Οι Τούρκοι γαβγίζουν, βρίζουν, προκαλούν, αλλά είναι κουτσαβάκια. Δεν πρέπει, κοινώς, να μασήσουμε. Πρέπει όμως να είμαστε σε εγρήγορση με το όπλο μας καθαρό, σένιο και καλολαδωμένο όταν έρθει η ώρα
«Αντρας είναι αυτός που απαντάει στην προσβολή». Η ρήση είναι από ελληνική ταινία του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου αλλά δεν παύει να είναι σοφή. Η εφαρμογή της στις χώρες θέλει πιο πολλή εξυπνάδα. Μπορεί ο αντίπαλος, όρα Τουρκία, να σε προκαλεί, να σε προσβάλλει, ακριβώς για να κάνεις πρώτος την κίνηση. Προβοκάτσια λέγεται. Το σίγουρο πάντως είναι πως η σωφροσύνη και η μετριοπάθεια τελειώνουν όταν η επίθεση του εχθρού είναι ήδη πράξη.
Οταν ο νταής σηκώσει πάνω σου το χέρι του, τότε πρέπει απλά να τον τσακίσεις, να αποδώσεις πολλαπλάσια το πλήγμα και, όπως λέμε πέριξ του λιμένος, να του κατεδαφίσεις τη μόστρα. Να βλέπει την άλλη μέρα τη μούρη του στον καθρέφτη και να τον πιάνουν τα κλάματα. Η ταπείνωση του αντιπάλου στο πεδίο είναι στρατηγική νίκη και υψώνει τη σημαία του ηθικού ψηλά στον ιστό. Είναι συνετό να μην παρασυρόμαστε σε ανταλλαγή κλιμακούμενων ύβρεων και προσβολών με τους Μεμέτηδες γενοκτόνους.
Το λεκτικό νταηλίκι μπορεί να γίνει συντρίμμια σε κλάσμα του δευτερολέπτου. Θα σας το κάνω λιανά με διδακτικό παράδειγμα. Πριν από πολλά χρόνια ένας γέρων μαχαλόμαγκας είχε πάει σε θρυλικό ορίτζιναλ σκυλάδικο της Πέτρου Ράλλη, που σέρβιρε καύσιμα από ΜIG 21 και πετρέλαιο για εντριβές, συνοδεία φιστικιών πιο μπαγιάτικων και από τη θεία της Χατσεψούτ. Ητο όμως στέκι λούμπεν πελατών, που θα έκαναν τον Αλμοδόβαρ να μείνει ενεός, να ντρέπεται για την έλλειψη φαντασίας του και να το ρίξει στα ντοκιμαντέρ για το National Geographic για το πώς ζευγαρώνουν οι λιβελούλες.
Ο πρεσβύτης αλανιάρης συνόδευε πιτσιρίκα, η οποία μάλλον ήτο του τρουτουάρ, καλντεριμιτζού δηλαδή, που είχε ήδη γράψει πιο πολλά χιλιόμετρα και από παλιό Mitsubishi Galant της Ασφάλειας Προαστίων της Χωροφυλακής, όμως ήτο μπάνικη και τράβηξε το ενδιαφέρον δύο μειρακίων, επίδοξων μπραβάκων, οι οποίοι ήσαν «σιδερωμένοι», εάν με πιάνετε.
Τα λευκά μαλλιά του και το μικρό του δέμας, σε συνδυασμό με τη νεανική κάψα για τη νεαρή συνοδό του, τους οδήγησε να αψηφήσουν επιπόλαια τον γεροντόμαγκα και άρχισαν στα ίσα το κόρτε στη νεαρά. Τους είπε να σπάσουν, για να ξαναδούν τον ήλιο, αλλά αυτό μάλλον τους ερέθισε, τον έβρισαν, τον έσπρωξαν και ο πιο αλέγρος εκ των νεαρών τον χαστούκισε και τράβηξε πιστόλι, μια παλιά ιταλική Μπερέτα, την οποία μάλλον είχε να καθαρίσει από τότε που ήταν το κρέας φθηνό.
