Θέλουν διακαώς να μας πείσουν ότι κάτι αλλάζει στη Νέα Δημοκρατία. Ή, τουλάχιστον, κάτι επιδιώκεται να αλλάξει. Το Μαξίμου δείχνει ξαφνικά μεγαλύτερη ευαισθησία σε ζητήματα οικογένειας, παιδείας και παραταξιακών αξιών, την ώρα που η υπόθεση των σχολικών βιβλίων με αναφορές σε «οικογένειες» ομόφυλων ζευγαριών προκαλεί πολιτικές αντιδράσεις και αναγκάζει την κυβέρνηση να τοποθετηθεί.
Το πρόβλημα είναι ότι το τιμόνι επιχειρείται να στρίψει την τελευταία στιγμή, ενώ η ναυς έχει ήδη πάρει… φόρα προς τα εκλογικά βράχια. Η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη προσπαθεί τώρα να πείσει ότι θυμήθηκε την πατρίδα, τη θρησκεία και την οικογένεια, τις αξίες που κράτησαν το Γένος ζωντανό και ακμαίο ακόμα και την περίοδο της σκλαβιάς στους Τούρκους. Μόνο που επί περισσότερα από επτά χρόνια η πολιτική διαδρομή της Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει ταυτιστεί, στα μάτια ενός σημαντικού τμήματος της βάσης της παράταξης, με επιλογές που βρίσκονται στον αντίποδα αυτής της κοσμοθέασης: από τη νομοθετική αναγνώριση του τάχα «γάμου» ομόφυλων ζευγαριών έως τη διαρκή εισαγωγή στη δημόσια συζήτηση μιας αντίληψης για το φύλο, την οικογένεια και την κοινωνία που πολλοί συντηρητικοί ψηφοφόροι θεωρούν, δικαίως, ότι δεν είναι μόνο ξένη αλλά και ευθέως εχθρική προς τις αξίες τους.
Ακόμη και η περίοδος της πανδημίας άφησε βαθιά τραύματα στη σχέση ενός τμήματος της κοινωνίας με την κυβέρνηση. Δεν γίνεται να απαγορεύεις τις θείες λειτουργίες, την τέλεση μυστηρίων και να διώκεις ιερείς που μεταλαμβάνουν πιστούς και να σε θεωρούν… φιλόχριστο. Επίσης, μέσα στη μητσοτακική επταετία δεν έλειψαν κυβερνητικές τοποθετήσεις που έδωσαν την εντύπωση ότι η παραδοσιακή ελληνική οικογένεια αντιμετωπίζεται περισσότερο σαν κατάλοιπο του παρελθόντος παρά ως ζωντανός κοινωνικός θεσμός.
Τώρα, όμως, λίγο πριν από την κάλπη, ανακαλύπτεται ξανά η ανάγκη για «ιδιαίτερη προσοχή» και «αυξημένη ευαισθησία» στα σχολικά βιβλία. Μα, αυτά δεν αρκούν. Η κοινωνία έχει μνήμη. Οι ιδεολογικές ταυτότητες δεν κατασκευάζονται με επικοινωνιακές διορθώσεις τελευταίας στιγμής. Χτίζονται επί χρόνια, με συνέπεια, με αντιστοιχία λόγων και έργων και, κυρίως, με πρόσωπα που υπηρετούν σταθερά τις ίδιες αρχές.
Δεν μπορείς να εμφανίζεσαι ξαφνικά ως υπερασπιστής της παράδοσης, της χριστιανικής πίστης και της οικογένειας, όταν έχεις προηγουμένως επιλέξει μια διαφορετική πολιτισμική κατεύθυνση. Δεν μπορείς να ζητάς από τον ψηφοφόρο να ξεχάσει όσα είδε και έζησε επειδή πλησιάζει η ώρα της κάλπης.
Το εκλογικό σώμα δεν είναι λωτοφάγος – τουλάχιστον δεν είναι στον βαθμό που θα επιθυμούσε το καθεστώς Μητσοτάκη. Και η τελευταία στροφή του τιμονιού, όσο απότομα κι αν επιχειρηθεί, δεν αλλάζει την πορεία που έχει προηγηθεί. Η μετωπική σύγκρουση με την πραγματικότητα είναι πλέον αναπόφευκτη.
