Ανατριχίλα έχει προκαλέσει στο πανελλήνιο ο εντοπισμός της σορού του 34χρονου δύτη, τα ίχνη του οποίου είχαν χαθεί από το μεσημέρι της Κυριακής 22 Μαρτίου, κατά τη διάρκεια κατάδυσης στο «Πηγάδι του Διαβόλου», στα Λιμανάκια Βουλιαγμένης. Η σορός εντοπίστηκε χθες από τα σωστικά συνεργεία, ωστόσο η επιχείρηση ανάσυρσης δεν πραγματοποιήθηκε, καθώς απαιτείται ειδικός σχεδιασμός λόγω των ιδιαίτερα δύσκολων συνθηκών που επικρατούν στο σημείο.
Σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής πληροφορίες, η επιχείρηση ανάσυρσης αναμένεται να πραγματοποιηθεί, εκτός απροόπτου, το Σάββατο 28 Μαρτίου, με τη χρήση εξειδικευμένου εξοπλισμού. Οι διασώστες πρόκειται να χρησιμοποιήσουν ειδικά μίγματα αερίων στις φιάλες οξυγόνου, ώστε να μπορέσουν να καταδυθούν με ασφάλεια στο μεγάλο βάθος όπου εντοπίστηκε η σορός.
Καθοριστικής σημασίας για τον εντοπισμό του 34χρονου υπήρξαν ευρήματα που εντοπίστηκαν μία ημέρα νωρίτερα, την Τρίτη, όταν στην περιοχή βρέθηκαν ένα βατραχοπέδιλο και ένα καταδυτικό σκούτερ. Τα στοιχεία αυτά ενίσχυσαν την εκτίμηση ότι ο δύτης βρισκόταν στο εσωτερικό του σπηλαίου.
Ο 34χρονος ήταν επαγγελματίας πιλότος – κυβερνήτης της Πολιτικής Αεροπορίας, εργαζόταν σε ελληνοϊταλική εταιρεία και διέμενε μόνιμα στη Βούλα. Άνθρωποι από το περιβάλλον του τον περιγράφουν ως έναν ιδιαίτερα αγαπητό άνθρωπο, με ήθος και έντονο πάθος για τη θάλασσα, τις καταδύσεις και τις μηχανές, δραστηριότητες στις οποίες είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος του χρόνου του, αποκτώντας σημαντική εμπειρία.
Τα σενάρια
Οι αρχές εξετάζουν τρία βασικά σενάρια για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες χάθηκαν τα ίχνη του, σε ένα περιβάλλον που χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα απαιτητικό.
Το πρώτο και επικρατέστερο σενάριο σχετίζεται με τα ισχυρά θαλάσσια ρεύματα που επικρατούν στο σημείο. Έμπειροι δύτες επισημαίνουν ότι τα ρεύματα μπορούν να παρασύρουν ακόμη και έμπειρους καταδύτες προς μεγαλύτερα βάθη, οδηγώντας τους βαθύτερα στο σπήλαιο χωρίς δυνατότητα άμεσης αντίδρασης, εγκλωβίζοντάς τους σε σημεία από τα οποία η επιστροφή καθίσταται εξαιρετικά δύσκολη.
Το δεύτερο σενάριο αφορά σε πιθανό εγκλωβισμό στο εσωτερικό της σήραγγας ή σε κάποιο από τα στενά περάσματα. Η ιδιαίτερη γεωμορφολογία του σπηλαίου, με περιορισμένα ανοίγματα και απότομες αλλαγές κατεύθυνσης, μπορεί εύκολα να μετατρέψει μια κατάδυση σε παγίδα, ιδίως εάν χαθεί ο προσανατολισμός ή επιχειρηθεί διείσδυση σε άγνωστο τμήμα.
Το τρίτο σενάριο σχετίζεται με αποπροσανατολισμό και εξάντληση. Παρά το γεγονός ότι ο 34χρονος διέθετε εξοπλισμό που του παρείχε οξυγόνο για αρκετές ώρες, καθώς και υποβρύχιο σκούτερ για ευκολότερη μετακίνηση, οι ιδιαίτερα απαιτητικές συνθήκες στο εσωτερικό του σπηλαίου αυξάνουν σημαντικά την κατανάλωση ενέργειας και αέρα. Η περιορισμένη ορατότητα σε συνδυασμό με την πίεση από τα ρεύματα καθιστούν κάθε λάθος κρίσιμο.
Ενδεικτικό της δυσκολίας που παρουσιάζει η συγκεκριμένη κατάδυση είναι το γεγονός ότι τις προηγούμενες ημέρες είχαν εντοπιστεί αντικείμενα που φέρονται να ανήκουν στον 34χρονο, όπως εξοπλισμός και βατραχοπέδιλο, γεγονός που ενισχύει την εκτίμηση ότι η πορεία του μέσα στο σπήλαιο ήταν ανεξέλεγκτη.
