Η κυβέρνηση των αρίστων στην πράξη λειτουργεί σαν μια ιδιωτική οργάνωση για να εκφοβίζει, απειλεί και εξοντώνει τους αντιπάλους της αλλά και για να προστατεύει, ευνοεί, πριμοδοτεί τους φίλους της
Η χρήση του κράτους ήταν πάντοτε ένας πειρασμός στις προεκλογικές περιόδους. Μεταπολιτευτικά ειδικώς για σοσιαλιστές, σοσιαλδημοκράτες, εκσυγχρονιστές, κεντρώους, αριστερούς και άλλες φυλές της λεγόμενης «δημοκρατικής παράταξης» ήταν ο κανόνας και εντοπιζόταν σε συγκεκριμένους τομείς.
- Του Μανώλη Κοττάκη
Σπανίως όμως ήταν πειρασμός, μεταπολιτευτικά το υπογραμμίζω, για τη μεγάλη κεντροδεξιά φιλελεύθερη παράταξη. Και όταν αναφερόμαστε σε πειρασμούς δεν μιλάμε για τους κλασικούς διορισμούς ή επιδοτήσεις που γίνονταν στο παρελθόν, αλλά για τη χρήση ολόκληρης της δομής της Πολιτείας, στον σκληρό πυρήνα της μάλιστα, προς εκφοβισμό, προσηλυτισμό και υποταγή χιλιάδων πολιτών στην εκάστοτε φιλελεύθερη παράταξη. Αυτό έως το 2019 δεν είχε συμβεί ποτέ.
Οι λέξεις κράτος και ελευθερία, κράτος και φιλελεύθερος είναι άλλωστε έννοιες ασύμβατες, τσακώνονται μεταξύ τους. Ενα κράτος που θέτει τους ελάχιστους κανόνες σε μία συντεταγμένη Πολιτεία είναι εξ ορισμού φορέας περιορισμού της ελευθερίας. Πόσω μάλλον αν γίνεται κατάχρηση των μηχανισμών αυτών από την εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία για την επιβολή της ισχύος. Την τελευταία δεκαετία, με αρχή βεβαίως το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ Σημίτη και μετά την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με προέκτασή της την παρούσα κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, αυτή η αρχή της ουδετερότητας του κράτους κατελύθη.
Το τι συνέβη επί ΣΥΡΙΖΑ όλοι το θυμόμαστε. Η Αριστερά κουβαλάει ακόμα το άγος των πράξεών της μέχρι σήμερα. Επειδή δεν είχε ερείσματα στο κράτος επιχείρησε άγαρμπα να καταλάβει το κράτος ωσάν να πρόκειτο για τα χειμερινά ανάκτορα. Η Αριστερά δεν επιχείρησε να χειραγωγήσει τη Δικαιοσύνη σε έρευνες διαφθοράς, αλλά να καπελώσει τη Δικαιοσύνη και να καρπωθεί πολιτικά τα αποτελέσματα των ερευνών της. Στην προσπάθειά της αυτή το μόνο που κατάφερε ήταν να καταστρέψει τις έρευνες της Δικαιοσύνης και να μείνουν εκτός φυλακής διεφθαρμένοι άνθρωποι. Οσον αφορά το υπόλοιπο κράτος, δεδομένου ότι κυβερνούσε η τρόικα, από το Κοινοβούλιο και τη σύνταξη των νομοθετικών ρυθμίσεων στις Βρυξέλλες μέχρι τις τράπεζες και το Υπερταμείο με ξένους τεχνοκράτες, αυτό ήταν λίγο δύσκολο.
Υπουργικό συμβούλιο
Η Νέα Δημοκρατία ήρθε στην εξουσία με τη διακήρυξη ότι θα περιορίσει το κράτος και ως πρώτο δείγμα της πολιτικής αυτής εξήγγειλε ότι θα ήταν ο δραματικός περιορισμός των μελών του υπουργικού συμβουλίου. Σήμερα το «φιλελεύθερο» υπουργικό συμβούλιο της Νέας Δημοκρατίας αριθμεί 67 μέλη, 14 περισσότερα από της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και είναι το πρώτο σε αριθμό μελών σε ολόκληρη την Ευρώπη!
