Το ξεκαθάρισμα λογαριασμών πίσω από τις φωνές για πτώχευση
Θα περιγράψω σήμερα τα πράγμα τα ωμά και ψυχρά, όπως είναι, για να καταλάβουμε όλοι εις τι συνίσταται η κατακόρυφη αύξηση των τόνων. Κατά βάθος, πίσω από τις φωνές για πτώχευση υποκρύπτεται ένα μεγάλο ξεκαθάρισμα εσωτερικών λογαριασμών, παρά ένταση στη σχέση μας με τους δανειστές. Η νεότερη πολιτική Ιστορία μας χωρίζεται σε τέσσερις φάσεις.
Η πρώτη μεταπολιτευτική σφραγίστηκε από τους Καραμανλή – Παπανδρέου, με κύριο χαρακτηριστικό της ότι στην Ελλάδα κουμάντο έκαναν οι πολιτικοί και όχι οι επιχειρηματίες. Η δεύτερη φάση είχε ως κυρίαρχο στοιχείο ότι η αγορά επικυριάρχησε της πολιτικής, την καθυπόταξε και οδήγησε στη δημιουργία των εθνικών πρωταθλητών που έλεγξαν τον δημόσιο βίο. Ηταν η εποχή όπου το άπληστο – αναιδές κεφάλαιο διαγκωνιζόταν για το μεγαλύτερο κομμάτι από την πίτα των έργων, των προμηθειών, των εξοπλισμών και των κοινοτικών πλαισίων.
Η διαφθορά επέδρασε καταλυτικά στη διαμόρφωση του εξωτερικού χρέους. Η τρίτη φάση χαρακτηρίζεται από Μνημόνιο. Ηταν τόσο απόλυτο και τόσο ταξικό, που διέσπασε κόμματα και κοινή γνώμη. Πρώτα διέσπασε τα κόμματα-σούπερ μάρκετ της Μεταπολίτευσης σε αστικά – ευρωπαϊκά (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ, ΔΗΜ.ΑΡ., Ποτάμι) και σε λαϊκά – ευρωσκεπτικιστικά (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, Χρυσή Αυγή, ΑΝ.ΕΛ.). Επειτα διέσπασε τις εκλογικές βάσεις. Η μόνη που δεν διασπάστηκε μέσα στην κρίση ήταν η αγορά. Εδωσε ενωμένη μεγάλη μάχη για το Μνημόνιο, όχι για να εξασφαλίσει μέρος από την ανύπαρκτη πίτα, αλλά για να αποφύγει τη συνεισφορά στις θυσίες. Αυτή τη μάχη μέχρι το 2015 την έδωσε με πλεονέκτημα έδρας.
Η τέταρτη και κρισιμότερη φάση είναι τώρα. Είναι το τελικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Είναι η δεύτερη φορά από το 1997 που η αγορά δίνει μάχη οπισθοφυλακής απέναντι σε έναν απρόβλεπτο – κρυψίνοα πρωθυπουργό με μειονέκτημα έδρας. Συγκρούστηκε αδυσώπητα και με τον Καραμανλή το 2004, αλλά οι καιροί δεν ήταν τόσο δύσκολοι και τα διακυβεύματα (επιβίωση) όχι τόσο υψηλά. Στην τελική αυτή μάχη λοιπόν δεν φτάνουν οι «φυτευτές» δυνάμεις στα κόμματα.
Η παλαιά τάξη πραγμάτων νιώθει να απειλείται τόσο, ώστε παίζει το τελικό της χαρτί: Συνένωση δυνάμεων υπό μία σκέπη, διεμβολισμός του ΣΥΡΙΖΑ με προσεταιρισμό των «υγιών κοινοβουλευτικών δυνάμεων», ανατροπή της παραπαίουσας κυβέρνησης και οικουμενικό σχήμα με επικεφαλής κάποια πρόθυμη εφεδρεία. Αυτό το παιχνίδι βρίσκεται σε εξέλιξη και η αλήθεια είναι ότι το βοηθά η τραγική ανεπάρκεια της κυβέρνησης των ξυλοκόπων. Ο μόνος άγνωστος Χ σε αυτή την εξίσωση είναι ο πελαγωμένος Τσίπρας. Ελπίζουμε ο νικητής αυτής της σκληρής μάχης που θα έχει το σχήμα «ευρωπαϊσμός – αντιευρωπαϊσμός» να μην αναδειχθεί πάνω στα ερείπια της χώρας.
Μανώλης Κοττάκης
