Το χειρότερο σήμερα δεν είναι τα μέτρα και όσα θα επισυμβούν στη ζωή μας, αλλά το γεγονός ότι κανείς δεν πιστεύει ότι θα οδηγήσουν κάπου καλύτερα, έστω και μακροπρόθεσμα. Και την αίσθηση αυτή την κάνει εντονότερη η απογοητευτική, σχεδόν παρακμιακή εικόνα που παρουσιάζει σήμερα η χώρα σε όλους τους τομείς.
Η ακατάσχετη και όχι χωρίς υπόβαθρο σκανδαλολογία, η αίσθηση της συγκάλυψης, οι πολιτικές έριδες, η επικράτηση της μετριότητας, η έλλειψη οράματος και κυρίως η απουσία δικαιοσύνης. Τι να φανταστεί ο κάθε πολίτης, όταν πληροφορείται πως το CD που περιείχε πολλές εκατοντάδες ονόματα και ποσά κατατεθειμένα από Ελληνες στις ελβετικές τράπεζες κάπου παράπεσε; Οταν από το ίδιο ακριβώς CD Γάλλοι, Ιταλοί, Γερμανοί και Βέλγοι έβαλαν στα δημόσια ταμεία μερικά δισεκατομμύρια, που υποχρεώθηκαν να καταβάλουν ως φόρο οι καταθέτες οι οποίοι περιλαμβάνονταν στις σχετικές λίστες; Τώρα, λέει, ψάχνουν να το βρουν!
Τι να φανταστεί ο καθένας από μας, όταν μαθαίνει ότι επιχειρηματίας (και κουμπάρος πολιτικού) που καταδικάστηκε πέρυσι τον Οκτώβρη σε οκτώ χρόνια κάθειρξη, κυκλοφορούσε μέχρι την περασμένη εβδομάδα ελεύθερος και ανενόχλητος, αφού δεν είχε εκδοθεί ένταλμα σύλληψής του! Κάτι που τελικά έγινε πριν από λίγα 24ωρα, μετά τη δημοσιοποίηση υπόθεσης που τον εμπλέκει σε ξέπλυμα βρόμικου χρήματος!
Δύο ιστορίες από τις δεκάδες παρόμοιες που βλέπουν κάθε λίγο και λιγάκι το φως της δημοσιότητας. Σε κανονικές συνθήκες, αν ήμασταν σοβαροί, θα έπρεπε να είχαν έρθει τα πάνω κάτω στη χώρα, καθώς δεν μιλάμε για πειθαρχικά παραπτώματα ή για διοικητικές παραλείψεις. Μιλάμε πλέον για «εγκλήματα» σε μια περίοδο που η κοινωνία στενάζει και απαιτεί, αν μη τι άλλο, να μη συνεχίζει να «λούζεται» τόσο άκομψα και χωρίς προσχήματα την κοροϊδία. Ο κόσμος δυστυχώς ξέρει ότι κανείς δεν πρόκειται να τιμωρηθεί. Η, αν τιμωρηθεί, αυτό θα γίνει για τα μάτια του κόσμου!
Και η ζωή θα συνεχιστεί κανονικά, μέχρι την αποκάλυψη του επόμενου σκανδάλου. Αυτή είναι η παρακμή, αλλά και η αιτία να ζούμε τις ισχυρές παρενέργειες τύπου Χρυσής Αυγής, που δοκιμάζουν την αντοχή του πολιτεύματος! Δεν είναι μόνο τα μέτρα. Είναι ότι στο ίδιο καλάθι που κουβαλάμε στην πλάτη, εκτός από τα μέτρα υπάρχουν και πολλά κιλά κοροϊδίας και υποκρισίας. Ο κόσμος το ξέρει αυτό και, αν δεν το ξέρει, το υποψιάζεται. Αυτό κάνει το φορτίο ασήκωτο.
Ισως, αν είχε περάσει επιτέλους το μήνυμα ότι από εδώ και πέρα δεν υπάρχει ανοχή σε τίποτα και σε κανέναν σήμερα τα πράγματα να ήταν περισσότερο αισιόδοξα και το κλίμα στην κοινωνία, παρά τα τεράστια προβλήματα, να ήταν λίγο καλύτερο.
ΥΓ. Το θέμα είναι πόσα σκάνδαλα μπορεί να αντέξει ακόμη ο τόπος; Απλώς φανταστείτε, με την κοινή λογική, πόσα ακόμη δεν ξέρουμε!
