Πολιτική δεν γίνεται με data και κρύο αίμα, αλλά και με συναίσθημα. Δεν είναι όλα ορθολογισμός. Πολιτική δεν γίνεται με τον φόβο, το καπρίτσιο, την καταστολή και την υπακοή
Aπό την αρχή των αγροτικών κινητοποιήσεων η κυβέρνηση έδειξε τις προθέσεις της: Αντιμετώπισε τους Ελληνες γεωργούς ως αντιπάλους, ως πολιτικούς εχθρούς, σε κάποιες περιπτώσεις και ως εγκληματίες. Ποτέ ως Ελληνες πολίτες, ποτέ ως τέως ψηφοφόρους της.
- Του Μανώλη Κοττάκη
Οι μέθοδοι που ακολούθησε δεν είχαν ως στόχο την επίλυση των προβλημάτων τους, αλλά την πάση θυσία απόσυρση των ανεπιθύμητων τρακτέρ από τις εθνικές οδούς.
Δεν υπάρχει «χαρτί» που να μην έριξε στο τραπέζι ο κύριος πρωθυπουργός για να το καταφέρει: Κοινωνικός αυτοματισμός, με καταλογισμό της ταλαιπωρίας των Ελλήνων που ταξίδευαν τα Χριστούγεννα στους αγρότες (ενώ ευθυνόταν η ΕΛ.ΑΣ.), τρομοκράτηση συνδικαλιστών, με πάγωμα λογαριασμών και φορολογικούς ελέγχους, απόπειρα διάσπασης των νεοδημοκρατών που ηγούνταν με εισοδισμό φιλικών σε αυτήν μπλόκων, φωτογράφιση των αριθμών πλαισίων των τρακτέρ (οι αγρότες είχαν αφαιρέσει τις πινακίδες), για να τους επιβάλει πρόστιμα η ΕΛ.ΑΣ., τα πάντα.
Παραδόξως για τους εθισμένους σε αυτές τις πρακτικές κυβερνητικές, δεν «δούλεψε» τίποτε. Η απάντηση των αγροτών στις απειλές ήταν μεγαλύτερη αντίδραση. Καμία οπισθοχώρηση. Πίσω από αυτή τη λανθασμένη στρατηγική υπάρχει ένας και μόνον: Ο κύριος πρωθυπουργός. Αυτός που τους υποτίμησε από την πρώτη στιγμή, ορίζοντας μέρα και ώρα ραντεβού χωρίς να έχει καν το τακτ να τους ρωτήσει αν μπορούν την ώρα που ανακοίνωσε. Θεώρησε ότι διέταζε κομματικούς υπαλλήλους, μπάτλερ ή οικιακές βοηθούς, όχι ανεξάρτητους πολίτες.
Με συνέπεια να γνωρίσει ζωηρά έκπληξη από την απάντησή τους στο αρχικό αυταρχικό τελεσίγραφό του «να είστε αύριο το απόγευμα στις 5 στο Μαξίμου»: «Οχι!». Δεν έχει συνηθίσει να ακούει «όχι» ο κύριος Μητσοτάκης, αιφνιδιάστηκε, έπεσε αστροπελέκι και αυτό του κόστισε. Εξεμάνη. Και προσέφυγε αμέσως στις κατά Παύλο Μαρινάκη «εργοστασιακές ρυθμίσεις».
Προπαγάνδα
Οταν ο ηγέτης των Μαλγάρων Ανεστίδης τόλμησε να πει δημοσίως ότι «ο πρωθυπουργός έχει καβαλήσει ένα άλογο και τρέχει προς το φεγγάρι», την επομένη έγινε αποδέκτης απόφασης παγώματος των τραπεζικών του λογαριασμών. Αλλά και στόχος επίθεσης προπαγάνδας ψευδών ειδήσεων, που υποστήριζε αναληθώς ότι του ασκήθηκε ποινική δίωξη για το τεράστιο ποσό των 112.000 ευρώ (το οποίο όμως ήταν οι επιδοτήσεις έξι ετών). Ο υπαρχηγός του πήγε να αγοράσει ένα αναψυκτικό με τη χρεωστική κάρτα του και αιφνιδιασμένος ανακάλυψε ότι του πάγωσαν και τον δικό του λογαριασμό.
