Μετράει πληγές το Μαξίμου μετά την αντεπίθεση που κάνουν οι άνθρωποι του Αντώνη Σαμαρά, θυμίζοντας τα πεπραγμένα της κυβέρνησης και του Κυριάκου Μητσοτάκη. Πριν προλάβουν στο Μαξίμου να διαχειριστούν τις χθεσινές «βόμβες» του Κώστα Τζαβάρα και του Νίκου Τσιούτσια ήρθε ο Θανάσης Σκορδάς να προκαλέσει ακόμα ένα χτύπημα στο Μέγαρο Μαξίμου.
Μέσα σε λιγότερο από ένα 24ωρο, τρία πρόσωπα που βρίσκονται στον στενό πολιτικό κύκλο του πρώην πρωθυπουργού έστειλαν μηνύματα με κοινό παρονομαστή: αμφισβήτηση της πολιτικής κυριαρχίας του Κυριάκου Μητσοτάκη και αποδόμηση του αφηγήματος περί αυτοδυναμίας. Ο στενός συνεργάτης του Σαμαρά υπερασπίστηκε τον Αντώνη Σαμαρά απέναντι στην κριτική πως έχει προσωπικό… «γινάτι», υπογραμμίζοντας ότι ο πρώην πρωθυπουργός έχει «βαθύ αίσθημα ευθύνης απέναντι στη χώρα» και ότι η διαφοροποίηση και η κριτική προς την κυβέρνηση δεν αποτελούν προσωπική εμπάθεια.
Παράλληλα, έθεσε και πάλι ευθέως υπό αμφισβήτηση το κυβερνητικό αφήγημα περί αυτοδυναμίας, υποστηρίζοντας πως «με βάση την εικόνα που υπάρχει σήμερα στις δημοσκοπήσεις, δεν υπάρχει σενάριο αυτοδυναμίας στο τραπέζι», χαρακτηρίζοντας «εθελοτυφλία» και «στρουθοκαμηλισμό» την προσπάθεια να εμφανίζεται ως δεδομένη μια αυτοδύναμη κυβέρνηση.
Ο Σκορδάς υπενθύμισε, μάλιστα, ότι ο Σαμαράς έχει ήδη κυβερνήσει σε κυβέρνηση συνεργασίας, με δυνάμεις που δεν ήταν ιδεολογικά όμορες, γεγονός που –σύμφωνα με την επιχειρηματολογία του– του προσδίδει εμπειρία και αξιοπιστία εφόσον οι εκλογές οδηγήσουν σε ανάγκη σχηματισμού βιώσιμης κυβέρνησης.
Ακόμα πιο αιχμηρή ήταν η αναφορά του στις ψήφους. «Οι ψήφοι δεν είναι ιδιοκτησία κανενός, οι ψήφοι ανήκουν στους πολίτες» είπε ο Σκορδάς, κόβοντας κάθε συζήτηση περί «ιδιοκτησίας» της παραδοσιακής δεξιάς εκλογικής βάσης και στέλνοντας σαφές μήνυμα στον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Ο Σκορδάς υπερασπίστηκε τη θέση Σαμαρά ότι η πολιτική των «ήρεμων νερών» δεν έχει αποδώσει και έθεσε το ερώτημα: «Πείτε μου σε όλη αυτή την πολιτική μία θέση στην οποία η Τουρκία έκανε πίσω. Μία θέση». Παράλληλα, εξαπέλυσε επίθεση στις δηλώσεις Φλωρίδη για την αυτοδυναμία και την αποτρεπτική ικανότητα της χώρας, υποστηρίζοντας ότι δεν μπορεί η ισχύς των Ενόπλων Δυνάμεων να συνδέεται με το αν υπάρχει ή όχι αυτοδύναμη κυβέρνηση.