Η κυβέρνηση εξυφαίνει τυποκτόνο σχέδιο, υπονομεύοντας τη συμμετοχή της συντριπτικής πλειονότητας των εκδοτικών επιχειρήσεων από ευρωπαϊκές ενισχύσεις. Στα προαπαιτούμενα περιλαμβάνονται οικονομικά στοιχεία που «φωτογραφίζουν» επιχειρήσεις χωρίς καμία ανάγκη ενίσχυσης
Σε εργαλείο ώστε να διαμορφωθεί κατά τις κυβερνητικές προτιμήσεις το μιντιακό σκηνικό εξελίσσεται το πρόγραμμα οικονομικής στήριξης των μέσων ενημέρωσης, η έναρξη του οποίου ανακοινώθηκε στα τέλη Μαΐου. Παράλληλα, με τον τρόπο που το οργανώνει η κυβέρνηση, αναδεικνύεται και σε κυβερνητική πλατφόρμα για άσκηση εξουσίας στα μίντια, απογυμνώνοντάς το από τον πραγματικό του σκοπό που είναι η στήριξη του δημοσιογραφικού λόγου για την ενίσχυση των ίδιων των δημοκρατικών διαδικασιών. Απόδειξη σε αυτό αποτελεί η απόφαση να παραταθεί η έτσι κι αλλιώς ασφυκτική προθεσμία που είχε δοθεί για την κατάθεση των απαραίτητων δικαιολογητικών από τις επιχειρήσεις, κυριολεκτικά τρεις ώρες πριν από την εκπνοή της αρχικής.
Η αρχική ΚΥΑ για το σχετικό «Πρόγραμμα Μηχανισμού χρηματοδότησης», που περιλαμβάνει δύο δράσεις, είχε εκδοθεί στις 27 Μαΐου και είχε καταληκτική ημερομηνία στις 15 Ιουνίου. Δηλαδή, στις επιχειρήσεις είχε δοθεί χρονικό περιθώριο μόλις 14 ημερών, προκειμένου να συλλέξουν άπειρα έγγραφα και να συντάξουν πλειάδα άσκοπων εκθέσεων, ώστε να μπορέσουν να αιτηθούν την ένταξή τους στο πρόγραμμα. Στις 9 το βράδυ πριν εκπνεύσει η διορία, βγήκε νέα ΚΥΑ για παράταση τεσσάρων επιπλέων ημερών.
Αξίζει κανείς να δει τι ακριβώς έχει συμβεί με αυτό το πρόγραμμα. Καταρχάς, θα πρέπει να τονιστεί ότι συνολικά η ενίσχυση μπορεί να αγγίξει το ποσό των 16.800.000 ευρώ και για τις δύο δράσεις. Πρώτα θα ξεκαθαριστούν οι δικαιούχοι για την πρώτη δράση που αφορά την επιδότηση φόρου υπέρ του Ενιαίου Δημοσιογραφικού Οργανισμού Επικουρικής Ασφαλίσεως και Περιθάλψεως (ΕΔΟΕΑΠ) και το εναπομείναν ποσό θα κατανεμηθεί στους δικαιούχους της δεύτερης δράσης που είναι στο πλαίσιο της κοινοτικής ενίσχυσης των εφημερίδων για την ενδυνάμωση της ενημέρωσης, της ελευθεροτυπίας και τελικά της ίδιας της δημοκρατίας.
Στη δεύτερη δράση, ωστόσο, δηλαδή στο κοινοτικό πρόγραμμα, αποφασίστηκε ότι έχουν δικαίωμα να ενταχθούν τελικά, εκτός από τις πανελλαδικές, τις περιφερειακές και τις τοπικές εφημερίδες, και τα περιοδικά. Για ποιον λόγο κρίθηκε πως η Ευρώπη για τη διάσωση της πολυφωνίας και την υποστήριξη των δημοκρατικών διαδικασιών πρέπει να ενισχύσει τα περιοδικά για τη μαγειρική, την τηλεόραση ή το πλέξιμο όχι απλά παραμένει άγνωστο αλλά είναι μάλλον και ύποπτο, καθώς έτσι μειώνονται δραστικά τα χρήματα που αναλογούν στις εκδοτικές εταιρίες, που συμβάλλουν καθοριστικά στην ενημέρωση των πολιτών.
Κάτι που αποκαλύπτει πως η κυβέρνηση… των αρίστων απέχει πολύ, έστω και από τον μέσο όρο της ευρωπαϊκής αριστείας, αφού οι περισσότερες χώρες της Ευρώπης εφαρμόζουν ήδη μέτρα για την ενίσχυση των εφημερίδων και δεν περιμένουν κοινοτικούς πόρους και γραμμή. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι, μεταξύ πολλών άλλων μέτρων, στη Γαλλία εφαρμόζεται υπερμειωμένος ΦΠΑ, ακόμη και φορολογικά κίνητρα για δωρεές σε επιχειρήσεις Τύπου, στη Σουηδία προβλέπονται ετησίως γιγαντιαία προγράμματα χρηματοδότησης, στη Γερμανία προγράμματα στήριξης ειδικώς των τοπικών εφημερίδων, στην Ιταλία φορολογικές πιστώσεις για αγορά χαρτιού, στην Αυστρία επιχορηγήσεις για ψηφιακό μετασχηματισμό. Ειδικώς δε οι επιδοτήσεις στη διανομή εφαρμόζονται σταθερά σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, ενώ υπάρχουν και χώρες που επιδοτούν ακόμη και ειδικώς την ερευνητική, έντυπη δημοσιογραφία.
