Ο Κωνσταντίνος Τασούλας θα διατηρήσει τον χρυσό κανόνα της Μεταπολίτευσης που λέει ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν συγκρούεται ποτέ, και ιδιαίτερα δημοσίως, με τον πρωθυπουργό, διότι τότε έχουμε κρίση κορυφής. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως, αν χρειαστεί, στο πλαίσιο του Συντάγματος, δεν θα κάνει αυτό που πρέπει
«Ρωτήστε τον κύριο Μητσοτάκη!» Αυτή ήταν η απάντηση που έδωσε ο Ευάγγελος Βενιζέλος στην εξαιρετική συνάδελφο του «Βήματος» Δήμητρα Κρουστάλλη όταν ερωτήθηκε αν ισχύουν αυτά που αποκαλύφθηκαν από τον συνάδελφο Γιώργο Παπαχρήστο για το παρασκήνιο της πρόσφατης προεδρικής εκλογής.
Οτι πέρυσι, δηλαδή, τέτοια εποχή, Δεκέμβριο μήνα, ο πρωθυπουργός συναντήθηκε με τον πρώην πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και αντιπρόεδρο κυβέρνησης στην οικία επιχειρηματία που απέχει ελάχιστα από τη δική του στον Λυκαβηττό και κατά τη διάρκεια της συνάντησης αυτής τον διαβεβαίωσε ότι αυτός θα ήταν η επιλογή του για την Προεδρία της Δημοκρατίας.
Φαίνεται, μάλιστα, να του είπε τότε «μην ακούς τίποτα, μη διαβάζεις ονόματα, εσύ θα είσαι, θα σε ανακοινώσω τον Ιανουάριο!». Οπως έχει, δυστυχώς, αποδειχτεί, στην πολιτική ισχύει ο νόμος της Μαφίας, όπως αποκαλύπτεται στο περίφημο βιβλιαράκι «The Mafia manager»: «Δεν υπάρχει τίποτα πιο ασήμαντο από μία υπόσχεση». Και ο Ευάγγελος Βενιζέλος και ο Αντώνης Σαμαράς παραπλανήθηκαν από το «φλερτ» που τους επέδειξε για προφανείς πολιτικούς σκοπούς ο πρωθυπουργός από το 2019, κολακεύτηκαν, δεν γνώριζαν πώς τους αξιολογεί στο βάθος της ψυχής του και στο τέλος αυτής της διαδρομής, όταν τα διακυβεύματα έγιναν αμείλικτα, ο κύριος Μητσοτάκης αναγκάστηκε να αποκαλυφθεί.
Και ποια ήταν η αποκάλυψη αυτή; Πέραν, βεβαίως, των γνωστών στους μυημένους ότι τον Βενιζέλο δεν τον συμπαθούσε ποτέ η Μαρίκα Μητσοτάκη επειδή έχει… κοντό λαιμό («να μην έχεις εμπιστοσύνη σε κοντολαίμη» έλεγε) και τον Αντώνη Σαμαρά δεν τον συμπαθούσε από τότε που χάλασαν τα (πολιτικά) προξενιά και αυτονομήθηκε.
Η αποκάλυψη αυτή ήταν ότι ο πρωθυπουργός δεν θέλει να συνεργάζεται με ανθρώπους οι οποίοι έχουν αυτόνομη προσωπικότητα. Θέλει δίπλα του πιστούς και υπάκουους υπαλλήλους. Κι αυτό που λένε οι υποστηρικτές του ότι ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος έχουν βγει σήμερα στο αντάρτικο επειδή δεν πήραν την καρέκλα ισχύει, αλλά δεν είναι προς τιμήν του, για τον απλούστατο λόγο, πέραν του προφανούς, ότι δεν έχει λόγο πολιτικής τιμής (η Ντόρα και ο Γρηγόρης έχουν): Διότι και ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος και ως Πρόεδροι της Δημοκρατίας θα συνέχιζαν να διαφωνούν για τη διαχείριση κορυφαίων θεμάτων των θεσμών και της εξωτερικής πολιτικής. Δεν θα παρέδιδαν την ταυτότητά τους στον πρωθυπουργό! Θα διαφωνούσαν στο παρασκήνιο, βεβαίως, αλλά ούτε αυτό θα άρεσε στον κύριο Μητσοτάκη.
Γιατί; Ποτέ δεν ήθελε άλλον ισοϋψή του στο βάθρο του πολιτεύματος. Ποτέ δεν ήθελε συγκυβερνήτη. Πάντα ήθελε να διαχειρίζεται μόνος του την εξουσία. Ηθελε να είναι και Πρόεδρος της Δημοκρατίας, και αρχηγός της ΕΥΠ, και διευθυντής στο ΑΠΕ, και πρόεδρος στον ΟΠΕΚΕΠΕ, όλα! Ποτέ δεν ήθελε στις κορυφές των πολιτικών αξιωμάτων άλλη αντίληψη από τη δική του. Το πρόβλημά του δεν ήταν τα πρόσωπα, αν ονομάζονται Βενιζέλος, Σαμαράς ή ακόμα και Διαμαντοπούλου, στην οποία επίσης δεν φέρθηκε σωστά και τώρα την έχει αντίπαλη του Λοβέρδου στον Νότιο Τομέα.