Τραβάει και ο γερομόρτης ένα παλιό καλό 38άρι περίστροφο, πάει να του ρίξει ο αψύς πιτσιρικάς, παθαίνει εμπλοκή το ιταλικό παρτάλι, ο Αμερικάνος βετεράνος δούλεψε σαν παλιό καλό ρολόι και ο μπάρμπας τούς άνοιξε έξι κουμπότρυπες, τη μία στο κούτελο, και τους έστειλε για την τελευταία βόλτα με Μερσεντές στην οδό Αναπαύσεως. Διότι, κρατήστε κι αυτό να με θυμάστε, ό,τι αυτοκίνητο κι αν σας αρέσει, η τελευταία βόλτα είναι με Μερσεντές.
Ηθικά διδάγμα
Ηθικά διδάγματα, πολλά. Οταν ξεκινήσει πια ο καβγάς, τον τελειώνεις νικηφόρα πάση δυνάμει, δεν χωρά τσιριμπίμ τσιριμπόμ, μετριοπάθεια και «μισό λεπτό να σου πω». Μην υποτιμάς ποτέ τον αντίπαλο και μην είσαι άνετος και χαλαρός. Μην ξεκινάς καβγά που δεν μπορείς να τελειώσεις. Και, φυσικά, ισχύει αυτό που λέγεται πως είναι γραμμένο στο εργοστάσιο της Colt: «Οι άντρες είναι άνισοι, αλλά ο κύριος Σάμιουελ Κολτ τους έκανε ίσους». Και να λύσουμε μια παρεξήγηση.
Οι αυθεντικοί μάγκες, από τη μάγκα, ενωμοτία πολεμιστών, ή μόρτες, δηλαδή αθάνατοι, όπως έλεγαν αυτούς που επέζησαν της πανώλης κατά μία θεωρία, δεν ήταν επιδειξιομανείς φαφλατάδες. Η καρικατούρα που έχουμε ως εικόνα, όπως και για τους ρεμπέτες, δείτε την περίφημη σκηνή με τον Μίμη Φωτόπουλο και τον «Μεγάλο» στο καπηλειό, είναι δημιούργημα του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου, με κορυφαίους τον αξεπέραστο Νίκο Φέρμα και τον εμβληματικό Αθηνόδωρο Προύσαλη. Οι αληθινοί μάγκες ήταν λιγόλογοι, σοβαροί και μετρημένοι, ο δε Μάρκος, ο Πατριάρχης του λαϊκού τραγουδιού, ήταν ένας γλυκός άνθρωπος που απείχε τα μάλα από το σχεδόν γελοιογραφικό στερεότυπο. Οταν όμως ξεσπούσε η βία, έμπαιναν δυνατά και χωρίς ίχνος δισταγμού στον καβγά για να τον τελειώσουν και να φύγουν αυτοί όρθιοι και νικητές.
Οι Τούρκοι, λοιπόν αδέρφια, που ο Θεός ή ο διάβολος τους κουβάλησε για γείτονές μας, γαβγίζουν, βρίζουν, προκαλούν. Είναι κουτσαβάκια, ψευτόμαγκες δηλαδή. Δεν πρέπει, κοινώς, να μασήσουμε. Πρέπει όμως να είμαστε σε εγρήγορση και το όπλο μας καθαρό, σένιο και καλολαδωμένο και, αν έρθει η ώρα, να τους στείλουμε χωρίς δισταγμό για λασπωμένο πιλάφι και 72 γριές τρανς. Εξίσου σημαντικό με την εγρήγορση, την ψυχραιμία και την αποφασιστικότητά μας είναι να μείνουν αδιατάρακτες και να ολοκληρωθούν οι πολιτικές συμμαχιών μας και εξοπλισμού μας ως τα δόντια. Διότι όταν η προσβολή εναντίον μας γίνει πλέον πράξη, πρέπει να απαντήσουμε στο δόξα πατρί και να κλάψει η δική τους μάνα. Σε λα βι, που λέμε και στο Μαυρομμάτι Θηβών.
*Δικηγόρος, Πρόεδρος της Νέας Δεξιάς
