Αντί για Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας, έχουμε μόνο Σύμβουλο, και τι Σύμβουλο… Βγαλμένο κατευθείαν από βιντεοκωμωδία της δεκαετίας του ’80. Ο Θάνος Ντόκος, ο άνθρωπος που υποτίθεται ότι προστατεύει τα εθνικά μας συμφέροντα, έπεσε θύμα δύο Ρώσων φαρσέρ και τους τα… ομολόγησε όλα: ανησυχίες για εκλογές, φόβους για ρωγμές στο ΝΑΤΟ, εκμυστηρεύσεις για τη στάση που θα κρατήσει η Ελλάδα σε περίπτωση κι άλλου «αδέσποτου» ουκρανικού θαλάσσιου drone φορτωμένου με εκρηκτικά στα ελληνικά χωρικά ύδατα.
Οι «υβριδικές επιθέσεις» που επικαλείται το Μαξίμου μετά την ντροπή δεν είναι τίποτα μπροστά στον πρωτοφανή ερασιτεχνισμό και στην ανικανότητα που αποκαλύφθηκαν. Πρωτόκολλα ασφαλείας; Μηδέν. Σοβαρότητα; Μηδέν.
Και δεν είναι μόνο αυτό. Προ έξι ολόκληρων ετών ο ίδιος Ντόκος δήλωνε δημοσίως ότι η στήριξη στον Χαφτάρ ήταν «λάθος επένδυση», ότι «οι μέρες του είναι μετρημένες» και πως θα έπρεπε να «ζήσουμε» με το τουρκολιβυκό σύμφωνο γιατί δεν είναι προτεραιότητα ούτε για τις ΗΠΑ ούτε για την Ε.Ε. Εξι χρόνια μετά τις ανοησίες Ντόκου, στις 29 Ιουνίου 2026, ο Σαντάμ Χαφτάρ, γιος του Χαλίφα Χαφτάρ, συνάντησε στην Ουάσινγκτον τον επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Μάρκο Ρούμπιο, ενώ η ελληνική διπλωματία συνεχίζει να πληρώνει τα λάθη της ίδιας εκείνης γραμμής που ο Ντόκος εισηγούνταν.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει μετατρέψει την εξωτερική πολιτική σε θέατρο του παραλόγου. Ενώ η Τουρκία επεκτείνει την επιρροή της, εμείς έχουμε Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας που τον «ψαρεύουν» με κάμερα και μετά προσπαθεί να μας πείσει ότι «δεν διέρρευσε τίποτα απόρρητο». Ενώ τα εθνικά μας συμφέροντα πλήττονται καίρια, το Μέγαρο Μαξίμου ασχολείται με διαχείριση εντυπώσεων και δικαιολογίες που προκαλούν θυμηδία στους ξένους και οργή στους Ελληνες πολίτες.
Η παρακμή δεν μπορεί να κρυφτεί. Δεν έχουμε πια κράτος με στρατηγική, αλλά μια κυβέρνηση που διαχειρίζεται την ανικανότητά της με επικοινωνιακά τεχνάσματα. Ο λαός βλέπει, μετράει και θυμάται. Και η Ιστορία δεν συγχωρεί όσους μετατρέπουν την εθνική ασφάλεια σε φάρσα, αφού έπειτα από τέτοια «χωρατά» ακολουθούν τραγωδίες.
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»
