Το «κόμμα Καρυστιανού» φέρνει στην επιφάνεια τον σκουριασμένο και ξεπερασμένο τρόπο με τον οποίο εξακολουθεί να σκέπτεται και να προσεγγίζει τα πράγματα μεγάλο τμήμα της κεντρώας καθεστυκυίας διανόησης
Η υπόθεση Καρυστιανού με τον τρόπο που εξελίσσεται έχει και μια άλλη χρησιμότητα:
- Του Μανώλη Κοττάκη
Φέρνει στην επιφάνεια τον σκουριασμένο και ξεπερασμένο τρόπο με τον οποίο εξακολουθεί να σκέπτεται και να προσεγγίζει τα πράγματα μεγάλο τμήμα της κεντρώας καθεστυκυίας διανόησης. Και τεχνικά και επί της ουσίας.
Σταχυολογώ μερικά παραδείγματα από όλα όσα έχουμε ακούσει έως τώρα:
– «Ο λόγος της είναι διχαστικός και ακροδεξιός, επειδή μιλά για φυλακή και δημεύσεις πολιτικών. Τα ίδια έλεγαν στα Μνημόνια τα ακραία κόμματα» (το άκουσα από τον μετριοπαθή σοσιαλδημοκράτη Γιώργο Σιακαντάρη, για τον οποίο έχω ακούσει καλά λόγια από την παλαιά φίλη Τζίνα Μοσχολιού).
– «Περιστοιχίζεται από αντιεμβολιαστές, θρησκόληπτους και μακεδονομάχους».
– «Αρκεί η διακήρυξη για την πάταξη της διαφθοράς για να ιδρύσεις ένα κόμμα;»
– «Οσα λέει τα έχουμε ακούσει ξανά και στην περίοδο της οικονομικής κρίσης, τίποτε το καινούργιο. Τα είπαν και άλλοι και απέτυχαν».
Προτού αρχίσω να σχολιάζω μια επισήμανση. Το ζήτημα που θέτουμε προς διερεύνηση δεν είναι οι απόψεις της Καρυστιανού, αλλά ο τρόπος που σκέπτεται η σύγχρονη πολιτική μας τάξη. Η Καρυστιανού μπορεί να εκτοξευτεί σαν πύραυλος, μπορεί και να ξεφουσκώσει σαν μπαλόνι. Το θέμα είναι πώς συμπεριφέρεται στις νέες συνθήκες η υποτιθέμενη πρωτοπορία.
Στην οποία δεν περνά από το μυαλό η ιδέα ότι το αντισυστημικό ρεύμα των Μνημονίων μπορεί και να πατάχθηκε με το άγχος της εξόδου από το ευρώ, αλλά αυτά που απαίτησε το υπερκομματικό 62% του δημοψηφίσματος από την ηγεσία του παραμένουν σε εκκρεμότητα. Δεν σκέφτεται ότι το ανολοκλήρωτο ρεύμα πιθανόν επιστρέφει ωριμότερο. Και επειδή ηγείται αυτού αστή και όχι κάποιος «μπολσεβίκος», που είναι εύκολος στόχος, δικαιολογημένα φοβίζει. Δεν μοιάζει καν με τους μπράβους του 2011. Επιστρέφει για να αποδειχθεί τελικώς ότι με το να καταπιέζεις την αντίδραση και να «πνίγεις» τη διαφορετική γνώμη απλώς αναβάλλεις για ευθετότερο χρόνο.
Επιχειρήματα
Πάμε τώρα στα επιχειρήματα. Είναι, λοιπόν, ακροδεξιό να λες ότι πρέπει να μπουν και πολιτικοί φυλακή. Μάλιστα! Προσπερνούμε ότι το σχήμα παλαιό και νέο το υιοθέτησε κατόπιν υποδείξεως της αμερικανικής εταιρίας Evergreen ο αριστερός ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα στις εκλογές του 2015 και επισημαίνουμε: Οποιος το λέει αυτό καλόν είναι να κοιτάξει γύρω του. Δεν είδαμε μέχρι τώρα πουθενά στον κόσμο να βάζει η Ακροδεξιά φυλακή το σύστημα. Το αντίθετο βλέπουμε. Το σύστημα βάζει φυλακή την (ακρο)δεξιά.
