Το έθνος αποτελεί την ανώτατη συγκρότηση της κοινωνικής οργάνωσης. Υπερβαίνει τα δεδομένα της φυλής και, φυσικά, της κοινότητας. Το έθνος βασίζεται σε μια σειρά δεδομένων που προσομοιάζουν με αυτά της φυλής· καταγωγή, γλώσσα, ήθη και έθιμα, θρησκεία, ιεραρχία.
Αυτά όμως που το διαχωρίζουν από τις φυλές και τους νομάδες είναι η γη, η θάλασσα και ο αέρας. Είναι η εγκατάσταση σε έναν τόπο. Είναι η ιδία η ιδιοκτησία και τα γεωγραφικά όρια μέσα στα οποία έχει τη βάση του. Από αυτό το σημείο ξεκινά και η αντίληψη περί κράτους. Το έθνος υπερβαίνει την παράδοση και κάνει κράτος.
Ο νόμος, η ηθική, η παιδεία, η οργάνωση μιας δημόσιας λειτουργίας, η έννοια της κοινής ωφέλειας που υπερβαίνει το άτομο, τον κυνηγό και τη μητέρα είναι η καταξίωση μιας επόμενης βαθμίδας πολιτισμού από το ενστικτώδες, το φυσικό, την αγέλη. Τα έθνη δεν υπήρχαν εξαρχής. Δεν προέκυψαν με φυσικό τρόπο.
Εμπεδώθηκαν ως έννοια στο διάβα της Ιστορίας και κατέληξαν μια κατάκτηση του ανθρώπου που μέσα από την ευταξία και την ευνομία θέλησε να προσεγγίσει την αρμονία της φύσης, άρα τον Θεό επί της Γης.
Το έθνος αποτελεί την πιο πλήρη συνειδητοποίηση της ένταξης του ατόμου σε ένα σύνολο. Στο διάβα της Ιστορίας η έννοια του έθνους βρήκε τη βάση της στην έννοια του κράτους. Ενα κράτος δεν είναι απαραίτητο να είναι εθνικό. Μπορεί να είναι και αυτοκρατορικό. Η διαφορά του έθνους-κράτους από το κράτος Λεβιάθαν ή το φεουδαρχικό και πολυεθνικά αυτοκρατορικό συνίσταται σε μια διαφορετική μορφή παγκόσμιας οργάνωσης.
Προέκυψε με σαφή τρόπο μέσα από τη Γαλλική ή την Αμερικανική επανάσταση. Η πρώτη κοινωνική και πολιτειακή, η δεύτερη κατά βάση απελευθερωτική και φιλοσοφική. Δεν υπάρχει εθνική αντίληψη χωρίς εθνική φιλοσοφία.
Η έννοια της Δύσης σε σχέση με τη δημοκρατία και τον καπιταλισμό της ωριμότητας σχετίστηκε και λειτούργησε στη βάση των εθνικών κρατών. Οι Ελληνες αποτελούν το πιο παλιό έθνος στη Δύση. Εχουν έθνος από την αρχαία εποχή, ανεξάρτητο κράτος όμως μετά τον Γαλλικό Διαφωτισμό και την Αμερικανική Επανάσταση. Το έθνος τους, ανθεκτικό, συνεκτικό και περισσότερο ιδεολογικό παρά πραγματιστικό, πορεύθηκε στους αιώνες μέσα από αυτοκρατορίες. Τη Ρωμαϊκή και μετά την Οθωμανική. Φτάσαμε στον 18ο αιώνα από τα χρόνια της αρχαιότητας για να αποκτήσει το έθνος πατρίδα, δηλαδή κράτος. Η Δύση στον πόλεμο και στην ειρήνη κατόρθωσε να επικρατήσει ως κυρίαρχη ιδεολογία στην παγκόσμια συγκρότηση, ως ιδεατό μόρφωμα κρατικής και κοινωνικής οργάνωσης και τότε, στη δεκαετία του ’90, έχασε το νόημα της εξέλιξης αναζητώντας μια Τρίτη Ρώμη, μια παγκόσμια αυτοκρατορία, στο τέλος των εθνών και του συνεκτικού της δεσμού, που δεν είναι άλλος από το κοινωνικό κράτος.
Ειδικά στην Ελλάδα, η ιστορική υστέρηση της συγκρότησης έθνους από την εγκατάστασή του σε κράτος έκανε πολύ εύκολη τη δουλειά κάποιων τυχοδιωκτών με ελληνικές κρατικές ταυτότητες και βάρβαρη, αντεθνική αντίληψη για τη ζωή και τον κόσμο να παραδώσουν το κράτος και να σβήσουν το έθνος, μέσα σε ένα ανιστόρητο ευρωπαϊκό χωνευτήρι τραπεζιτών, χρηματιστών και ηγεμόνων της νεογερμανικής νέας τάξης.
Σήμερα πολλοί από τους «προθύμους» στην Ελλάδα, διαφορετικής ιδεολογικοπολιτικής καταγωγής, μιλούν για πατρίδα. Δεν μιλούν όμως για το έθνος-κράτος των Ελλήνων, ούτε για την Ελλάδα των Ελλήνων. Αλλά για τη γερμανοευρωπαϊκή αυτοκρατορία που θέλει δούλους για να γίνει ισχυρή απέναντι στις αυτοκρατορίες της Ανατολής και ειδικά την Κίνα. Το κράτος των Ελλήνων το παρέδωσαν, τώρα παραδίδουν και το έθνος…
