«Οταν ο Σουφλιάς διαφωνεί, το λέει ευθαρσώς. Δεν χρειάζεται μεσολαβητές. Οταν κρίνει, θα μιλήσει στα αρμόδια όργανα, εκεί που πρέπει» συνήθιζαν να λένε πολιτικοί του φίλοι. Πέρασε από πολλά υπουργεία και άφησε το στίγμα του, ειδικά στο ΠΕΧΩΔΕ επί Κώστα Καραμανλή τη δεκαετία του 2000. Πολλά μεγάλα οδικά έργα, το πέταλο του Μαλιακού, οι εθνικές οδοί, η Ιονία, έχουν τη σφραγίδα του.
- Από τον Βασίλη Γαλούπη
Ακόμα κι αν διαφωνούσε κάποιος μαζί του, γνώριζε ότι είχε ισχυρή γνώμη. Και ότι την έλεγε ευθέως, άλλοτε με σκληράδα, άλλοτε επιστρατεύοντας και το χιούμορ. Συνεργάτες του τον θεωρούσαν δύσκολο χαρακτήρα, που -ως γνήσιος Σαρακατσάνος- δεν άλλαζε εύκολα γνώμη.
Ο Γιώργος Σουφλιάς, που έφυγε χθες το βράδυ από τη ζωή στα 85 του, ήταν ένας πολιτικός της «παλιάς σχολής», εκείνης της γενιάς που οι υπουργοί είχαν το ειδικό βάρος κι εκείνο το εκτόπισμα με παραπανίσια υπόσταση στην καρέκλα της μεγάλης ευθύνης και των δύσκολων αποφάσεων. Δεν ήταν αναλώσιμος, όπως αρκετοί από τους πιο σύγχρονους, που η Ιστορία τούς ξεχνάει σε μια νύχτα.
Θα μπορούσε πράγματι να συμπεριλάβει κανείς τον Γιώργο Σουφλιά στους πρωταγωνιστές της πολιτικής ζωής του τόπου στη Μεταπολίτευση, από το 1974 όταν εξελέγη βουλευτής με αρχηγό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, μέχρι και τις παραμονές έναρξης της οικονομικής κρίσης, το 2009 επί Κώστα Καραμανλή, όταν και αποχώρησε.
Από το 2011, όταν υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση νεφρού στο Λαϊκό Νοσοκομείο στην Αθήνα, οι δημόσιες παρεμβάσεις του ήταν ελάχιστες. Οπως το 2021, όταν με άρθρο του τάχθηκε κατά της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας που προωθούσε η κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Η εμβληματική μορφή της Ν.Δ. είχε μείνει πολλά χρόνια σιωπηλός μέχρι τότε, όταν είχε αποχωρήσει, επεισοδιακά, από την κεντρική πολιτική σκηνή, έχοντας χρεωθεί κι ένα μερίδιο για τη βαριά ήττα του κόμματος στις εκλογές του 2009. Το 2021 είχε δημοσιεύσει στο «Βήμα της Κυριακής» ένα κείμενο με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Γιατί η Αστυνομία στα ΑΕΙ δεν είναι μια καλή ιδέα».
Ο Σουφλιάς έγραφε ως πρώην υπουργός Παιδείας (είχε υπηρετήσει σε αυτό το πόστο από το 1991 ως το 1993, επί κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη) και υπογράμμιζε αρχικά ότι με τις ρυθμίσεις για τη βάση εισαγωγής η κυβέρνηση μειώνει εμμέσως τον αριθμό των φοιτητών και μάλιστα κατά πολύ. Αυτό ο Σουφλιάς το έβρισκε σωστό, αλλά επισήμαινε ότι η κυβέρνηση απέφευγε να το αναφέρει.
Σε άλλο σημείο του άρθρου του στρεφόταν κατά της ρύθμισης για Αστυνομία στα ΑΕΙ δίχως να μασάει τα λόγια του: «Η δημιουργία Πανεπιστημιακής Αστυνομίας μού θυμίζει μια παροιμία η οποία λέει “πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι”. “Κεφάλι” είναι η συνταγματική επιταγή για πλήρη αυτοδιοίκηση των πανεπιστημίων, με την οποία όλα τα θέματα και όλα τα προβλήματα που υπάρχουν στο πανεπιστήμιο τα επιλύουν τα αρμόδια όργανα αυτού χωρίς τη συμμετοχή κανενός άλλου».
