Δικαιώματα, επιδόματα και …πράσσειν άλογα!

Προ 20ετίας η Γαλλία είχε, και τότε, δοκιμασθεί δεινώς υπό ΙΣΛΑΜΙΚΗΣ εξεγέρσεως.  Η εξέγερσις εκείνη εξερράγη την 27^ην Οκτωβρίου 2005, στο προάστειον των Παρισίων Clichy-sous-Bois, εξ αφορμής του θανάτου δύο ατόμων νεαράς ηλικίας και αφροαραβικής/μωαμεθανικής καταγωγής και ταυτότητος, επελθόντος λόγω ατυχήματος, ενώ απεπειρώντο να διαφύγουν εξακρίβωσιν στοιχείων υπό των Αρχών Ασφαλείας.

• Γράφει ο Ηλίας Ηλιόπουλος*

Η εξέγερσις επεξετάθη ραγδαίως εις τα κατοικούμενα από το μουσουλμανικόν/αφροαραβικόν στοιχείον προάστεια τριακοσίων (300!) αστικών κέντρων της χώρας, μεταξύ των οποίων εις: Στρασβούργον, Λίλλην, Νίκαιαν, Ρουένην, Τουλούζην, Αμιένην, Μασσαλίαν, Ντιζόν, Άβρην κ.λ.π.

Επρόκειτο περί της σοβαρωτέρας κρίσεως της Γαλλικής Δημοκρατίας από της εποχής του Πολέμου της Αλγερίας (1954-62), ως εμφαίνεται και εκ του γεγονότος ότι ο τότε Υπουργός των Εσωτερικών εισηγήθη στον Πρωθυπουργόν, και αυτός με την σειράν του στην Εθνοσυνέλευσιν (Assemblée Nationale), το Π.Δ. υπ’ αριθ. 2005-1387 της 8^ης Νοεμβρίου 2005 σχετικόν προς την εφαρμογήν του Νόμου υπ’αριθ. 55-385 της 3^ης Απριλίου 1955, ο οποίος ορίζει την κήρυξιν ολοκλήρου της εθνικής επικρατείας εις ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΝ ΕΚΤΑΚΤΟΥ ΑΝΑΓΚΗΣ (déclaration de l’ état d’ urgence). Η Εθνοσυνέλευσις εψήφισε το προαναφερθέν Διάταγμα, το οποίον και ίσχυσε από 9/11/2005, προβλέπον την παραχώρησιν ευρυτάτων εξουσιών στους Νομάρχες, ιδιαιτέρως δε και ρητώς την επιβολήν απαγορεύσεως κυκλοφορίας  (όρα «Décrets, arrêtés, circulaires. Textes généraux. Ministère de l’Intérieur et de l’Aménagement du Territoire. Rapport au Premier ministre relatif au décret no 2005-1387 du 8 novembre 2005 relatif à l’application de la loi no 55-385 du 3 avril 1955»).

«Αληθή περίπτωση ΑΝΤΑΡΤΙΚΟΥ ΠΟΛΕΩΝ»  εχαρακτήρισε το φαινόμενον ο Jean-Louis Debre, τότε Βουλευτής της Εθνοσυνελεύσεως (Assemblée Nationale) και Δήμαρχος του Evreux, ενώ χαρακτηριστική ήτο και η τοποθέτησις των πλέον αρμοδίων, εκείνων που επί εβδομάδες και νυχθημερόν υφίσταντο την κατάστασιν: Η  ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΩΣΙΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ  εχαρακτήρισε το φαινόμενον  «ΕΜΦΥΛΙΟΝ ΠΟΛΕΜΟΝ» και εζήτησε παρά της Κυβερνήσεως την επέμβασιν του Στρατού (παράβαλε De Borchgrave, Arnaud, «Commentary: European Disaster Zone», United Press International, 10/11/2005).

Η Γαλλική Κυβέρνησις απέφυγε, στις επίσημες δηλώσεις της, την αναφορά στην «απηγορευμένην» λέξιν «ΙΣΛΑΜ» και, γενικώς, εις οτιδήποτε θα ηδύνατο να εκληφθεί ως παραδοχή ότι στην χώρα διεξήγετο ΕΘΝΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΙΣ ΧΑΜΗΛΗΣ ΕΝΤΑΣΕΩΣ (lοw intensity ethno-political conflict). Εν τούτοις, έγκυροι αναλυτές της Δυτικής «security community», όπως ο Michael Radu, εξέχον στέλεχος του ΚΕΝΤΡΟΥ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΑΝΤΙΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ των ΗΠΑ, δεν άφησαν την παραμικράν αμφιβολίαν περί του εθνοπολιτικού (ανάγνωθι: ισλαμικού) χαρακτήρος του φαινομένου (αυτόθι).

