Του Κώστα Πρώιμου
Τρεις του Σεπτέμβρη χθες, και σαν άλλοτε «έτριζαν» τα πεζοδρόμια από τη Χαριλάου Τρικούπη μέχρι την ιστορική πλατεία Συντάγματος, ενώ οι κολώνες των πρώην ανακτόρων του Όθωνα δονούνταν από την πολιτική έκσταση επί εικοσιτετραώρου. Ό,τι και να λέμε, όσα δικαίως και αδίκως του καταλογίζονται, ο Ανδρέας ήταν ένας πολιτικός γίγαντας. Διότι ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ έκανε χοντρή πλάκα στην τότε κραταιά ελίτ, μοιράζοντας χωρίς μέτρο τα τεράστια πακέτα Ντελόρ στους πληβείους. Είναι αναμφισβήτητο το γεγονός, ότι σε μια νύχτα, αίφνης «έγιναν άνθρωποι» με… BMW και σπιτωμένη γκόμενα κάτι τύποι των οποίων τα χνώτα έζεχναν ακόμη και μετά από μισό κιλό οδοντόπαστα.
Κοσμοϊστορικών για τα νεοελληνικά δεδομένα κοινωνικοπολιτική ανατροπή έφερε με συνοπτικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες αλλά και χτυπώντας το χέρι στο τραπέζι αν χρειαζόταν ο Παπανδρέου, ενώ ενσάρκωνε στα μάτια των στερημένων και του λαουτζίκου τον άνδρα τον μπερμπάντη, τον μάγκα- διανοούμενο τον αρσενικό. Τον ανυπέρβλητο μεταρρυθμιστή. Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι σύμφωνα με ιστορικούς παρατηρητές από την εκκίνηση της πολιτικής του πορείας με το ΠΑΚ υπήρξε πιο δημοφιλής, ακόμη και από τον πατέρα του αείμνηστο Γεώργιο.
Πάμε με ένα fast forward στο σήμερα. Η μαρκίζα με τον πράσινο ήλιο φαντάζει σαν την ταμπέλα σε ξεπεσμένο μπουζουξίδικο στο 9ο χλμ, οι πελάτες ελάχιστοι και απελπισμένοι, η μπάντα ατάλαντη και ξεκούρδιστη, με την Αννούλα της Coca Cola να χτυπάει το ντέφι ανάλογα με τις επιθυμίες της, τα αμούστακα παιδάκια που στελεχώνουν το μαγαζί να μην έχουν ιδέα ούτε από νύχτα ούτε από πολιτική. Όσο για το αφεντικό, αυτό, ατόφιο παιδί του κομματικού σωλήνα, απαίδευτο, δεν μπορεί να κάνει ούτε βήμα έξω από τις νόρμες, ενώ πραγματικά ο μέσος έλληνας δυσκολεύεται να καταλάβει τι εννοεί σε κάθε του δημόσια δήλωση ή τοποθέτηση, όταν ανοίγει το στόμα του, λόγω εμφανέστατης ανεπαρκούς άρθρωσης.
Αρκεί να αντιληφθείτε το πολιτικό επίπεδο των στενών του συνεργατών σε κεντρικό αλλά και περιφερειακό σχήμα και θα καταλάβετε γιατί το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη και της Άννας θα φάει σκόνη και στις επικείμενες εκλογές. Αν τους συζητήσεις και σαφέστατα αναφέρομαι ακόμη και σε πρωτοκλασάτα στελέχη του, θυμίζουν στις απόψεις τους ένα υβρίδιο, κάτι μεταξύ ΟΝΝΕΔ – ΠΑΣΠ, σαν να λέμε Ολυμπιακός στο ποδόσφαιρο και Παναθηναϊκός στο μπάσκετ. Αλλά, αν δεν έχεις ξεκινήσει από αφισοκόλληση, αν δεν σε έχουν φάει οι πορείες, τα πεζοδρόμια και οι τσαμπουκάδες πώς θα ψηθείς πολιτικά; Στου Ζonar’s ή στο “Ζουρμπαράν” ή πώς διάολο το λένε το άλλο γκλαμουρομάγαζο της πλατείας Κολωνακίου…
Στις αρχές της Άνοιξης βρέθηκα όλως τυχαίως στο κέντρο της Αθήνας, με πάλαι ποτέ στενό συνεργάτη του Ανδρέα, τον ρώτησα ευθέως: πώς αντέχεις με όλο αυτό το παιδικό τσίρκο; Εσύ, που έζησες εκ των έσω το ατόφιο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα;
Είναι αληθές, πως τα περισσότερα τυπάκια και οι κυρίες εκπέμπουν μια πολιτική ρηχότητα, μια ένδεια κοινωνική και μια εσωτερική ανισορροπία. Γλύφουν πλαγίως κατά καιρούς το σύστημα Μητσοτάκη, έχουν εκκαθαρίσει λόγω συμπλεγμάτων κατωτερότητας όλη την παλιά μπαρουτοκαπνισμένη φρουρά, με τελευταίο και τρανταχτό παράδειγμα το άσχημο παιχνίδι εις βάρος του Καστανίδη, με ενορχηστρωτή και εκτελεστή τον ίδιο τον Ανδρουλάκη στις τελευταίες εκλογές, μόνο και μόνο για να εισέλθει με το ζόρι στην Βουλή ο Χρηστίδης ως τάχα μου φρέσκο αίμα, κατά τα άλλα με μηδέν βιογραφικό στην πιάτσα εν γένει.
Τι άλλο πρέπει να γράψουμε; Ότι σε πολλές περιφέρειες της χώρας οι νομαρχιακές τους επιτροπές έχουν να εκδώσουν δελτία Τύπου από τις προηγούμενες εκλογές; Τα γνωρίζει όμως αυτά ο κύριος Ανδρουλάκης με τους συν αυτώ και όμως σιωπηρά συνηγορεί σε αυτή την παγιωμένη τακτική, με την οποία το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα διασύρεται σε κάθε τους άποψη, με κάθε τους τοποθέτηση και μέσα από μια εγκληματική πολιτική απόλυτης κοινωνικής απραγίας.
Θα εμφανιστεί και ο κύριος Ανδρουλάκης άνετος και ωραίος στη ΔΕΘ τις επόμενες ώρες για να μας πει τι; Ότι πρέπει να γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός; Γιατί; Μήπως αν μη τι άλλο για να διασφαλίσει (αν και εφόσον) ότι το καθεστώς Μητσοτάκη δεν θα ξηλωθεί από το βαθύτερο σύστημα διακυβέρνησης εν μια νυχτί; Οι χρόνιες αλλαξοκωλιές μεταξύ Πράσινων και Γαλάζιων κατά τις εναλλαγές της εξουσίας ήταν παραδοσιακές και εκ των ων ουκ άνευ, ώστε να τηρούνται τα μυστικά τους προσχήματα και η διατήρηση ενός δίπολου. Για ψαχτείτε λίγο κύριε Ανδρουλάκη, τελικά πόσο Μητσοτάκη «έχετε μέσα σας»;