Στη διάσωση και ανάδειξη ενός, εκ των σημαντικότερων νεότερων μνημείων της Καλύμνου, του Αρχοντικού Βουβάλη, προχωρά το υπουργείο Πολιτισμού. Το μνημείο, με ιδιαίτερη ιστορική και αρχιτεκτονική αξία, μετά τη διάσωση και ανάδειξή του, θα αποδοθεί για επανάχρηση στην τοπική κοινωνία.
Πρόκειται για διώροφο κτίσμα, με έναν επιπλέον υπερυψωμένο όροφο, στο κέντρο της κύριας όψης του. Πιστό αντίγραφο του αρχικού κτιρίου, αποτελεί το παρακείμενο οίκημα, της ίδιας οικογένειας, με σημερινή χρήση βρεφονηπιακού σταθμού. Το οίκημα, που οικοδομήθηκε λίγο μετά τα μέσα του 19ου αιώνα, ήταν προικώο της Αικατερίνης Πελεκάνου, συζύγου του Νικόλαου Βουβάλη, ο οποίος και το ανακαίνισε το 1894.
Το κτίσμα παρουσιάζει μοναδικά μορφολογικά και διακοσμητικά χαρακτηριστικά, με νεοκλασικά στοιχεία ανάμεικτα με λαϊκά, υποδηλώνοντας την εξέχουσα θέση του ιδιοκτήτη στην τοπική κοινωνία. Η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη δήλωσε ότι «το Αρχοντικό Βουβάλη, χαρακτηρισμένο από το 1972 ως έργο τέχνης, ενταγμένο στον κηρυγμένο αρχαιολογικό χώρο της Πόθιας, αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της νεοκλασικής νησιώτικης αστικής αρχιτεκτονικής, που άκμασε στην Κάλυμνο, στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα».
Η ριζική επέκταση και ανακαίνισητου αρχοντικού δεν υπαγορεύθηκε από λειτουργικές ανάγκες ή την επιδίωξη κοινωνικής προβολής του ιδιοκτήτη της, αλλά συνδέθηκε με ένα σημαντικό εθνικό γεγονός, την επικειμένη επίσκεψη και φιλοξενία του Ελευθέριου Βενιζέλου στην οικία της οικογένειας Βουβάλη, στην υπό οθωμανική κυριαρχία Κάλυμνο.
Για τον λόγο αυτόν πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένες επεμβάσεις, ώστε το αρχοντικό να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της υποδοχής και της αξιοπρεπούς φιλοξενίας του διακεκριμένου επισκέπτη. Ακολούθησαν δύο ακόμα οικοδομικές φάσεις. Μετά τον θάνατό της Αικατερίνης Πελεκάνου, το 1956, το αρχοντικό περιήλθε στη δικαιοδοσία του μοναστηριακού «Ιδρύματος Ελέους», το οποίο το δώρισε στην Αρχαιολογική Υπηρεσία, ώστε να λειτουργήσει ως μουσείο. Το 2013 υπέστη σοβαρές ζημιές από κεραυνό και πλημμύρα.
