Κώστας Μπλιάτκας
Ο τρόπος που έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για την επερχόμενη μείωση του αριθμού των φοιτητών και φοιτητριών στην Ελλάδα, ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Πατρών, Χρήστος Μπούρας μιλώντας στην κρατική τηλεόραση, ήταν αφοπλιστικός.
Το ότι πέτυχαν αλλά δεν έκαναν εγγραφή στο πανεπιστήμιο αυτό 400 φοιτητές και φοιτήτριες σε συνδυασμό την ανήκουστη είδηση ότι μεταξύ αυτών είναι και εννιά που πέτυχαν στην Ιατρική, έφτανε και περίσσευε για να αναδειχθεί το πρόβλημα σε όλα τα ΜΜΕ, αλλά και να σχολιαστεί ποικιλοτρόπως στα social media.
Εκτός από το πανεπιστήμιο Πατρών, υπάρχουν και στο πανεπιστήμιο Κρήτης, στο Δημοκρίτειο και στο πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας περιπτώσεις φοιτητών και φοιτητριών που πέτυχαν στις εξετάσεις, αλλά δεν πήγαν να κάνουν εγγραφή. Μεταξύ τους και επιτυχόντες στην Ιατρική αλλά και σε πολλές υψηλής ζήτησης σχολές όπως λ.χ. ηλεκτρολόγοι μηχανικοί κ.α.
Στο Αριστοτέλειο, προς το παρόν, οι αντίστοιχοι αριθμοί δεν είναι μεγάλοι. Η είδηση όμως, όπως διαπιστώνουμε, δεν είναι «κεραυνός εν αιθρία».
Ψάχνοντας και διεθνή ρεπορτάζ, ακόμα και από χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο με μεγάλη παράδοση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση που λειτούργησαν σαν πόλος έλξης φοιτητών και φοιτητριών από ξένες χώρες, διαπίστωσα έναν έντονο προβληματισμό.
Οι επικεφαλής των βρετανικών πανεπιστημίων προειδοποιούν για μια σοβαρή οικονομική αναταραχή στην ανώτατη εκπαίδευση. Τα νέα στοιχεία δείχνουν τη δραματική υποχώρηση και του αριθμού των ξένων φοιτητών που στερεί από τα πανεπιστήμια ζωτικά έσοδα και απειλεί πλέον την ίδια τη μελλοντική τους βιωσιμότητα.
Η αδιάψευστη γλώσσα των αριθμών προειδοποιεί για μια μεγάλη αλλαγή: Ουκ ολίγα ΑΕΙ της Ευρώπης που λειτουργούσαν επί δεκαετίες με την «άγια» χαλαρότητα της σίγουρης φοιτητικής παρουσίας που σταθερά αυξανόταν κάθε χρόνο, βλέπουν τώρα λόγω δημογραφικών εξελίξεων και οικονομικής κρίσης να χάνουν σταδιακά την «πελατεία» τους. Ο αριθμός των νέων φοιτητών παύει να είναι ανεξάντλητος.
Ζούμε όμως ίσως και εντονότερα και στη χώρα μας το τέλος εκείνης της επέκτασης της ανώτατης εκπαίδευσης. Πως, όμως, θα μπορούσε να γίνει αλλιώς; Λιγότερα παιδιά γεννιούνται, λιγότερα πηγαίνουν στα δημοτικά σχολεία, γυμνάσια και λύκεια και επομένως λιγότερα πάνε στις πανελλαδικές εξετάσεις. Τι θα περιμέναμε δηλαδή; Όταν οι νέοι λιγοστεύουν, τα πανεπιστήμια να μην αδειάζουν;
Αυτό που επιδεινώνει την κατάσταση και είναι πιο πολύ σύμπτωμα, είναι η κρίση στέγης, τα πανάκριβα ενοίκια, το κόστος της καθημερινότητας με την ενέργεια απλησίαστη, όπως και τα τρόφιμα στα σούπερ μάρκετ και πάει λέγοντας.
Εδώ και δεκαετίες η ελληνική οικογένεια είχε αποδεχθεί πως πρέπει να επενδύσει μεγάλα ποσά σε μια πολυετή εκπαίδευση με στόχο το πτυχίο και μετά το μεταπτυχιακό και το διδακτορικό.
Αν ψάξουμε μάλιστα βαθύτερα, ίσως βρούμε ακόμα και την τεχνητή νοημοσύνη ως μέρος ενός προβλήματος που ξεκινά ως οικονομικό, γίνεται κοινωνικό και τελικά καταλήγει στην «κοίτη» του δημογραφικού.
Η AI σύμφωνα με επίσημα στοιχεία έγκυρων επιστημονικών ερευνών, φαίνεται να αμφισβητεί και εκείνη την παλιά βεβαιότητα για την επαγγελματική απόδοση αυτής της επένδυσης. Από δω και πέρα έρχονται οι ευθύνες της πολιτείας, των κομμάτων, των πρυτανικών αρχών αλλά και της ίδια της κοινωνίας, να δουν με ψυχρό μάτι αυτό που έρχεται.
Ίσως είναι μελοδραματικό να υιοθετήσουμε κάτι που γράφτηκε αυτές τις μέρες σε άρθρα, ότι η Ελλάδα θα κινδυνεύσει να ξεμείνει από επιστήμονες μετά από κάποια χρόνια.
Η παλιά όμως ατάκα που έγινε ακόμα και τραγούδι, για το «πτυχίο-κορνίζα» ίσως γίνει ξανά επίκαιρη.
Δημοσιεύτηκε από την εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»
Πηγή: thitanews.gr
