Το αληθινό μέγεθος ενός έθνους κρίνεται όχι μόνο στη δύναμη των όπλων, αλλά στην αδιαπραγμάτευτη πίστη ότι κανείς δεν εγκαταλείπεται, ζωντανός ή νεκρός
Θυμάμαι τον εαυτό μου να τουρτουρίζει στο υπόστεγο από το κρύο στις αρχές του 1999 ενώ περνούσα ως αλεξιπτωτιστής το πιο δύσκολο σχολείο καταδρομών, το ΤΠΕΝ (Τμήμα Προκεχωρημένης Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων).
Εκεί, ένας εκπληκτικός βετεράνος εκπαιδευτής και επικεφαλής του λόχου μας, ο ανθυπασπιστής Ζαχαρίας -ελπίζω να θυμάμαι σωστά το όνομά του έπειτα από τόσες δεκαετίες-, μας μίλαγε για επιχειρήσεις αντάρτικου πόλεων και για το πώς θα επιτεθούμε σε υποθετικό σενάριο στις ακτές της Μικράς Ασίας, αν έχουμε εμπλοκή. Ακουγα προσεκτικά τα λόγια του, ως δάσκαλος με ενέπνεε πολύ και μου ανέβαζε το ηθικό.
Σε εκείνο το μάθημα, λοιπόν, μας είπε ότι ο στρατός ποτέ μα ποτέ δεν αφήνει νεκρό ή τραυματία πίσω του. Οτι ακόμα και αν πεθάνει κάποιος στη μάχη του, πρέπει ακόμα και 1.000 καταδρομείς να πολεμήσουμε ώστε να πάρουμε το πτώμα του πίσω και να ταφεί στην πατρίδα. Απόρησα εκείνη τη στιγμή, με την αφέλεια της νεαρής ηλικίας μου, και έκανα ερώτηση για ποιο λόγο να διακινδυνεύσουμε 1.000 άτομα για έναν νεκρό;
Μου απάντησε ότι όλοι θα πολεμήσουμε με τρομερή αυταπάρνηση και ηρωισμό αν γνωρίζουμε πως ακόμα και σε περίπτωση θανάτου θα φροντίσουν οι συνάδελφοί μας να ταφούμε πίσω στην πατρίδα και να μας κλάψει εκεί η οικογένειά μας με τιμές και όχι να μείνει το κουφάρι μας σε εχθρικό έδαφος. Μου έκανε τρομερή εντύπωση η εύστοχη απάντησή του, κατευθείαν κατάλαβα την ανόητη κυνικότητα που έκρυβε η δική μου ερώτηση και ντράπηκα.
Αυτό το περιστατικό θυμήθηκα από τη θητεία μου όταν μικρόνοοι δημοσιογράφοι και ανόητοι σχολιαστές κορόιδευαν τους Αμερικανούς που έστειλαν και έχασαν αεροσκάφη, οχήματα και πεζοναύτες βαθιά σε εχθρικό ιρανικό έδαφος για να διασώσουν έναν και μόνο τραυματισμένο πιλότο τους. Οταν ο κοντόφθαλμος αντιαμερικανισμός θολώνει εντελώς την κρίση μας!
Αντί να παραδειγματιστούμε από μια τέτοια αλληλέγγυη αποστολή ανδρείας και βαθιάς αυταπάρνησης, σχολιάζουμε για το αν άξιζε όλο αυτό για να σωθεί «απλώς μια ανθρώπινη ζωή». Ανεξάρτητα αν κάποιος στηρίζει το Ιράν ή την Αμερική σε αυτό τον αιματηρό πόλεμο που βασανίζει οικονομικά και σε κάθε επίπεδο όλο τον πλανήτη, δεν μπορεί να μη θαυμάζει τέτοιες στιγμές ηρωισμού, όποια πλευρά και να τις εκφράζει. Και ίσως εκεί ακριβώς να κρίνεται το αληθινό μέγεθος ενός έθνους και της στρατιωτικής του τιμής: όχι μόνο στη δύναμη των όπλων, αλλά στην αδιαπραγμάτευτη πίστη ότι κανείς δεν εγκαταλείπεται, ζωντανός ή νεκρός.
*Διδάκτωρ Πληροφορικής
