Η σύγκρουση στη Βουλή αποκαλύπτει τα κενά και τις αντιφάσεις του Athens Alitheia Forum – ερωτήματα χωρίς απαντήσεις για διαδικασίες, εταιρείες και σχέσεις
Η κυβερνητική προσπάθεια να «ντύσει» με θεσμικό μανδύα το Athens Alitheia Forum όχι απλώς δεν πείθει, αλλά όσο περνούν οι ημέρες αποκαλύπτει όλο και πιο έντονα τα χαρακτηριστικά μιας επιχείρησης με εμφανείς ρωγμές διαφάνειας και πολιτικής σκοπιμότητας. Και η αντιπαράθεση στη Βουλή ήρθε να το επιβεβαιώσει με τον πιο καθαρό τρόπο.
- Γράφει η
Ιωάννα Τσέφλιου
Η σύγκρουση κορυφώθηκε όταν ο Δημήτρης Τζανακόπουλος έθεσε το βασικό ερώτημα που η κυβέρνηση αποφεύγει συστηματικά: πώς είναι δυνατόν ο «ελεγχόμενος» -δηλαδή η ίδια η κυβέρνηση- να καθορίζει τους όρους με τους οποίους θα ελέγχεται. «Διοργανώνετε ένα συνέδριο για τους όρους που θα σας ασκείται κριτική», σημείωσε, αμφισβητώντας ευθέως τον θεσμικό χαρακτήρα της πρωτοβουλίας.
Ο Παύλος Μαρινάκης, εμφανώς στριμωγμένος, επέλεξε την προσφιλή κυβερνητική τακτική: επίθεση αντί απάντησης. Μίλησε για «λύσσα», για «ψέματα» και για… δημοκρατικά ελλείμματα της αντιπολίτευσης, αποφεύγοντας όμως να δώσει καθαρές εξηγήσεις για τα κρίσιμα ζητήματα που τέθηκαν. «Αποφασίσαμε να σταματήσουμε να μένουμε απαθείς στα ψέματα» είπε χαρακτηριστικά, διερωτώμενος μάλιστα «γιατί αυτή η λύσσα κατά του συνεδρίου», επιχειρώντας να μετατρέψει την πολιτική κριτική σε δήθεν επίθεση χωρίς περιεχόμενο.
Ο βουλευτής της Νέας Αριστεράς το έθεσε ακόμη πιο ωμά, ζητώντας μια ξεκάθαρη απάντηση: αν οι εταιρείες εργάζονταν πριν καν υπογραφούν οι συμβάσεις, δεδομένου ότι η προθεσμία έληξε μόλις μία ημέρα πριν την έναρξη του forum. Ένα ερώτημα που έμεινε μετέωρο.
Αντί απαντήσεων, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επέλεξε να παραδεχτεί το αυτονόητο -ότι διατηρεί προσωπικές σχέσεις με τον ιδιοκτήτη μίας εκ των εταιρειών- και να το παρουσιάσει περίπου ως ένδειξη… ειλικρίνειας. Μόνο που εδώ δεν κρίνεται η ειλικρίνεια, αλλά η σύγκρουση συμφερόντων. Και εκεί, η εικόνα είναι προβληματική. Ο ίδιος άλλωστε παραδέχτηκε στη Βουλή: «Δεν έχω κρύψει ποτέ τις προσωπικές σχέσεις», επιχειρώντας να υποβαθμίσει τη σημασία τους, την ώρα που το ζήτημα δεν είναι προσωπικό αλλά βαθιά πολιτικό και θεσμικό.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική ήταν η αδυναμία του να απαντήσει στο πιο απλό: αν οι εταιρείες παρείχαν υπηρεσίες πριν την τυπική ανάθεση. Ένα «ναι» ή ένα «όχι» που δεν ειπώθηκε ποτέ. Και όταν ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος αποφεύγει τόσο επιδεικτικά μια μονολεκτική απάντηση, το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό -είναι πολιτικό.
Από τη «Διαύγεια» στις σκιές
Την ίδια στιγμή, η προσπάθεια να παρουσιαστεί το forum ως «πολυφωνικό» καταρρέει υπό το βάρος των ίδιων των στοιχείων. Όταν ένας στους πέντε ομιλητές είναι κυβερνητικό στέλεχος, δεν μιλάμε για διάλογο αλλά για σκηνοθετημένη επιβεβαίωση. Και όταν η κυβέρνηση διοργανώνει συνέδριο για το πώς θα… ελέγχεται η ίδια, τότε η έννοια της θεσμικής ισορροπίας απλώς ακυρώνεται.
Η επίκληση της «Διαύγειας» και της νομιμότητας δεν αρκεί για να κλείσει η συζήτηση. Η νομιμότητα δεν είναι λευκή επιταγή πολιτικής ηθικής. Και η διαφάνεια δεν εξαντλείται σε αναρτήσεις εγγράφων, όταν τα πραγματικά ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα.
Ακόμη πιο προκλητική είναι η επιμονή Μαρινάκη ότι το συγκεκριμένο forum «πρέπει να γίνει θεσμός». Δηλαδή, να θεσμοθετηθεί μια διαδικασία όπου η εκάστοτε κυβέρνηση θα οργανώνει -με δημόσιο χρήμα- το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα δέχεται κριτική. Πρόκειται για μια αντίληψη που δεν απέχει απλώς από τις αρχές της δημοκρατίας, αλλά τις αντιστρέφει πλήρως.
Και μέσα σε όλα αυτά, η γνωστή τακτική της σύγκρισης με το παρελθόν -αναφορές στον ΣΥΡΙΖΑ, σε αγωγές, σε αυτόφωρα. Γιατί το ζήτημα δεν είναι τι έγινε τότε, αλλά τι γίνεται τώρα. Και αυτό που γίνεται τώρα είναι μια κυβέρνηση που, αντί να δίνει καθαρές απαντήσεις, επιλέγει να επιτίθεται, να αποπροσανατολίζει και να βαφτίζει την κριτική «τοξικότητα».
Η ουσία παραμένει: ένα συνέδριο που στήθηκε με διαδικασίες-εξπρές, με εμπλοκή εταιρειών που συνδέονται πολιτικά, με εμφανείς σκιές και με έναν κυβερνητικό εκπρόσωπο που όχι μόνο δεν τις διαλύει, αλλά με τις απαντήσεις του τις πυκνώνει.
Δείτε επίσης: