Πίσω από τους προβολείς του Βελλιδείου και τη σκηνοθετημένη αισιοδοξία που επιχείρησε να προβάλει σε πανηγυρικούς τόνους ο Κυριάκος Μητσοτάκης από τη ΔΕΘ, η πραγματική μάχη για την κυβέρνηση δεν δίνεται αυτό το διάστημα στο πεδίο της οικονομίας και των προγραμμάτων, αλλά στο εσωτερικό του ίδιου της του ιδεολογικού πυρήνα.
Η προσπάθεια του πρωθυπουργού να αλλάξει την ατζέντα και να επανακτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων προσέκρουσε πάνω σε έναν αόρατο, αλλά πανταχού παρόντα «ελέφαντα στο δωμάτιο» που ακούει στο όνομα Αντώνης Σαμαράς και στην κλιμακούμενη, σχεδόν καθημερινή, αντιπολιτευτική στρατηγική του.
Οπως επισήμαναν στην «κυριακάτικη δημοκρατία» έμπειρες «γαλάζιες» πηγές, ήταν εμφανές πως κάθε λέξη, κάθε εξαγγελία και κάθε τακτικός ελιγμός του πρωθυπουργού σχεδιάστηκαν με γνώμονα την αντιμετώπιση μιας υπαρκτής και άκρως ανησυχητικής συνθήκης. Το πρωθυπουργικό επιτελείο βλέπει τις παρεμβάσεις του πρώην πρωθυπουργού να πυκνώνουν επικίνδυνα, ενώ ταυτόχρονα οι δημόσιες προτροπές αρκετών κυβερνητικών στελεχών προς τον πρώην πρωθυπουργό να ξανασκεφτεί τους σχεδιασμούς του δεν έχουν κανένα αντίκρισμα.
Σε αυτό το πλαίσιο, διαμορφώνεται ένα παράλληλο, σκληρό μέτωπο που αμφισβητεί δομικά τον πυρήνα του καθεστώτος Μητσοτάκη. Μια δομημένη, βήμα βήμα, ιδεολογική πλατφόρμα που εγκαλεί και εκθέτει ευθέως τη σημερινή ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας για μια βαθιά «μετάλλαξη» και μια οριστική αποκοπή από τις παραδοσιακές αξίες της κεντροδεξιάς παράταξης. Πηγές του κυβερνώντος κόμματος δεν κρύβουν την ανησυχία τους για το γεγονός ότι η ρητορική Σαμαρά βρίσκει τόσο «πατήματα» όσο και ευήκοα ώτα σε ένα σημαντικό φάσμα της «γαλάζιας» βάσης, αλλά και σε μέρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, αποτυπώνοντας ένα διαμορφωμένο σκηνικό εσωτερικής αμφισβήτησης. Οι ίδιες πηγές μάλιστα παραδέχονται ότι στο κυβερνητικό στρατόπεδο το σενάριο για το ενδεχόμενο μιας αλυσίδας εξελίξεων που θα μπορούσε να οδηγήσει σε αποχωρήσεις στελεχών μόνο μακρινό δεν είναι, προσπαθώντας βέβαια την ίδια στιγμή να μετριάσουν την έκταση που θα μπορούσε να λάβει μια τέτοια εξέλιξη.
Η αίσθηση πάντως είναι ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν κινείται παρορμητικά, αλλά οργανώνει με χειρουργική ακρίβεια τις επόμενες κινήσεις του, συνομιλώντας τακτικά με πρόσωπα-κλειδιά σε ολόκληρη την επικράτεια, εντείνοντας τη νευρικότητα στο πρωθυπουργικό μέγαρο που υποβάλλεται σε ένα άτυπο μαρτύριο της σταγόνας. Κάθε δημόσια τοποθέτηση ή αιχμή που εκπορεύεται από το στενό περιβάλλον ή τον ίδιο τον πρώην πρόεδρο της Ν.Δ. αντιμετωπίζεται από το Μαξίμου ως ακόμη μία κίνηση στη σκακιέρα, με τελικό σκοπό την ανακοίνωση του νέου πολιτικού φορέα που μοιάζει ικανός να προκαλέσει σημαντικό ρήγμα στα εύθραυστα δεξιά στεγανά της παράταξης.
Η στρατηγική που εφαρμόζει ο Αντώνης Σαμαράς χτυπά την κυβέρνηση εκεί που πονά περισσότερο, στην ιδεολογική της συνέπεια. Προτάσσοντας με επιμονή την κατηγορία της «ιδεολογικής μετατόπισης» προς ένα υβριδικό, τεχνοκρατικό μοντέλο διακυβέρνησης που αλλοιώνει τα παραδοσιακά αντανακλαστικά της παράταξης, με «σημιτικά» στελέχη να φιγουράρουν στη βιτρίνα του υπουργικού επιτελείου, ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί να συσπειρώσει τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους απέναντι στη Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη. Πρώην βουλευτές, στελέχη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αλλά και μια σημαντική μερίδα της κομματικής βάσης που αισθάνεται απογοητευμένη ή περιθωριοποιημένη από τις επιλογές του πρωθυπουργικού επιτελείου βλέπουν στο πρόσωπό του έναν εκφραστή των δικών τους ενστάσεων που έχουν κατατεθεί εδώ και αρκετό καιρό. Αυτή η διαρκής πίεση υποχρέωσε το Μαξίμου να προσαρμόσει ακόμη και τον τόνο των πρωθυπουργικών εξαγγελιών στη ΔΕΘ. Επιπρόσθετα, οι αδιάκοπες περιοδείες σε περιοχές όπου η Ν.Δ. «πονάει» δημοσκοπικά, η προσήλωση στη βόρεια Ελλάδα αλλά και η προσπάθεια του Κυριάκου Μητσοτάκη να εμφανιστεί ως ο μοναδικός εγγυητής της κεντροδεξιάς παράταξης ερμηνεύτηκαν από πολλούς ως αμυντική στάση, σχεδιασμένη να ανασχέσει τις διαρροές. Οπως σημειώνουν κομματικές πηγές της Πειραιώς, η επιλογή της κυβέρνησης να ανεβάσει τους τόνους και να απαντήσει δυναμικά στις αιχμές του σαμαρικού στρατοπέδου αποδεικνύει ότι η τακτική της «ήρεμης υποτίμησης» έχει πλέον εγκαταλειφθεί. Το Μαξίμου αντιλαμβάνεται ότι βρίσκεται ενώπιον ενός ανοιχτού πολιτικού μετώπου, το οποίο δεν μπορεί πλέον να αγνοεί.
Ο πανικός που επικρατεί στο πρωθυπουργικό επιτελείο κάτω από τη διαρκή, σφοδρή κριτική του Αντώνη Σαμαρά περί ιδεολογικής μετάλλαξης της παράταξης δεν κρύβεται πλέον ούτε πίσω από τις επικοινωνιακές διορθώσεις της τελευταίας στιγμής. Ο πρώην πρωθυπουργός έχει καταφέρει να επιβάλει την ατζέντα του, υποχρεώνοντας το Μαξίμου να σύρεται πίσω από τις εξελίξεις, όπου κάθε στραβοπάτημα της κυβέρνησης μετατρέπεται σε εφιάλτη απρόβλεπτων συνεπειών.