Αλλά αυτό είναι πλημμέλημα μπροστά σε όλα όσα ακολούθησαν μέσα σε αυτή την εξαετία. Η Ν.Δ. διεύρυνε επικίνδυνα για το πολίτευμα την αντιθεσμική χρήση του σκληρού πυρήνα του κράτους με στόχο τη δημιουργία ενός ιδιώνυμου καθεστώτος, ημιδημοκρατικού και ημιαυταρχικού. Δεν υπάρχει σοβαρός κρατικός θεσμός, κυβέρνηση ονομάζεται, Αυτοδιοίκηση πρώτου και δεύτερου βαθμού ονομάζεται, Δικαιοσύνη ονομάζεται, ανεξάρτητες Αρχές ονομάζονται, Σώματα Ασφαλείας ονομάζονται, μυστικές υπηρεσίες ονομάζονται, φορολογικές Αρχές ονομάζονται, υπουργείο Τύπου ονομάζεται, που να μην παραβίασε την αρχή της ουδετερότητας μέσα στο πολιτικό παιχνίδι και να μην ενεπλάκη σε αυτό.
Ο πρώτος νόμος της κυβέρνησης Μητσοτάκη, το επιτελικό κράτος, στις μεταβατικές διατάξεις περιελάμβανε μία τροπολογία η οποία άλλαζε τον τρόπο ελέγχου του «πόθεν έσχες» των πολιτικών. Αφαιρέθηκε από τη σύνθεση της επιτροπής ο Συνήγορος του Πολίτη και αντικαταστάθηκε από τη νεοσύστατη Αρχή Διαφάνειας, η οποία κατήργησε όλα τα γενικά και ειδικά Σώματα επιθεωρητών κατά της διαφθοράς. Οι παροικούντες την αθηναϊκή Ιερουσαλήμ γνωρίζουν γιατί αντικαταστάθηκε ο Συνήγορος του Πολίτη Ανδρέας Ποττάκης από αυτήν την επιτροπή. Κάποιους είχε ενοχλήσει. Στη συνέχεια υφάνθηκε ένας νομικός ιστός γύρω από διάφορους προέδρους δημόσιων φορέων στους οποίους απονεμήθηκε η ασπίδα του ακαταδίωκτου προκειμένου να υλοποιούν χωρίς άγχος τις συνήθως αμφιλεγόμενες κυβερνητικές εντολές.
Η Εθνική Αρχή Διαφάνειας επέδειξε τόσο μεγάλο έργο κατά της διαφθοράς, ώστε δύο μέλη της αυτή τη στιγμή είναι υπόδικα στη Δικαιοσύνη με την κατηγορία ότι σταμάτησαν έρευνα κατά της διαφθοράς εταιριών της διαπλοκής για τη σύμβαση 717. Η αποκάλυψη ότι η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών ενεπλάκη σε ένα ασύλληπτης έκτασης σκάνδαλο παρακολούθησης πολιτικών προσώπων, ιδιωτών και κρατικών λειτουργών, ακόμη και ανώτατων στρατιωτικών, ήταν η πρώτη μεγάλη απόδειξη ότι η φιλελεύθερη κυβέρνηση χρησιμοποιεί το κράτος για άλλους σκοπούς από αυτούς που το έχουν τάξει το Σύνταγμα και οι νόμοι.
Στα μυαλά των παλαιών φιλελεύθερων και συντηρητικών ξύπνησε η αλήστου μνήμης υπηρεσία της ανατολικής Γερμανίας Στάζι που παρακολουθούσε συστηματικά τις ζωές των άλλων. Η υπόθεση των υποκλοπών ήταν υπόθεση προς μελέτη (case study). Διότι στη διαχείρισή της ενεπλάκησαν ανεξάρτητες Αρχές συνταγματικώς κατοχυρωμένες, όπως η Αρχή Προστασίας Απορρήτου των Επικοινωνιών και η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, οι οποίες δεν μπόρεσαν να κάνουν τη δουλειά τους.
Nομοθετική παρέμβαση
Και επειδή ήταν ανεξέλεγκτες για τον τρόπο που σκέφτεται η κυβερνητική πολιτική, έγινε και νομοθετική παρέμβαση στη λειτουργία τους και στους κανόνες που εφαρμόζουν για την προστασία των ατομικών ελευθεριών. Αντιφιλελεύθερη παρέμβαση βεβαίως. Αν η υπόθεση των υποκλοπών ήταν η μήτρα των εξελίξεων για να αποκαλυφθεί πώς αντιλαμβάνεται τη λειτουργία του κράτους η Νέα Δημοκρατία και η λίστα Πέτσα για τα ΜΜΕ η εισαγωγή στη νέα κατάσταση, η υπόθεση των Τεμπών ήταν ο καταλύτης των εξελίξεων.
