Η σύγκρουση αυτή προκάλεσε ξαφνικά μια τραγωδία που άλλαξε τα πάντα στη ζωή μας. Στη Λάρισα με προβλημάτισε η ατμόσφαιρα. Η Εκκλησία της περιοχής μάς αγκάλιασε, ήταν δίπλα μας. Ομως, από την άλλη, ένιωθα μια κρατική πρακτική που με προβλημάτιζε. Παρακαλούσα τον Θεό να μου δώσει υπομονή».
Αυτά τα συγκλονιστικά λόγια είπε στην κατάθεσή του ο ιερέας Χριστόφορος Παπαϊωάννου, που ήρθε από την Κύπρο, πατέρας του Κυπριανού, ο οποίος έχασε τη ζωή του στο έγκλημα των Τεμπών, κατά τη διάρκεια της χθεσινής ακροαματικής διαδικασίας.
Και πρόσθεσε: «Στον δρόμο σταματήσαμε και ανοίξαμε το φέρετρο, ο γιος μου ήταν σε ένα μαύρο σακούλι, γυμνός, χτυπημένος, του έκαναν νεκροψία χωρίς να ρωτήσουν κανέναν. Ηρθαμε στην Κύπρο. Τον μεταφέραμε στο σπίτι. Του πλύναμε τις πληγές του, είδαμε ότι είχε εγκαύματα, μύριζε χημικά. Χρειάστηκε να τον πλύνουμε πολλές φορές με το κρασί, για να φύγει αυτή η μυρωδιά. Μετά του βάλαμε το λάδι και τα μυροστάγματα. Τον ετοιμάσαμε όπως του αξίζει».
Ο ιερέας Χριστόφορος Παπαϊωάννου τόνισε, μεταξύ άλλων, ότι «είχαμε κλείσει τον γάμο του στις 27 Αυγούστου του 2023, είχαμε κανονίσει να κάνουμε βυζαντινό γάμο. Ηταν στην κορυφή της ανθρώπινης ευτυχίας. Σκέφτηκα, Θεέ μου, τόση μαζεμένη ευτυχία…». Για να συμπληρώσει: «Του είχα δώσει χρήματα για να πάει με αεροπλάνο στη Θεσσαλονίκη. Μου είπε ότι “τελικά αποφάσισα να πάω με τρένο για να κάνω οικονομία, επειδή παντρεύομαι”».
Η Παναγιώτα Καλατζή, μητέρα του πολυτραυματία Γεράσιμου Γεωργιάδη, διάβασε στο δικαστήριο πρόσφατο ιατρικό ανακοινωθέν, στο οποίο αποτυπώνεται η σοβαρότητα της κατάστασης της υγείας του γιου της. «Η έκρηξη έφερε τέτοιο τραύμα στο κεφάλι του παιδιού που ξεπερνά την εικόνα ενός πυρηνικού ατυχήματος. Εκτόξευση, πυρόσφαιρα έκρηξη ασύλληπτου μεγέθους και αυτό διέλυσε το κεφάλι του εντελώς. Ζητώ από το σεβαστό δικαστήριο δικαιοσύνη και τιμωρία παραδειγματική».
«Ηταν ένα έγκλημα, η φωτοσήμανση δεν λειτουργούσε και αυτό ήταν εγκληματικό» τόνισε στην κατάθεσή του ο Γεώργιος Κωττάς, που έχασε τον αδερφό του Βασίλη, επιβάτη του κυλικείου. «Τα τρένα ήταν μια ωρολογιακή βόμβα» τόνισε ο Αναστάσιος Ταχματζίδης, πατέρας της 31χρονης Σοφίας και επιβάτιδας, ζητώντας από το δικαστήριο να τιμωρήσει παραδειγματικά τους κατηγορουμένους για να υπογραμμίσει πως «αν δεν είχα να σκεφτώ τα άλλα δύο παιδιά, δεν θα περίμενα τις δικές σας αποφάσεις».
Η Χρυσάνθη Κρεβάικα, καθαρίστρια στην επιβατική αμαξοστοιχία και η μοναδική επιζήσασα εργαζόμενη, τόνισε πως εκείνο το βράδυ άρχισε την εργασία της από το κυλικείο και φτάνοντας στο 6ο και προτελευταίο βαγόνι, όπως είπε, «άκουσα ένα μπαμ, εκτινάχτηκα και έχασα τις αισθήσεις μου».
«Δεν έχω το μωρό…»
Τις συνθήκες της σύγκρουσης περιέγραψε στην κατάθεσή της η Ιωάννα Παπαγιαννίδου, επιβάτιδα στο 3ο βαγόνι, ενώ η κόρη της, Μαρία Λαζαρίδου, που συνταξίδευαν, τόνισε: Θυμάμαι να τρέχει πολύ το τρένο και μια απότομη στροφή. Ηθελα να ταΐσω τη μικρή. Δεν πρόλαβα να την ταΐσω. Οταν ξύπνησα, ήμουν πεσμένη κάτω στον διάδρομο του βαγονιού, ήταν σκοτάδι. Υπήρχαν φωτιά, αίματα παντού. Συνειδητοποιώ ότι έχω μωρό, ενώ δεν έχω μωρό.
Το φως που υπήρχε ήταν από τη φωτιά. Αρχισα να φωνάζω “το μωρό μου, το μωρό μου” , ένα παιδί μου είπε να μην ανησυχώ και ότι θα τη βρούμε κι άρχισε να ψάχνει. Συνέχισα να φωνάζω, ώσπου η μικρή άρχισε να κλαίει, και το παιδί που είπε ότι θα με βοηθήσει το βρήκε κάτω από την καρέκλα. Ακριβώς από κάτω χωρούσε μόνο το χέρι μας. Η μαμά μου την τράβηξε έξω, η φωτιά ήταν ακριβώς δίπλα μας. Ηταν μαύρη από πάνω ως κάτω. Την πήρα κατευθείαν στην αγκαλιά μου».