Συγκεκριμένα, σε σχέση με την πρώτη δράση, δηλαδή την επιδότηση φόρου υπέρ του ΕΔΟΕΑΠ, θα πρέπει να αναφερθεί ότι ο συγκεκριμένος φόρος (2% επί του τζίρου), που ευαγγελίζεται τώρα η κυβέρνηση ότι βοηθάει με την επιδότησή του, αποτελεί στην πραγματικότητα αντικατάσταση ενός παλαιότερου που πλήρωναν οι τηλεοπτικοί σταθμοί, οι οποίοι, ωστόσο, κατόρθωσαν ευνοϊκή τροποποίηση για λογαριασμό τους, ώστε να πληρώνεται από όλα τα μέσα ενημέρωσης, να υπάρχει διάχυση δηλαδή κι έτσι να αποφεύγουν την καθολική πληρωμή του. Φυσικά, τα κανάλια παίρνουν σταθερά τη μερίδα του λέοντος έτσι κι αλλιώς και σε όλα τα εξωφρενικά προγράμματα με κρατικό χρήμα που μοιράζει τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση.
Τα κυβερνητικά καψώνια, φυσικά, είχαν διαφανεί από την πρώτη ΚΥΑ, στην οποία καθορίζονταν τα απαραίτητα δικαιολογητικά που πρέπει να καταθέσουν οι επιχειρήσεις και τα οποία, μεταξύ άλλων, περιελάμβαναν σειρά εγγράφων που έχουν έτσι κι αλλιώς κατατεθεί για την εγγραφή στο Μητρώο Τύπου. Σαν να έφτιαξε, δηλαδή, η κυβέρνηση ένα Μητρώο Τύπου, με βασική στόχευση… να μη χρησιμοποιηθεί ώστε να βάζει τις επιχειρήσεις να απασχολούν προσωπικό για να συλλέγουν αέναα τα ίδια ακριβώς έγγραφα. Κάτι σαν το βασανιστήριο του Προμηθέα. Στα δικαιολογητικά περιλαμβάνονταν, όμως, και σειρά εκθέσεων ιδεών, για το ποσοστό των θεματικών ενοτήτων που καλύπτουν οι επιχειρήσεις στα μέσα που διαθέτουν, τα σχέδιά τους για την εκπαίδευση των εργαζομένων τους, τα σχέδιά τους για θέματα εφαρμογής διατάξεων περί ισότητας των φύλων, που προφανώς έχουν καθαρά φιλολογικό χαρακτήρα. Γιατί οι λύσεις στα θέματα αυτά, έτσι κι αλλιώς δεν επιτυγχάνονται με εκθέσεις από τις επιχειρήσεις αλλά με κοινωνική πολιτική.
Το πλέον σοβαρό; Στα προαπαιτούμενα περιλαμβάνονται οικονομικά στοιχεία που παραπέμπουν σε επιχειρήσεις Τύπου, οι οποίες δεν έχουν καμία ανάγκη ενίσχυσης. Με τον τρόπο αυτό όχι μόνο αποκλείεται η συντριπτική πλειονότητα των επιχειρήσεων εκδόσεως εφημερίδων, αλλά νοθεύεται ακόμη περισσότερο ο ανταγωνισμός, ο οποίος θα έπρεπε να λειτουργεί ανεμπόδιστα παντού στην αγορά, αλλά ακόμη περισσότερο στον κλάδο των εκδόσεων εφημερίδων.
Δημόσιο αγαθό που ελέγχει την εξουσία
Οι επιχειρήσεις Τύπου δεν παράγουν ακόμα ένα καταναλωτικό προϊόν για την κοινωνία. Εμπίπτουν στην κατηγορία των δημόσιων αγαθών που είναι απαραίτητα για την ίδια την επιβίωση της κοινωνίας, μέσα από την ενημέρωση για όσα αφορούν τον πολίτη, τον έλεγχο της εξουσίας, τη διασφάλιση της διαφάνειας και τελικά την κοινωνική σταθερότητα και ευημερία. Ειδικά δε στην ψηφιακή εποχή, που οι πληροφορίες διαχέονται χωρίς έλεγχο των πραγματικών γεγονότων και αλλάζουν με το πάτημα ενός κουμπιού, το «χαρτί» αποτελεί τη μόνη πηγή που διασταυρώνεται, δεν αλλάζει και δεν εξαφανίζεται μαγικά κι έτσι γράφει την «ιστορία» κάθε χώρας χωρίς τον κίνδυνο μαύρης τρύπας από κυβερνοεπιθέσεις
. Γι’ αυτό προφανώς και η Ε.Ε. αποφάσισε ειδικώς την ενίσχυσή τους. Η προσπάθεια κυβερνητικής πλοήγησης για το πού θα κατευθυνθεί η βοήθεια αυτή και απομείωσής της, με στόχο βραχυπρόθεσμους σχεδιασμούς διατήρησης της εξουσίας, μπορεί να αναδειχθεί στο μεγαλύτερο εμπόδιο για τη λύση κάθε κοινωνικής εξίσωσης. Ακόμη και από τους αρίστους!