Η επιχείρηση εντοπισμού ξεκίνησε όταν ο 34χρονος πραγματοποίησε κατάδυση στην περιοχή μαζί με ακόμη έναν δύτη. Λίγο αργότερα, ο συνοδός του βγήκε μόνος του στην ακτή και ειδοποίησε τις Αρχές, εκφράζοντας την ανησυχία ότι ο φίλος του είχε παγιδευτεί στο εσωτερικό του σπηλαίου. Ακολούθησε μεγάλη κινητοποίηση με τη συμμετοχή του Λιμενικού, ειδικών μονάδων και ιδιωτών σπηλαιοδυτών, σε μια επιχείρηση που από την πρώτη στιγμή χαρακτηρίστηκε ιδιαίτερα δύσκολη.
Το «Πηγάδι του Διαβόλου»
Αξίζει να σημειωθεί πως το «Πηγάδι του Διαβόλου», στο δεύτερο λιμανάκι της Βουλιαγμένης, βρίσκεται σε απόσταση λίγων μέτρων από ένα από τα πιο δημοφιλή σημεία της παραλιακής, που συγκεντρώνει τους καλοκαιρινούς μήνες χιλιάδες επισκέπτες. Πρόκειται για το άνοιγμα μιας σήραγγας με διάμετρο περίπου τριών μέτρων, σε βάθος 11 μέτρων, με σημαδούρα που υποδεικνύει τη θέση της περίπου στο μέσο του όρμου.
Η σήραγγα εκτείνεται αρχικά οριζόντια, ωστόσο σε συγκεκριμένο σημείο παρουσιάζει απότομη κλίση προς τα κάτω, όπου τα ρεύματα γίνονται ιδιαίτερα ισχυρά και επικίνδυνα, ενώ επικρατεί απόλυτο σκοτάδι. Το συνολικό μήκος της φτάνει περίπου τα 30 μέτρα, με τα πιο επικίνδυνα ρεύματα να εντοπίζονται γύρω στα 16 μέτρα βάθος, όπου η σήραγγα «τραβάει» τον δύτη προς τα κάτω. Στη συνέχεια οδηγεί σε στενή υποβρύχια δίοδο που καταλήγει σε σπήλαιο αγνώστων διαστάσεων.
Η μέχρι σήμερα εξερεύνηση έχει φτάσει τα 150 μέτρα, ενώ εκτιμάται ότι το σύστημα ενδέχεται να συνδέεται με τη λίμνη της Βουλιαγμένης. Ήδη από τη δεκαετία του ’80, το Λιμενικό είχε τοποθετήσει προστατευτικό πλέγμα στο σημείο, προκειμένου να αποτρέψει επικίνδυνες καταδύσεις, ενώ υπάρχει και προειδοποιητική επιγραφή που αναφέρει: «Πέρα από το σημείο αυτό, δεν υπάρχει τίποτα να δεις που να αξίζει περισσότερο από τη ζωή».
Τα περιστατικά που έχουν έρθει στο «φως»
Το 2018, η καταδυτική ομάδα του Αντώνη Γράφα πραγματοποίησε αποστολή εξερεύνησης και χαρτογράφησης του υποβρύχιου σπηλαίου, καταφέρνοντας να φτάσει σε απόσταση 145 μέτρων. Όπως έχει δηλώσει ο ίδιος, επρόκειτο για μία από τις δυσκολότερες αποστολές σε σωματικό και ψυχολογικό επίπεδο, επισημαίνοντας: «Δεν συμβουλεύουμε ή παροτρύνουμε κανέναν να εισέλθει στο σπήλαιο και ο καθένας φέρει την ατομική ευθύνη των καταδυτικών του επιλογών».
Από τις αποστολές αυτές προέκυψαν τόσο ένας αναλυτικός χάρτης του εξερευνημένου τμήματος όσο και ένα ντοκιμαντέρ για το «Πηγάδι του Διαβόλου».
Η επικινδυνότητα του σημείου αποτυπώνεται και σε ένα τραγικό περιστατικό του παρελθόντος. Τον Σεπτέμβριο του 1978, δύο Αμερικανοί στρατιωτικοί που υπηρετούσαν στην αμερικανική βάση του Ελληνικού και μία ακόμη γυναίκα επιχείρησαν να εξερευνήσουν το σημείο. Επρόκειτο για τον 32χρονο λοχία Ντόναλντ Μίσαντ, τον 21χρονο σμηνίτη Μαρκ Γκράνφορντ και την 20χρονη αδελφή του τελευταίου, Τζόαν. Κανείς τους δεν επέστρεψε στην επιφάνεια.
Παρά τις εκτεταμένες προσπάθειες εντοπισμού, τα αποτελέσματα ήταν αρχικά αρνητικά. Μια πρώτη μεγάλη επιχείρηση διάσωσης πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 1978, ενώ το 1989 σπηλαιοδύτες ανέσυραν μόνο μία φιάλη και προσωπικά αντικείμενα. Τα οστά τους εντοπίστηκαν τελικά το 2006 και ταυτοποιήθηκαν το επόμενο έτος.