Εξ άλλου, οι αρμόδιοι της ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΩΣ ΓΕΝΙΚΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ («Direction des Renseignements Generaux» / D.R.G.: το γαλλικόν αντίστοιχον της C.I.A.) και της «Direction de la Surveillance du Territoire» (D.S.T.: το γαλλικό αντίστοιχο του F.B.I.) είχαν από πολλών ετών απευθύνει αυστηρές προειδοποιήσεις προς την ιθύνουσαν πολιτικογραφειοκρατικήν ελίτ των Παρισίων διά την επερχομένην  εθνοπολιτικήν έκρηξιν, οι οποίες ηγνοήθησαν (Arnaud de Borchgrave).  Και έτσι, η Γαλλία κατέστη πεδίον φυλετικών ταραχών, «διότι αυτό είναι ΦΥΛΕΤΙΚΕΣ ΤΑΡΑΧΕΣ», κατά την διαπίστωσιν του Καθηγητού Steven Ekovich από το ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΝ ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΩΝ (UPI, «France to Extend State of Emergency», 14/11/2005).

Αφ’ης στιγμής ετέθη εν ισχύϊ το Διάταγμα περί Καταστάσεως Εκτάκτου Ανάγκης, η κρίσις έβη σταδιακώς προς εκτόνωσιν. Διήρκεσε επί δίμηνον περίπου.

Ένας απολογισμός ανθρωπίνων απωλειών και υλικών ζημιών μέχρι της 11/11/2005 είχε ως ακολούθως:

– Νεκροί: ένας Γάλλος πολίτης, 60 ετών, γαλλικής καταγωγής (Λευκός), ξυλοκοπηθείς μέχρι θανάτου από εξαγριωμένους ταραχοποιούς εμπρός στην είσοδον της κατοικίας του.

– Βαρέως τραυματισθέντες:  πέντε πολίτες και μέλη των Σωμάτων Ασφαλείας, μεταξύ αυτών μία γυναίκα με σωματική αναπηρία και κινητικά προβλήματα, την οποίαν περιέλουσαν με βενζίνη και επυρπόλησαν οι ταραχοποιοί, ένας πυροσβέστης επίσης πυρποληθείς, μία μητέρα συνοδεύουσα το νήπιον τέκνον της και δύο αστυνομικοί πυροβοληθέντες διά κυνηγετικού όπλου.

– Ελαφρώς τραυματισθέντες: 75 Αστυνομικοί των Λόχων Ασφαλείας της Δημοκρατίας (Companies Républicaines de la Sécurité / C.R.S.) και των λοιπών Υπηρεσιών της Εθνικής Χωροφυλακής (Gendarmerie Nationale), 36 Νοσηλευτές και Οδηγοί των Υπηρεσιών Πρώτων Βοηθειών, και εκατοντάδες άμαχοι πολίτες και ταραχοποιοί.

– Υλικές ζημίες:

– 7.000 οχήματα πυρποληθέντα, ιδιωτικά και δημόσια (ΜΜΜ, αστυνομικά, πυροσβεστικά, νοσοκομειακά κ.λ.π.),

– εκατοντάδες δημόσια και δημοτικά καταστήματα πυρποληθέντα και καταστραφέντα ολικώς ή μερικώς:

– Σχολεία, Νηπιαγωγεία,

– Βρεφοκομικοί Σταθμοί,

– Κέντρα Νεότητος,

– Πολιτιστικά Κέντρα,

– Υποκαταστήματα Κοινωνικής Προνοίας,

– Κέντρα Υγείας,

– Υπηρεσίες Εφορίας,

– Νομαρχίες,

– Αστυνομικά Τμήματα,

– Σταθμοί Κοινωνικής Υποστηρίξεως,

– Κέντρα Υποστηρίξεως Γυναικών,

– Βιβλιοθήκες,

– ιδιωτικά καταστήματα πάσης επαγγελματικής χρήσεως,

– θρησκευτικά καθιδρύματα (ναοί, κοιμητήρια κ.λ.π.)

