Ενας κομμουνιστής διεφθαρμένος δικτάτορας αξίζει πολύ περισσότερο από 251 Εβραίους και Ισραηλινούς
Τις τελευταίες ημέρες βλέπουμε την εθνομηδενιστική Αριστερά σε όλη τη Δύση, όπως και στην Ελλάδα, να διαμαρτύρεται για τη λεγόμενη «καταπάτηση» του Διεθνούς Δικαίου από την Αμερική και το επιτελείο Τραμπ, εξαιτίας της σύλληψης του κομμουνιστή δικτάτορα Μαδούρο.
- Του ραβίνου Μορντεχάι Φριζή*
Την ίδια στιγμή που αρκετοί πολίτες της Βενεζουέλας χαίρονται για την πτώση του τυράννου, οι δυνάμεις της Αριστεράς παγκοσμίως έχουν βρει τον νέο ήρωά τους στο πρόσωπο ενός αυταρχικού δικτάτορα με σχέσεις με τη μαφία των καρτέλ ναρκωτικών. Τώρα, εκτός από τις σημαίες και τα λάβαρα των ψευτοπαλαιστινίων τρομοκρατών, της Χαμάς, της Χεζμπολάχ, των αγιατολάχ του Ιράν, κάθε ακραίος αριστερός που σέβεται τον εαυτό του τρέχει να προμηθευτεί και σουβενίρ υπέρ του Μαδούρο.
Απ’ όλα έχει ο μπαξές, αρκεί να μην πρόκειται για τα εγχώρια εθνικά σύμβολα. Πρόκειται για τους ίδιους υπέρμαχους του λεγόμενου ως Διεθνούς Δικαίου που, όταν τα φιλαράκια τους οι ισλαμοναζί της Χαμάς άρπαξαν πριν από δύο χρόνια 251 αθώους Ισραηλινούς ομήρους στη Γάζα, ανάμεσά τους γέρους, γυναίκες, παιδιά και μωρά, σφύριζαν αδιάφορα ή και μάλιστα δικαιολογούσαν τις αρπαγές αυτές ως «δίκαιο απελευθερωτικό αγώνα». Για την ακραία Αριστερά ένας κομμουνιστής διεφθαρμένος δικτάτορας αξίζει πολύ περισσότερο από 251 Εβραίους και Ισραηλινούς.
Πρόκειται επίσης για την ίδια Αριστερά που, ενώ ακριβώς αυτή την ώρα για ακόμη μία φορά ένα ηρωικό τμήμα του ιρανικού λαού προσπαθεί να επαναστατήσει ενάντια στο δικτατορικό ισλαμικό καθεστώς των αγιατολάχ, δεν βγάζει κουβέντα υπέρ αυτών των επαναστατών για την αποκατάσταση της ελευθερίας στο Ιράν. Πόσο μάλλον, αν αύριο οι αγιατολάχ καταλήξουν όπως ο Μαδούρο ή όπως ο Ασαντ, θα είναι εκεί στις πρώτες επάλξεις στους δρόμους παίρνοντας το μέρος του καθεστώτος των μουλάδων.
Η αμερικανική επέμβαση στη Βενεζουέλα με τα πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου έχει κατά πάσα πιθανότητα άμεση σχέση με τα τεκταινόμενα στο Ιράν, που ίσως μια καινούργια στρατιωτική επιχείρηση με σκοπό την πτώση των φανατικών ισλαμιστών εκεί μπορεί να προκαλέσει πετρελαϊκή κρίση. Από ό,τι φαίνεται, το Ισραήλ και η Αμερική, όπως και ολόκληρη η Δύση, βρίσκονται και πάλι στο κατώφλι της δεύτερης φάσης ενός πολέμου επιβίωσης που ξεκίνησε πριν από δύο χρόνια, την 7η Οκτωβρίου του ’23, φαινομενικά εξαρχής μόνο ενάντια στο εβραϊκό έθνος και κράτος, αλλά τώρα διευρύνεται σε όλα τα μέτωπα σε παγκόσμια κλίμακα.
Σε αυτή τη δεύτερη φάση το Ισραήλ οφείλει για το καλό όλων να τελειώσει τη δουλειά που άφησε ανοιχτή σε όλα τα μέτωπα. Οσον αφορά τους αγιατολάχ στο Ιράν, όπως και όσον αφορά τη Γάζα, τον Λίβανο και τη Συρία. Δεν δύναται εξαιτίας των στενών αμερικανικών συμφερόντων να μπαίνουν πάλι και πάλι εμπόδια στην απόλυτη ισραηλινή νίκη. Δεν δύναται να υπάρχουν ακόμα πιέσεις να μην μπορεί το Ισραήλ να ελέγχει τη Γάζα. Δεν δύναται να πιέζεται ακόμα και τώρα το Ισραήλ να αποδεχτεί την ύπαρξη και εξουσία της οπλισμένης Χαμάς στη Γάζα.
Ή να αποδεχτεί μια περίεργη συμφωνία με τον αρχιτρομοκράτη Τζολάνι της Συρίας. Οπως δεν δύναται να πιέζεται ακόμα και τώρα να αποδεχτεί τον ύπουλο επικίνδυνο ρόλο της Τουρκίας και του Κατάρ στην περιοχή. Ολα αυτά πρέπει να αντιμετωπιστούν όχι ξανά με μισές δουλειές και ημίμετρα, αλλά διαμέσου ισχύος που παρέχει το δίκαιο της ιστορικής αλήθειας και των αρχαίων ιερών πατρογονικών δικαιωμάτων. Για το καλό όλων μας.
*Πρόεδρος του ελληνικού παραρτήματος του Λικούντ