Την ίδια ώρα η κυβέρνηση έκανε μυστικές συναντήσεις με τους Κρήτες αγρότες, ενώ 16 μπλόκα συνεδρίασαν στα Γιαννιτσά για να διασπάσουν τα υπόλοιπα 58, το αποτέλεσμα άκαρπο. Απέτυχε και πάλι. Ουδείς ακολούθησε τα πράσινα φανάρια. Και το αποκορύφωμα: Η στάση του απέναντι στον διάλογο. Ο φιλελεύθερος πρωθυπουργός ήθελε να καθορίσει τη σύνθεση της επιτροπής των αγροτών, γιατί δεν ήθελε ως συνομιλητή του τον κύριο Ανεστίδη και ακόμα έναν που κυνηγούσε με μια γκλίτσα ένα περιπολικό. Εχει καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τόσους αμφιλεγόμενους, ο «βλάχος» με την γκλίτσα τού έφταιξε. Τα υπόλοιπα τα ξέρουμε.
Ο κύριος πρωθυπουργός αντιμετώπισε ουσιαστικά την αγροτική κινητοποίηση ως άσκηση του πληγωμένου εγωισμού του. «Ποιοι είστε εσείς που σας όρισα συνάντηση σε δήλη μέρα και ώρα και με αγνοήσατε;» Ολες οι αντιδράσεις του έκτοτε ήταν παιδικές, παρεξηγημένου πιτσιρικά και όχι υπεύθυνου ηγέτη. Εάν ο πρωθυπουργός αγαπούσε κοινωνικά τους αγρότες, δεν θα παρίστανε το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο στη διένεξή τους με τους υπουργούς του και την κυβέρνησή του το οποίο προώρισται να εκδώσει ως ουδέτερος τρίτος εφετειακή απόφαση. Δεν θα τους έβλεπε ως μηχανή παραγωγής ψήφων και μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.
Θα σήκωνε τηλέφωνο να τους μιλήσει αμέσως. Αν τους αγαπούσε, θα είχε την τόλμη από την πρώτη στιγμή να πάει στο μπλόκο της Νίκαιας, θα έτρωγε μισό λουκάνικο και θα έπινε ένα τσίπουρο μαζί τους, θα του τα «έριχναν», θα εκτονώνονταν, θα τους ξεκαθάριζε τι μπορεί να δώσει και τι όχι, θα τους έβαζε στο φιλότιμο και θα το έλυνε. Στην αρχή του. Ετσι κάνουν οι ηγέτες των λαϊκών κομμάτων.
Αλκοτέστ!
Αλλά ο κύριος πρωθυπουργός ούτε στη Νίκαια πήγε ούτε αλκοόλ ήπιε, πίνει μόνο νεράκι. Ακόμα και στα αλκοτέστ πεζού που έκανε μπροστά στις κάμερες τον βρήκαν τέσσερις φορές κάτω από το όριο. Πολιτική δεν γίνεται όμως με data και κρύο αίμα, αλλά και με συναίσθημα. Δεν είναι όλα ορθολογισμός. Πολιτική δεν γίνεται επίσης με τον φόβο, το καπρίτσιο, την καταστολή και την υπακοή. Κάπως έτσι ο πρωθυπουργός συσκέφθηκε χθες στο Μαξίμου με τους προθύμους άνευ των λοιπών και ο κύριος Μητσοτάκης υποχώρησε και άλλο στο θέμα της τιμής του ρεύματος, που κατά τα λοιπά δεν γινόταν «γιατί δεν υπήρχαν περιθώρια», μήπως και τους πείσει.
Κάπως έτσι πλέον ο κύριος Μητσοτάκης, τραυματισμένος από τις μετρήσεις αλλά επιζών εξαιτίας του κατακερματισμού των πολιτικών δυνάμεων, άρχισε να διαπραγματεύεται την εξουσία του με την κοινωνία. Αρνείται από πέρυσι που έγιναν οι μεγάλες συγκεντρώσεις με τα Τέμπη να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι αντιπολίτευσή του είναι η μεγάλη κοινωνία και όχι τα κόμματα. Συμβαίνει όμως και αλλάζει τα δεδομένα. Η χώρα εισέρχεται σε νέα φάση.