Τους αναλυτές εξέπληξε τότε η λεγομένη «μ η  πολιτική» φύσις της εξεγέρσεως. Ο Federico Bordonaro παρετήρησε την δράσιν «συμμοριών», συγκειμένων εκ νεαρών (ενηλίκων αλλά και ανηλίκων) με μωαμεθανικόν/αφροαραβικόν/μεταναστευτικόν υπόβαθρον, οι οποίοι «απλώς» επεδίδοντο εις συνεχείς βιαιοπραγίες, «χωρίς να προτείνουν οτιδήποτε πολιτικόν» (Bordonaro, Federico, «Riots in France», PINR, 10/11/2005).

Ο γνωστός διανοούμενος Bernard-Henri Lévy απεκάλεσε την εξέγερσιν «βία χωρίς μήνυμα», σημειώσας: «Τίποτε δεν μπορεί να σταματήσει αυτήν την κίνησιν. Και, φυσικά, δεν εννοώ με αυτό ότι δεν θα παύσει κάποτε. Εννοώ ότι καμμία χειρονομία, καμμία ιδέα, καμμία βραχυπρόθεσμος ή μακροπρόθεσμος πολιτική δεν είναι εις θέσιν να διακόψει αυτό το spirale βίας, προτού φθάσει εις το τέρμα της λογικής του» (Lévy, Bernard-Henri, «Gewalt ohne Botschaft», Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung, 13/11/2005).

Και ποία ήτο η λογική του;  «Η φυσική των σωμάτων. Η μαύρη ενέργεια του ΚΑΘΑΡΟΥ ΜΙΣΟΥΣ!»

Και τότε, όπως και σήμερα, οι ταραχοποιοί ΔΕΝ εμάχοντο υπέρ αποκτήσεως πολιτικών δικαιωμάτων, διότι αυτά τους τα  α π έ δ ω σ ε  με εξαιρετικήν γενναιοδωρίαν η Γαλλική Δημοκρατία. Η οποία, θεωρούσα ότι το παραδοσιακόν «Δίκαιον του αίματος» αντέβαινε προς την αυτοσυνειδησίαν της και την ρεπουμπλικανικήν ιδεολογίαν της, εφήρμοζε με συνέπειαν το «Δίκαιον του ηλίου» (γνωστόν παρ’ημίν ως «Δίκαιον του εδάφους»), συμφώνως προς το οποίον οιοσδήποτε γεννηθείς επί γαλλικού εδάφους, ασχέτως εθνικής καταγωγής και προελεύσεως, αποκτούσε αυτοδικαίως την γαλλικήν υπηκοότηταν.

Αλλ’ούτε για «κοινωνικά δικαιώματα» εμάχοντο οι ταραχοποιοί, διότι διέθεταν πρόσβασιν, ενίοτε μάλιστα καταχρηστικήν, στο γαλλικόν ΣΥΣΤΗΜΑ  ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ, παρά τα περί του εναντίου λεγόμενα από τους αδαείς και ιδεοληπτικούς των ΜΜΕ παρ’ημίν – και πέραν, φυσικά, της πολύ περιέργου (και επικινδύνου) αντιλήψεως ότι «το Κράτος οφείλει να εξαγοράζει την ενσωμάτωσιν», την οποία ορθώς επέκρινε ο Καθηγητής Gerd Held του ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΤΟΥ DORTMUND (Held, Gerd, «Die franzözische Angst», FAS, 13/11/2005).

Tο αντίθετον, μάλιστα, δύναται κανείς να ισχυρισθεί, βάσει της σωρευθείσης ευρωπαϊκής και αμερικανικής εμπειρίας: ότι δηλαδή η «πολιτικώς ορθή» πρακτική των γενναιόδωρων κοινωνικών παροχών προς τα θεωρούμενα ως «VICTIM GROUPS» (τούς παρ’ ημίν …επαγγελματίες «ευπαθείς»!) απεδείχθη όλως αντιπαραγωγική, καθώς εξέθρεψε μίαν νοοτροπίαν ήσσονος προσπαθείας και μίαν ψυχολογίαν «αναξιοπαθούντος» ή «θυματοποιημένου» (victimized), η οποία ευθύνεται ουσιωδώς για τον κοινωνικόν αυτοαποκλεισμόν του μωαμεθανικού/αφροαραβικού στοιχείου. Έχει δε σημασία η επισήμανσις, διότι «ακούγονται, και πάλι, οι φωνές για περισσότερον χρήμα!»