Το πρόβλημά του ήταν οι αντιλήψεις τους για την πολιτική, τη δημοκρατία και την πατρίδα. Οι απόψεις τους για τους θεσμούς και για το Σύνταγμα. Το πρόβλημά του ήταν πως ο Βενιζέλος και ο Σαμαράς, όπως και ο Παυλόπουλος, δεν θα ήταν διακοσμητικοί Πρόεδροι, αλλά όταν επρόκειτο για μείζονος σημασίας ζήτημα, θα έλεγαν την άποψή τους. Και μέσα στον χρόνο, όπως έκαναν και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, και ο Κωστής Στεφανόπουλος, και ο Προκόπης Παυλόπουλος, θα τη διατύπωναν διπλωματικά και δημοσίως.
Είτε είχαν λοιπόν την καρέκλα την προεδρική είτε όχι, δεν επρόκειτο να αλλάξουν προσωπικότητα. Δεν θα αποδέχονταν την ενός ανδρός αρχή. Δεν υπήρχε περίπτωση, ειδικότερα ο Βενιζέλος, να του σταλεί Προεδρικό Διάταγμα με νομικά λάθη και να μην το επιστρέψει κοκκινισμένο στον Μητσοτάκη με τις απαραίτητες διορθώσεις. Δεν υπήρχε περίπτωση ο Σαμαράς, που γνωρίζει το Μακεδονικό από την κανονική και από την ανάποδη, να μην έλεγε δημοσίως μια κουβέντα για το σχέδιο των Σκοπίων να εγείρουν ζήτημα μεγάλης μακεδονικής μειονότητας με άλλοθι τη γλώσσα και τα παραδοσιακά εντόπικα τραγούδια. Εγείρεται, βεβαίως, μετά ταύτα το ερώτημα εάν η ανάλυση αυτή οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο παρών Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κώστας Τασούλας θα είναι ένας φρόνιμος Πρόεδρος, ένας Πρόεδρος των ονείρων των κυρίου Μητσοτάκη.
Ο Ηπειρώτης πολιτικός δεν είναι ένας συγκρουσιακός άνθρωπος και φαίνεται να πιστεύει ότι η πρόοδος βασίζεται σε συμφιλιώσεις και όχι σε θριάμβους. Είναι ο ορισμός που δίνει για τον καλό συντηρητικό ο Ρόμπερτ Κάπλαν. Ωστόσο, εφτά μήνες πλέον μετά την εκλογή του έχει δείξει δείγματα ότι μπορεί να αιφνιδιάσει από το πουθενά. Αυτά που είπε, για παράδειγμα, για τις διερευνητικές εντολές έπειτα από εκλογές ερμηνεύθηκαν από τον πρωθυπουργό ότι ο Πρόεδρος διακηρύσσει ότι δεν υπάρχει αυτοδυναμία, και εξέφρασε την ενόχλησή του. Και στην τελευταία τους συνάντηση ο κύριος Μητσοτάκης απολογήθηκε στον κύριο Τασούλα για όσα αποκαλύφθηκαν για τον κύριο Βενιζέλο. Δεν ήμουν μπροστά αλλά φαντάζομαι ότι του είπε ότι ήταν ένα… κόλπο για να τον κρατήσει υπνωτισμένο τον Ευάγγελο (ο οποίος όμως σήμερα του εξηγεί το όνειρο), ότι αρχική επιλογή του ήταν ο ίδιος.
Η άποψή μου είναι ότι στην πολιτική πολλές φορές τη «βρίσκεις» από κει που δεν το περιμένεις. Σε μία και μόνο στιγμή. Απαξ. Ο Κωνσταντίνος Τασούλας θα διατηρήσει τον χρυσό κανόνα της Μεταπολίτευσης που λέει ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν συγκρούεται ποτέ, και ιδιαίτερα δημοσίως, με τον πρωθυπουργό, γιατί έχουμε τότε κρίση κορυφής, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως, αν χρειαστεί, στο πλαίσιο του Συντάγματος, δεν θα κάνει αυτό που πρέπει. Ακόμη και να… κοκκινίσει με το στιλό του διατάγματα, αν δεν το κάνει ήδη. Δεν γνωρίζω κάτι, το διευκρινίζω, απλώς γνωρίζω από το 2000, όταν εξελέγη βουλευτής, τον άνδρα. Και παρά την εικόνα που επιχειρεί να φιλοτεχνήσει η αντιπολίτευση για το πρόσωπό του, η ζωή καμιά φορά μάς επιφυλάσσει εκπλήξεις. Οπως λέει σκωπτικά καμιά φορά ο Αντώνης Σαμαράς, η ζωή είναι απρόβλεπτος και γι’ αυτό ενδιαφέρουσα.