Ο Μακρόν έβαλε φυλακή τον Σαρκοζί. Ο Μακρόν επιχείρησε να βάλει φυλακή τη Λεπέν. Ο Μπάιντεν επιχείρησε να βάλει φυλακή τον Τραμπ. Ο Λούλα θέλει να βάλει φυλακή τον Μπολσονάρου. Η Ελληνική Δημοκρατία έβαλε φυλακή τη Χρυσή Αυγή. Κάποιοι από αυτούς μπήκαν φυλακή γιατί παραβίασαν τον νόμο και άλλοι εδιώχθησαν λόγω κομματικών σκοπιμοτήτων.
Πώς είναι δυνατόν, λοιπόν, να ισχυρίζεται κανείς ότι η Ακροδεξιά είναι εκδικητική, διχαστική και ρεβανσιστική, όταν σε όλον τον κόσμο φυλακή είναι οι ακροδεξιοί; Μάλλον μοιάζει με ανέκδοτο. Η Αριστερά στην Ελλάδα επιχείρησε να βάλει μια φορά φυλακή συστημικούς πολιτικούς, αλλά ήταν τόσο φανατική και άγαρμπη που στο τέλος αναγκάστηκε να απολογείται και να τους ζητά συγγνώμη.
Και γιατί, άραγε, όποιος ζητά την εφαρμογή του νόμου υπέρ της προστασίας του φορολογούμενου πολίτη θεωρείται ακροδεξιός; Η διαφθορά είναι έννοια προοδευτική; Προς προστασία; Ιδού το πρώτο μεγάλο φάουλ της συλλογικής σκέψης της καθεστηκυίας πολιτικής μας τάξης. Για να αναμηρυκάσει τα παλαιά της δόγματα δεν μπήκε στον κόπο να κοιτάξει γύρω της για να καταλάβει ότι ο κόσμος άλλαξε.
Επόμενη στάση, επόμενο φάουλ: Αρκεί μόνο η σημαία της διαφθοράς για να ιδρύσει κανείς κόμμα σήμερα στην Ελλάδα; Καταρχάς όχι. Για να διεκδικήσεις την εξουσία, πρέπει να έχεις αναλυτικές θέσεις για την οικονομία και για την εξωτερική πολιτική. Για τη θέση της Ελλάδος στον νέο κόσμο. Και εκεί η Καρυστιανού μέχρι ώρας υστερεί. Γενικότητες έχουμε ακούσει.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να υποβαθμίζεται το θέμα της διαφθοράς. Το να έχεις έρθει σε επαφή με άρρωστους θεσμούς, να έχεις ζήσει την οδυνηρή διαδικασία της συγκάλυψης και να θες καταρχάς να συλληφθούν οι κλέφτες σε όποια επίπεδα υπάρχουν είναι ένδειξη πολιτικής υγείας, όχι ακραίου φανατισμού. Και αν σήμερα δίνεται η δυνατότητα σε πρόσωπα να κάνουν τον διαχωρισμό «οι παλαιοί είναι βρόμικοι και οι νέοι καθαροί», αυτό οφείλεται στο ότι υπάρχει κοινωνικό υπόβαθρο.
Επικρίσεις
Αν το ΚΚΕ βυθίζεται στο 5%, αν ισχύουν οι αριθμοί των δημοσκοπήσεων, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν έχει καταφέρει να απαντήσει πειστικά στις επικρίσεις της Πλεύσης που το αποκαλεί συστημικό, κακώς του φταίει η Καρυστιανού. Κατά τρόπο παράδοξο, λοιπόν, για τη σκουριασμένη αστική σκέψη, μπορεί ένα κόμμα να σταθεί με μόνη σημαία τη διαφθορά. Είναι τόση και τέτοια η έκταση της διάβρωσης και η διάχυσή της στο πολιτικό σύστημα, στο κράτος και στην κοινωνία που «ναι»!