Πράγματι, η οργανική διανόησις και οι ιδεολογικοί μηχανισμοί της (εθνομηδενιστικής!) Υπερεθνικής Γραφειοκρατικής Ελίτ των Βρυξελλών και του παραρτήματός της εν Παρισίοις επαναλαμβάνoυν ήδη, έκτοτε και ανά πάσαν ευκαιρίαν, τα «τελετουργικά τυπικά της ε ξ α γ ο ρ α σ μ έ ν η ς  ε ν σ ω μ α τ ώ σ ε ω ς»: Νέα ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ, νέοι σταθμοί κοινωνικής υποστηρίξεως, νέοι κρατικοδίαιτοι «κοινωνικοί λειτουργοί» για τα δήθεν «victim group»!

«Ωσάν να μη υπήρχαν ήδη όλα αυτά στις προβληματικές περιοχές!», σημείωνε με απαισιοδοξία ο Καθηγητής Held, και απαριθμούσε: «Η οικιστική ζώνη «Quatre Mille» στην La Gourneuve των Παρισίων [η οποία επλήγη βαρύτατα από τις καταστροφές] διέθετε ήδη:

• 12 νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία,
• 1 γυμνάσιο-λύκειο,
• 1 κέντρο υγείας,
• 1 κέντρο κοινωνικής προνοίας,
• 1 κέντρο κοινωνικής υποστηρίξεως,
• 1 εφοριακό κατάστημα,
• 1 κέντρο για θέματα γυναικών,
• 1 κέντρο διαχειρίσεως κοινωνικής κατοικίας,
• και σειρά πολιτιστικών κέντρων, όπως ωδείον, σχολή δραματουργίας, κέντρο νεότητος, βιβλιοθήκη, κλαμπ ψυχαγωγίας, αίθουσα Η/Υ και πολλά, ακόμη, ιδρύματα κοινωνικής αρωγής.»

Άρα, η θεωρία ότι «εξεγείρονται επειδή τους περιεκόπησαν τα ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ»  πάσχει σοβαρώς!  Και μαρτυρεί μάλλον την εγγενή αδυναμίαν των οπαδών του Μετα-Εθνικού Προοδευτισμού (Cultural Marxism) και Εθνομηδενισμού να αποδεχθούν (λόγω «αντιρατσιστικής» ιδεοληψίας!) την πραγματικότηταν μιας ΕΘΝΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΩΣ και, εν τέλει, μιας αντιμαχίας γεωπολιτισμικών καταβολών.

*Ο Ηλίας Ηλιόπουλος είναι Αναπληρωτής Καθηγητής του Τμήματος Τουρκικών Σπουδών και Συγχρόνων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Μονάχου και πρώην Καθηγητής, επί σειράν ετών, της Σχολής Εθνικής Αμύνης, της Ναυτικής Σχολής Πολέμου και του Αμερικανικού Κολλεγίου Ελλάδος. Το κείμενον είναι απόσπασμα μελέτης του περί της τότε σοβούσης εθνοπολιτικής εξεγέρσεως στην Γαλλία, εκπονηθείσης περί τα τέλη του 2005. Η μελέτη επαρουσιάσθη εις διημερίδα της Ανωτάτης Διακλαδικής Σχολής Πολέμου το 2009 και περιελήφθη εις σχετικόν τόμον της ΑΔΙΣΠΟ. Απετέλεσε δε, εν εκτάσει, την βάσιν τού βιβλίου του «Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ. ΕΙΣΒΟΛΗ, ΕΠΟΙΚΙΣΜΟΣ, ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΤΑΞΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ», που εξεδόθη το 2017 και εκυκλοφόρησε, υπό πιο ευσύνοπτον τίτλον, μετά της εφημερίδος «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ». Εξ αιτίας των απόψεων που εξέφρασε στο εν λόγω βιβλίον του, ο Ηλίας Ηλιόπουλος έχει στοχοποιηθεί από Πρόεδρον Τμήματος του ΕΚΠΑ, υφίσταται επί μήνες συστηματική συκοφαντική δυσφήμηση και λυσσώδη πόλεμον ακαδημαϊκής και κοινωνικής εξοντώσεως, ενώ έχει ζητηθεί η απόλυσίς του από το Πανεπιστήμιον αλλά και η ποινική δίωξίς του υπό το πρόσχημα της «ρητορικής μίσους» και του «μισαλλόδοξου» και «ρατσιστικού» λόγου.