν τα γέλια, και με είδε και θυμήθηκε και γέλασε κι εκείνος. “Μην το μεταπείτε” μου είπε, χωρίς να χαμηλώσει τη φωνή του, “θα πουν πως θέλω να λατρέψω τον εαυτό μου, αφού με λένε Βελζεβούλ και Σατανά!”».