Εκεί οι πολίτες έκπληκτοι διαπίστωσαν πώς λειτουργεί η Δικαιοσύνη υπό την πίεση του κράτους και αυτό αποτυπώνεται πλέον εναργέστατα στις διαδοχικές δημοσκοπήσεις που την έχουν καταβυθίσει στις τελευταίες θέσεις αξιολόγησης των θεσμών. Είδαν πώς λειτουργούν στην πράξη το Κοινοβούλιο, η Αστυνομία, η Πολεμική Αεροπορία, το Εθνικό Σύστημα Υγείας στο πρόσωπο των ιατροδικαστών, οι υπηρεσίες του κράτους και των σιδηροδρόμων που μπάζωσαν τον τόπο του εγκλήματος, οι ρυθμιστικές Αρχές που υποτίθεται ότι θωρακίζουν την ασφάλεια των συγκοινωνιών στην πατρίδα μας. Και βεβαίως τα στρατηγεία του κράτους, τα υπουργεία. Οι πάντες. Οι πολίτες έβαλαν ένα μεγάλο «κάτω από τη βάση» σε όλο αυτό το συνονθύλευμα των θεσμών.
Οσα συνέβησαν, τέλος, με τον ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν η χαριστική βολή. Αποκαλύφθηκε ένα πελατειακό δίκτυο εξαγοράς πολιτικής επιρροής με κρατικό χρήμα και κοινοτικό χρήμα σε ολόκληρη τη χώρα. Ονειδος για ένα φιλελεύθερο κόμμα. Καταγγέλθηκε στη Βουλή ότι το κοινοτικό χρήμα χρησιμοποιείται ως μαύρο χρήμα για αλλότριες δραστηριότητες και όχι για την ελληνική γεωργία, κάτι που επιβεβαιώθηκε και από τις έρευνες μιας από τις ελάχιστες ανεξάρτητες Αρχές που έχουν ξεφύγει από τον ασφυκτικό κρατικό έλεγχο, της Αρχής για το ξέπλυμα βρόμικου χρήματος.
Και το χειρότερο όλων: σ’ αυτό το πελατειακό δίκτυο εξαγοράς πολιτικής επιρροής φέρεται ότι ενεπλάκησαν, σύμφωνα με την ευρωπαϊκή Δικαιοσύνη, και υπουργοί. Οι υποθέσεις των υποκλοπών, των Τεμπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ ενώνονται από μία κλωστή: το πώς αντιμετωπίζει ένα ευρωπαϊκό, όπως υποτίθεται ότι είναι η Νέα Δημοκρατία, κόμμα το ευρωπαϊκό κράτος δικαίου.
Σε όλες τις περιπτώσεις, με έμφαση στις δύο τελευταίες, επιχείρησε να εξουδετερώσει την Ευρωπαία εισαγγελέα στην αρχή με απειλές, στη συνέχεια με παρασκηνιακές παρεμβάσεις εις βάρος της στην Κομισιόν και στο τέλος με εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι. Κάτι που μέχρι στιγμής κατέστη εντελώς αδύνατον. Ενώνονται όμως και από μία ακόμη κλωστή: από τη χρήση μηχανισμών του κράτους για τη σπίλωση των προσώπων τα οποία πρωταγωνίστησαν στις αποκαλύψεις αυτές και τις διαμαρτυρίες.
Σπιλώθηκε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης για τη φωτογραφία του από μία κουμπαριά με εμπλεκόμενο στον ΟΠΕΚΕΠΕ (το θέμα είναι αν είχε εξουσία να ευνοήσει τον κουμπάρο του, δεν την είχε), σπιλώθηκε η Μαρία Καρυστιανού με φορολογικό έλεγχο, σπιλώθηκαν αγροτοσυνδικαλιστές όπως ο Ανεστίδης μόλις κατήγγειλαν τον πρωθυπουργό στην τηλεόραση ότι «ανέβηκε σε ένα άλογο και τρέχει προς το φεγγάρι». Τότε φάνηκε το FBI.
Είναι πλέον σαφές ότι το κράτος χρησιμοποιείται από ένα φιλελεύθερο κόμμα σαν να το έχει στην ιδιοκτησία του. Χρησιμοποιείται από ένα κόμμα που στην πράξη λειτουργεί σαν μια ιδιωτική οργάνωση για να εκφοβίζει, απειλεί και εξοντώνει τους αντιπάλους του αλλά και για να προστατεύει, ευνοεί, πριμοδοτεί τους φίλους του. Οπως αντιλαμβάνεστε αυτό δεν είναι ούτε φιλελεύθερο ούτε κόμμα. Πρόκειται για κάτι άλλο.
