Oσο ο λαός συνεχίζει να ψηφίζει τη μεταπολιτευτική σαπίλα τόσο βαθύτερα θα θάβεται. Η πραγματικότητα επιβεβαιώνεται στα ράφια, στο πρατήριο βενζίνης, στον λογαριασμό του ρεύματος
Τις τελευταίες ημέρες η Eurostat δημοσίευσε πρόσφατα στοιχεία για την αγοραστική δύναμη στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Πάλι η Ελλάδα μαζί με τη Βουλγαρία βρίσκεται στην απόλυτη τελευταία θέση. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Δεν είναι «κρίση». Δεν είναι «συγκυρία». Είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που εφαρμόζεται με μαθηματική ακρίβεια εδώ και δεκαπέντε χρόνια.
Παρά την υπέρμετρη φορολογία που πνίγει κάθε παραγωγική δραστηριότητα, παρά το κλείσιμο χιλιάδων επιχειρήσεων, παρά την εγκατάλειψη της υπαίθρου, την ανεργία που δεν υποχωρεί πραγματικά, τη μαζική φυγή εκατοντάδων χιλιάδων νέων Ελλήνων στο εξωτερικό, τη φτώχεια που έχει γίνει καθημερινότητα και τη δυστοπία που έχει μετατρέψει τη χώρα σε πτωχοκομείο, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αρνείται πεισματικά να μειώσει τον ΦΠΑ στα τρόφιμα, στη βενζίνη και στα είδη πρώτης ανάγκης.
Ενώ άλλες χώρες της Ε.Ε., ακόμα και οι πιο πλούσιες, προχώρησαν σε μειώσεις μετά την τελευταία ενεργειακή κρίση που πυροδότησε η κατάσταση στη Μέση Ανατολή, εδώ η κυβέρνηση προτιμά τη ληστεία όσων Ελλήνων ακόμη εργάζονται. Το ερώτημα που αναπόφευκτα προκύπτει είναι απλό και ταυτόχρονα αποκαλυπτικό. Γιατί ο παραγωγικός ελληνικός πληθυσμός διώκεται σε τόσο μεγάλο βαθμό από την ίδια του την κυβέρνηση; Γιατί δεν του επιτρέπεται να επιβιώσει; Η φορολογία είναι εξοντωτική, οι κανονισμοί στην οικονομία και στην ιδιωτική ζωή είναι ασφυκτικοί, η γραφειοκρατία είναι εχθρική, η καθημερινότητα είναι ένας αγώνας επιβίωσης. Γιατί η κυβέρνηση της Ν.Δ. αντιγράφει τις τουρκικές ανθελληνικές πρακτικές του VarliΚ Vergisi;
Η απάντηση, δυστυχώς, δεν κρύβεται στη «λάθος πολιτική». Κρύβεται στην ίδια τη λογική των Ελλήνων πολιτικών. Ελέγχοντας τα τρόφιμα, τη στέγη, το νερό, την ενέργεια, την ιδιοκτησία, η κυβέρνηση ελέγχει τον πληθυσμό. Δεν χρειάζεται να τον εξαφανίσει με τη βία.
Αρκεί να τον κρατήσει σε κατάσταση μόνιμης εξάρτησης και φόβου. Οταν ο πολίτης είναι απασχολημένος με το πώς θα πληρώσει τον λογαριασμό του ρεύματος, πώς θα γεμίσει το ψυγείο και πώς θα καλύψει τα έξοδα του παιδιού του που σπουδάζει, δεν έχει ούτε χρόνο ούτε ενέργεια ούτε ψυχικές δυνάμεις να επαναστατήσει και να σκεφτεί. Η φτώχεια δεν είναι παρενέργεια στην Ελλάδα. Είναι εργαλείο ελέγχου. Η δυστοπία δεν είναι αποτυχία του συστήματος. Είναι ο σχεδιασμός του. Και εδώ έρχεται το 2010. Τα Μνημόνια. Τότε το πολιτικό σύστημα, όλο το πολιτικό σύστημα, όχι μόνο η Ν.Δ., βρέθηκε μπροστά σε ένα δίλημμα. Ή θα εξαφανιζόταν ή θα εξαφάνιζε τον ελληνικό λαό. Επέλεξε την επιβίωσή του.
Μεταμόρφωσε το κράτος σε μια φονική μηχανή φορολογικής ληστείας και εξαγωγής Ελλήνων. Οι μίζες, οι προμήθειες, οι «επενδύσεις», οι ΟΠΕΚΕΠΕδες, τα ΕΣΠΑ, τα ταμεία ανάκαμψης, που πάντα καταλήγουν στους ίδιους, και η διαφθορά που δεν τιμωρείται είναι το τίμημα που πληρώνουν οι Ελληνες για να διατηρούν την εξουσία των διεφθαρμένων. Εξουσία σημαίνει χρήμα. Χρήμα σημαίνει επιβίωση του συστήματος. Και το σύστημα, για να επιβιώσει, πρέπει να διασφαλίσει ότι ο λαός δεν θα σηκώσει ποτέ κεφάλι.
Δεν είναι υπερβολή. Είναι η ψυχρή λογική της αυτοσυντήρησης της μεταπολιτευτικής πολιτικής ελίτ που έχει αποφασίσει ότι η Ελλάδα μπορεί να υπάρξει χωρίς Ελληνες. Η εικόνα μιλάει από μόνη της. Χιλιάδες λαθρομετανάστες μεταφέρονται καθημερινά με πούλμαν στα σούπερ μάρκετ για να γεμίζουν τα καρότσια με τους φόρους μας. Οσοι Ελληνες μένουν το κάνεις για να πληρώνουν λαθρομετανάστες, «ευπαθείς», πολιτικούς. Οσοι φεύγουν αφήνουν πίσω τους ένα κενό που γεμίζεται με «νέους Ελληνες», εύκολα ελεγχόμενους. Η Ελλάδα πέθανε από πολιτική απόφαση. Και όσο ο Ελληνας συνεχίζει να ψηφίζει τη μεταπολιτευτική σαπίλα τόσο βαθύτερα θα θάβεται.
Η πραγματικότητα επιβεβαιώνεται στα ράφια, στο πρατήριο βενζίνης, στον λογαριασμό του ρεύματος. Η ερώτηση που γεννάται είναι για πόσο ακόμα θα ανεχτούμε να μας κυβερνούν όλοι αυτοί οι αντινατιβιστές που μας σκοτώνουν.