Η διαφθορά μπορεί να γίνει μοναδική σημαία κάθε κόμματος, επειδή είναι πλέον εθνικό θέμα. Δεν διαβρώνει μόνο την πολιτική τάξη και το ανθρώπινο δυναμικό της διοίκησης σε σημείο που όλοι να μονολογούν «αν δεν δώσεις, δεν κάνεις τη δουλειά σου». Διαβρώνει και την εθνική συνείδηση. Χαλαρώνει τις αντιστάσεις. Μας κάνει υποχωρητικούς στα πάντα, ειδικά στα αστικά κέντρα, γιατί προηγούνται η προστασία και η διάσωση των κεκτημένων μας έναντι της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων. Βάζουμε τις τσέπες μας πάνω από τα σύνορα!
Μερίδα της κοινωνίας, διαπιστώνοντας ότι οι διεφθαρμένοι προάγονται και δεν τιμωρούνται, δεν σοκάρεται πλέον ούτε από την επ’ αυτοφώρω διαφθορά. Ακόμα και αν αυτή είναι καταγεγραμμένη σε βίντεο, όπως στην Κύπρο. Αντιθέτως. Η σύλληψη της διαφθοράς αποθρασύνει τους διεφθαρμένους να εμφανίζονται ως διωκόμενοι και με το επιχείρημα της «υβριδικής επίθεσης» και της σκευωρίας με ΑΙ (« δεν είμαι εγώ, Τεχνητή Νοημοσύνη είναι») να ζητούν και τον λόγο.
Εξαγορά
Πρόκειται, λοιπόν, για θέμα υπαρξιακό στον βαθμό που για τα εθνικά θέματα εξαγοράζονται συνειδήσεις πιθανόν και πολιτικοί και στον βαθμό που μια αλλοτριωμένη από τα πλούτη ελίτ έμαθε να παρασύρει τον λαό να δίνει άφεση αμαρτιών στη διαφθορά, αντί να την καταγγέλλει. Ιδού, λοιπόν, γιατί η διαφθορά δεν μπορεί να είναι προνόμιο της ατζέντας των ακραίων, αλλά κάθε υγιούς πολιτικής δύναμης, παλαιάς και νέας. Ο χαρακτηρισμός «ακροδεξιάς» και «τοξικής» κάθε τέτοιας πρωτοβουλίας έχει έναν και μοναδικό στόχο: Το σύστημα λερώνει με ετικέτες της Μεταπολίτευσης όσους του «τρίβουν» στο πρόσωπο μια αλήθεια που δεν αντέχει να ακούει.
«Πασέ» τέλος, το τρίτο φάουλ είναι ο χλευασμός πολιτικών ως αντιεμβολιαστών, θρησκόληπτων και εθνικιστών. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε αθωώνονται από πειθαρχικά συμβούλια και από δικαστήρια επιστήμονες ιατροί που αμφισβήτησαν τα εμβόλια. Η Πολιτεία αρνείται να εμβολιάσει ζώα για την ευλογιά, με το επιχείρημα ότι τα νέα εμβόλια δεν είναι δοκιμασμένα, αλλά αυτό δεν το εφάρμοσε επί ανθρώπων. Τα θέματα ταυτότητας φιλοσοφικά, θρησκευτικά και εθνοτικά επιστρέφουν με ένταση στον νέο ταραγμένο κόσμο που ζούμε.
Ιδού, λοιπόν, με επιχειρήματα, γιατί η προηγμένη σκέψη βουλιάζει, μηρυκάζοντας πράγματα για τα επικοινωνιακά λάθη της Καρυστιανού και τις απολογίες της. Τα νέα ρεύματα σκέψης της κοινωνίας επωάζονται σιωπηρά την τελευταία διετία και τώρα που κάρπισαν – φύτρωσαν, μεγαλώνουν. Και αν καταπολεμηθούν με τις παραδοσιακές μεθόδους της διαβολής, του κουτσομπολιού, του κρυμμένου μισογυνισμού, της διχόνοιας και της σκανδαλοθηρίας, το αποτέλεσμα είναι βέβαιον: Εκτόξευση για το νέο κόμμα, πυρόσφαιρα για τα παλαιά. Εκτός και αν…