Οταν το μέλλον του στη Ν.Δ. δεν ήταν βέβαιο, έπειτα από έντονα συγκρουσιακό διάστημα στα τέλη της δεκαετίας του 1990, το όνομά του είχε βρεθεί -σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής τουλάχιστον- ανάμεσα στη Ν.Δ. και στο ΠΑΣΟΚ.
Για τη Ν.Δ. η ενδεχόμενη επιστροφή του Σουφλιά θα αποτελούσε την έμπρακτη απόδειξη ότι ο Καραμανλής διαγράφει τα μίση και τα πάθη της παράταξης. Για το ΠΑΣΟΚ μια ενδεχόμενη συνεργασία με τον Σουφλιά θα αποτελούσε την απόδειξη για την «αμφίπλευρη διεύρυνση» προς τη Δεξιά και προς την Αριστερά, την οποία φιλοδοξούσε να κάνει ο Σημίτης.
Τα ρεπορτάζ της εποχής ανέφεραν πως ο Σουφλιάς κολακευόταν από τις επαινετικές αναφορές στο πρόσωπό του κορυφαίων στελεχών του ΠΑΣΟΚ, ενώ ταυτόχρονα φρόντιζε να διατηρεί ζεστές τις σχέσεις του με την ηγεσία της Ν.Δ. και με τους περισσότερους βουλευτές της.
Οσοι τον ήξεραν καλά και συνομιλούσαν μαζί του ισχυρίζονταν ότι ο πραγματικός στόχος του είναι να επιστρέψει στη Ν.Δ. και δεν επρόκειτο ποτέ να προσεγγίσει το ΠΑΣΟΚ, όπως κι έγινε. Παρά την ισχυρογνωμοσύνη του, γνώριζε καλά από πολιτικές μανούβρες και εμπιστευόταν το ένστικτό του: «Κάνει τον δύσκολο και αφήνει ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα αλλά στο κόμμα του θέλει να γυρίσει» έλεγαν. Από το 2004 ήταν ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ, μέχρι τις εκλογές του 2009.
Ο Σουφλιάς είχε βαρύνουσα άποψη επί του ασφαλιστικού συστήματος και ήδη από τη δεκαετία του 1990 υποστήριζε τη θέση ότι πρέπει να δοθεί λύση στο Ασφαλιστικό «εδώ και τώρα». Οταν ήταν υπουργός Οικονομίας, είχε φέρει στη Βουλή τον αποκαλούμενο και «νόμο Σουφλιά» το 1990.
Το 2008 δήλωνε: «Ο νόμος 1902 που κατήρτισα και ψήφισε η Βουλή το 1990, κατά γενική ομολογία όλων των διεθνών οργανισμών -ακόμη και των Βρετανών αναλογιστών που έφερε ο κ. Σημίτης-, περιέσωσε από κατάρρευση το ασφαλιστικό σύστημα».
Κάποια στιγμή, στις αρχές της δεκαετίας του 2010, το όνομά του είχε «παίξει» και για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Επί Κώστα Καραμανλή θεωρούνταν και «άτυπος αντιπρόεδρος», συνομιλούσε σχεδόν με όλους τους κορυφαίους υπουργούς και παρέμενε προνομιακός συνομιλητής του τότε πρωθυπουργού, ο οποίος -κατά τα δημοσιεύματα- «υπολόγιζε πάντα το πολιτικό του αισθητήριο και την αναλυτική του σκέψη, έχοντας επενδύσει πολιτικά ως κυβέρνηση στην ολοκλήρωση των μεγάλων δημοσίων έργων».
Γιώργος Σουφλιάς – Πολιτικός και πολιτικός μηχανικός
Γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου 1941 στα Φάρσαλα κι έφυγε χθες Παρασκευή από τη ζωή. Σπούδασε στο Μετσόβιο και από το 1967 εργαζόταν ως πολιτικός μηχανικός στη Λάρισα, διατηρώντας γραφείο μελετών και κατασκευών.
Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής το 1974 με τη Ν.Δ. Διατέλεσε υπουργός Εθνικής Οικονομίας, Παιδείας, Οικονομικών, ΠΕΧΩΔΕ κ.ά. Το 1997 διεκδίκησε, ανεπιτυχώς, την προεδρία της Ν.Δ. και το 1998 διαγράφηκε, όμως επανεντάχθηκε στο κόμμα τρία χρόνια αργότερα. Το 2009, αν και εξελέγη βουλευτής Επικρατείας, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την πολιτική. Ηταν υποστηρικτής του Παναθηναϊκού.