Ψυχολογικά διαταραγμένοι ηγέτες μάς οδηγούν στον γκρεμό

Η γηραιά ήπειρος περνάει εδώ και δεκαετίες περίοδο βαθιάς, πολυεπίπεδης παρακμής

Η γηραιά ήπειρος περνάει εδώ και δεκαετίες περίοδο βαθιάς, πολυεπίπεδης παρακμής, η οποία είναι αδύνατο να ερμηνευτεί αποκλειστικά με οικονομικούς ή γεωπολιτικούς όρους.

Η πραγματική ρίζα της κρίσης βρίσκεται στη χαμηλή ποιότητα των προσωπικοτήτων των ηγετών που κρατούν το τιμόνι πάλαι ποτέ πανίσχυρων κρατών. Πρόσωπα με ψυχολογικά ελλείμματα, παιδικά τραύματα και συμπλέγματα εξουσίας καλούνται να διαχειριστούν πρωτοφανείς κρίσεις και προκλήσεις, οδηγώντας την Ευρώπη σε αδιέξοδα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, του οποίου τα ψυχολογικά σύνδρομα έρχονται ξανά στο προσκήνιο μέσα από πρόσφατες βιογραφικές και ειδησεογραφικές αποκαλύψεις. Η παραδοχή του ιδίου ότι αισθάνεται «ακόμη παιδί» και ότι ποτέ δεν έζησε την εφηβεία του, σε συνδυασμό με την επιρροή της αυταρχικής γιαγιάς του, η οποία τον απομόνωσε για να τον κάνει το «αριστούργημά» της(!), και την ιδιότυπη σχέση του με τη σύζυγό του, Μπριζίτ, σκιαγραφούν μια προσωπικότητα με ανεπούλωτα παιδικά τραύματα. Οπως επισημαίνει η ίδια η σύζυγος του Γάλλου προέδρου, ο Εμανουέλ Μακρόν δεν έχει ξεπεράσει ακόμη τον θάνατο της γιαγιάς του και αποφεύγει την ουσιαστική ενδοσκόπηση, αδυνατώντας να αναγνωρίσει τα σφάλματά του.

Η ψυχολογική αυτή ανωριμότητα δεν παραμένει σε προσωπικό επίπεδο, αλλά μεταφράζεται σε πολιτικές επιλογές (με τα γνωστά αποτελέσματα). 

Η Ευρώπη πλήττεται ταυτόχρονα από αποχριστιανισμό, δημογραφική κατάρρευση και υπογεννητικότητα, ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση, βαθιά αποβιομηχάνιση και καλπάζουσα ακρίβεια. Ο πληθυσμός της αντικαθίσταται από αφροασιατικά στίφη ισλαμιστών. Αντί οι κυβερνώντες να σκύψουν στα πραγματικά προβλήματα των πολιτών, αναλώνονται σε μια ελιτίστικη διαχείριση που νιώθουν ότι καλύπτει τα τεράστια εσωτερικά κενά τους.

Η πολιτική σκηνή της Ευρώπης έχει μετατραπεί σε άθροισμα νευρώσεων, μανιοκαταθλίψεων, φοβιών και ατόφιας παραφροσύνης. Η έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα και η αλαζονεία των ηγετών στερούν από την ήπειρό μας κάθε δυνατότητα αντίδρασης, μετατρέποντας τα κρατικά αξιώματα σε θεραπευτικά εργαλεία προσωπικών απωθημένων. Οι ηγέτες αναζητούν την επιβεβαίωση μέσα από παιδικά τραύματα, ενώ θα έπρεπε να καταστρώνουν σχέδια εθνικής ανάταξης. Ετσι η πορεία προς το περιθώριο φαντάζει προδιαγεγραμμένη.

Και πού να ανοίξει μια σοβαρή συζήτηση για τις ψυχολογικές διαταραχές που «βασιλεύουν» στην ελληνόφωνη πολιτική ελίτ…

Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»

Έξαλλος ο Γιαννακόπουλος για έλεγχο στην κόρη του: «Ποιος έχει φάει τη μισή...

Οργισμένη αντίδραση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είχε το πρωί της Κυριακής (15/11) ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, καταγγέλλοντας ότι άνδρες σε συμβατικό όχημα σταμάτησαν και υπέβαλαν...