Σε επικοινωνιακό σόου με επαναλαμβανόμενες υποσχέσεις εξελίσσεται η ρύθμιση για τα ηλεκτρικά πατίνια. Ανακοινώθηκαν ξανά μέτρα για ανηλίκους και ασφάλιση, με το χάος στους δρόμους να παραμένει άθικτο.
Για ακόμη μία φορά, η κυβέρνηση επιλέγει την οδό των επικοινωνιακών πυροτεχνημάτων και των ανακυκλωμένων εξαγγελιών, προαναγγέλλοντας ένα «νέο» νομοθετικό πλαίσιο για τα ηλεκτρικά πατίνια. Από το βήμα της Βουλής, ο αναπληρωτής υπουργός Μεταφορών, Κωνσταντίνος Κυρανάκης, παρουσίασε ως καινοτομία ρυθμίσεις που ακούγονται εδώ και μήνες, επιβεβαιώνοντας την κυβερνητική αδράνεια και την απροθυμία για λήψη ουσιαστικών μέτρων. Ενώ το Μαξίμου και το αρμόδιο υπουργείο έχουν επαναλάβει το ίδιο ακριβώς αφήγημα τουλάχιστον δέκα φορές στο παρελθόν, η πραγματικότητα στους δρόμους τους διαψεύδει καθημερινά, καθώς περιορίζονται στο να παρατείνουν τον χρόνο δράσης τους με νέα διορία δέκα ημερών.
Το ίδιο «ευχολόγιο» σε νέα συσκευασία
Οι περιορισμοί που παρουσιάστηκαν στον Κοινοβουλευτικό Έλεγχο αποτελούν ξεκάθαρη αντιγραφή παλαιότερων δεσμεύσεων που ουδέποτε εφαρμόστηκαν στην πράξη. Αρχικά, ανακοινώθηκε εκ νέου το οριζόντιο μπλόκο στους ανηλίκους κάτω των 18 ετών για ιδιόκτητα ή ενοικιαζόμενα πατίνια, χωρίς ωστόσο να διευκρινίζεται με ποιον τρόπο θα ελέγχεται η εφαρμογή του μέτρου στην αγορά. Παράλληλα, η υποχρεωτική ασφάλιση, ένα μέτρο που έχει εξαγγελθεί επανειλημμένα, επιστρατεύεται ξανά ως λύση για τα τροχαία ατυχήματα μετακυλίοντας το κόστος στους πολίτες, την ώρα που οι απειλές για κυρώσεις στις επιχειρήσεις που διαθέτουν πατίνια χωρίς κόφτη στα 25 χλμ/ώρα έρχονται απλώς να καλύψουν την πλήρη απουσία ελέγχων όλο το προηγούμενο διάστημα.
Μόνο επικοινωνία, καμία υποδομή
Η νέα αυτή παρέμβαση αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση επιχειρεί να ρίξει το βάρος αποκλειστικά στην ατομική ευθύνη των οδηγών, αφήνοντας το χαοτικό πλαίσιο των ελληνικών δρόμων τελείως απείραχτο. Τα ηλεκτρικά πατίνια συνεχίζουν να κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα και χωρίς πινακίδες ανάμεσα σε οχήματα υψηλού κυβισμού, ακόμη και σε κεντρικές οδικές αρτηρίες της Αθήνας. Η πλήρης απουσία διαχωρισμένων και ασφαλών υποδομών, καθώς και η άρνηση της πολιτικής ηγεσίας να αγγίξει το δομικό πρόβλημα των μεταφορών, μετατρέπει τις κυβερνητικές υποσχέσεις σε ένα διαρκές, κενό περιεχομένου, deja vu.
