Ανήκω σ’ εκείνους που αγαπούν τον Στρατό. Θεωρώ τη θητεία εκπλήρωση στοιχειώδους υποχρέωσης προς την πατρίδα. Αν και έχω πάντα την απορία γιατί η περίοδος αυτή, που θα μπορούσε να αποβεί εξαιρετικά χρήσιμη και για την πατρίδα και για τη νεολαία μας σε όλα τα επίπεδα, παραμένει ουσιαστικώς αναξιοποίητη και χαμένη και για τα δύο.
Πέρα όμως από την πικρή αυτή αλήθεια και από την κύρια αποστολή του, ο Στρατός, με τα καλά και τα στραβά του, αποτέλεσε για δεκαετίες μέχρι πρότινος την πρώτη μορφή ουσιαστικής κοινωνικοποίησης της συντριπτικής πλειονότητας του ανδρικού πληθυσμού μας.
Αναγνωρίζοντάς του και αυτή τη συμβολή και με εκπεφρασμένα τα συναισθήματά μου, γυαλισμένος και ξυρισμένος, βγαίνω στην αναφορά επ’ ευκαιρία της συζήτησης για τα ειδικά μισθολόγια των ενστόλων.
Πρώτα απ’ όλα και με όλο τον σεβασμό σε εν ενεργεία και αποστράτους, θα ‘θελα να τους θυμίσω ότι, αν εμείς αξιωνόμαστε να αντέξουμε τη θητεία για κάποιους μήνες, αυτοί την επέλεξαν για όλη τους τη ζωή.
Αυτή την επιλογή ζωής η πατρίδα την τίμησε και την τιμά καταβάλλοντας καταρχήν το υπέρογκο κόστος μιας ανωτάτου επιπέδου πανεπιστημιακής εκπαίδευσης και μαζί και τη σίτιση και τη διαμονή τους αυτής της περιόδου. Για όσους αξιωματικούς το επιθυμούν, η εκπαίδευση αυτή συνεχίζεται καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας τους και στο εξωτερικό.
Αλλά και μετά την αποφοίτηση από τις στρατιωτικές σχολές, η μέριμνα συνεχίζεται. Η διαμονή στις ειδικές κατοικίες, οι εξαιρετικοί τόποι διακοπών, η σίτιση στις κατά τόπους λέσχες φρουράς, η ποιότητα υπηρεσιών στα στρατιωτικά νοσοκομεία, οι μετακινήσεις με αεροπλάνα της υπηρεσίας, και όλα αυτά δωρεάν ή έναντι συμβολικών τιμημάτων, για τους ίδιους και τα μέλη των οικογενειών τους, είναι μερικά από τα πολύ σημαντικά πράγματα που εξασφαλίζει η χώρα μας και όλοι μας αγόγγυστα γι’ αυτούς, αναγνωρίζοντας την υψηλή και επικίνδυνη αποστολή τους.
Αυτή μας την αναγνώριση οι αξιωματικοί την εισπράττουν και κοινωνικά στους τόπους θητείας τους, ειδικώς όταν αυτοί βρίσκονται στην παραμεθόριο. Αλλά και μετά τη συνταξιοδότησή τους, πολλοί και δικαίως λόγω εμπειρίας και γνώσεων βρίσκουν τον τρόπο αξιοποιώντας γνωριμίες που έκαναν στη διάρκεια της υπηρεσίας τους για να συμπληρώσουν το εισόδημά τους εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα.
Κοντολογίς και δεδομένου ότι εξ ορισμού είναι άνθρωποι του καθήκοντος, της πειθαρχίας και της σύνεσης , λίγο ή πολύ καλά πορεύονται με τον δρόμο που διάλεξαν.
Θεωρώ λοιπόν άδικο και αδικαιολόγητο και για τη διαδρομή τους και για την επιλογή τους αλλά και προπαντός για τους υπόλοιπους σκληρότερα δοκιμαζόμενους συμπατριώτες μας τον θόρυβο που γίνεται για τις δικές τους περικοπές.
Στο τέλος τέλος, και δεν αποτελεί καθόλου σχήμα λόγου, σε πόλεμο βρισκόμαστε και αυτήν τη στιγμή. Και το έμβλημα του ΓΕΣ δίνει το στίγμα καλύτερα από οτιδήποτε άλλο: ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΤΟ ΕΥΨΥΧΟΝ (Η ελευθερία στηρίζεται στη γενναιότητα). «Ους νυν υμείς ζηλώσαντες και το εύδαιμον το ελεύθερον το δε ελεύθερον το εύψυχον κρίναντες, μη περιοράσθε τους πολεμικούς κινδύνους» (Θουκιδίδης: Κεφ. Β΄ 43,4: «Αυτούς λοιπόν [που έπεσαν στον πόλεμο] έχοντες εσείς για παράδειγμα και πιστεύοντας ότι η ευτυχία στηρίζεται στην ελευθερία, η δε ελευθερία στη γενναιότητα, μην αποφεύγετε τους κινδύνους του πολέμου»). Από τον επιτάφιο λόγο, τον οποίο εκφώνησε ο Περικλής τον χειμώνα του 431 π.Χ., κατά την ταφή των πεσόντων στον Πελοποννησιακό πόλεμο.
