Οι πρώτες 100 ημέρες της νέας διακυβέρνησης κλείνουν με έντονες κινήσεις στο διεθνές και το ευρωπαϊκό παρασκήνιο και προετοιμασία για πυρετώδεις διαβουλεύσεις προκειμένου να υπάρξει «ενδιάμεση συμφωνία» μεταξύ του Eurogroup και της Ελλάδας, προτού η τελευταία «πέσει» σε παγίδα ρευστότητας. Ουσιαστικά δηλαδή βρισκόμαστε με άλλη μεθοδολογία και στρατηγική διαπραγματεύσεων στο ίδιο σημείο όπου οι κυβερνήσεις της υπακοής και των «προθύμων» μάς οδηγούσαν τα προηγούμενα πέντε χρόνια: στο κυνήγι της επόμενης δόσης προκειμένου να μη χρεοκοπήσουμε. Η πραγματική συζήτηση όμως για την Ελλάδα θα αρχίσει αμέσως μετά και εφόσον η «ενδιάμεση συμφωνία» βρίσκεται σε ισχύ.
Μέσα σε διάστημα περίπου 60 ημερών η Αθήνα θα πρέπει με το θεσμικό πλαίσιο του ευρώ να συζητήσει και να οργανώσει το μη βιώσιμο για την παραγωγική οικονομία χρέος της, αλλά και να προδιαγράψει αυτό που από το 1996 , 20 χρόνια τώρα δηλαδή, απέφευγε η πολιτική ηγεσία της να αντιμετωπίσει. Δεν είναι ζήτημα δεξιάς, μεσαιοχωρήτικης ή αριστερής προσέγγισης το ερώτημα. Ενδεχομένως η απάντηση να συσχετίζεται με διαφορετικά μοντέλα. Ομως στην ουσία το ερώτημα είναι κοινό προς όλους: Μπορεί να υπάρξει βιώσιμη Ελλάδα εντός του ευρώ; Και αν ναι, ποια Ελλάδα πρέπει να είναι αυτή; Η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί από τις αλλαγές στη διαπραγματευτική ομάδα και αν τον συντονισμό ανέλαβε ο κ. Τσακαλώτος αντί του κ. Βαρουφάκη. Ούτε μέσα από τα δημοσιονομικά μεγέθη του Προϋπολογισμού. Η συζήτηση στη βάση της, αν και οικονομική, είναι βαθιά πολιτική. Μια σειρά πρωθυπουργών και αλλεπάλληλες κυβερνήσεις από την εποχή του νόθα «εκσυγχρονιστή» Σημίτη, μέχρι και την κυβέρνηση που αποχώρησε μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, απέτυχαν να αντιμετωπίσουν το ζήτημα του ορισμού της Ελλάδας.
Ουσιαστικά η συζήτηση θα πρέπει να έχει αφετηρία την ίδια την πραγματικότητα αυτής της χώρας. Τι είναι η Ελλάδα στη βάση της, εντός ή εκτός ευρώ; Μια ναυτική υπερδύναμη στην ποντοπόρο. Ο ελληνόκτητος στόλος είναι από τους πλέον ισχυρούς στον κόσμο. Ο εφοπλισμός είναι διεθνές εμπόριο και σχετίζεται με μια διεθνοποιημένη οικονομία. Πέραν αυτού η Ελλάδα έχει ναυπηγεία. Με την ανεργία «κολλημένη» στο 26%-27% τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της χώρας δεν αξιοποιούνται. Τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά και Ελευσίνας- Νεωρίου, αλλά και οι μικρότερες ναυπηγοεπισκευαστικές μονάδες του Περάματος δεν αποτελούν αντικείμενο ενασχόλησης για τα υπουργεία Οικονομικών και Ανάπτυξης.
Ενδιαφέρουν μόνον στα σημεία το υπουργείο Αμυνας. Η Ελλάδα έχει συμφωνήσει με την Ευρώπη από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, ειδικά εκείνες του «γερμανοκίνητου» εκσυγχρονισμού, να αχρηστεύσει τα ναυπηγεία της υπέρ άλλων χωρών του ευρώ. Η Ευρώπη επιβάλλει απαγόρευση κατασκευής πλοίων ξένων πολεμικών ναυτικών ή η Κομισιόν έχει «μπλοκάρει» τις εμπορικές δραστηριότητες ναυπηγείων. Πώς είναι δυνατόν κάτι τέτοιο σε μια χώρα όπου, σύμφωνα και με τον Σόιμπλε, το στοίχημα είναι η ανταγωνιστικότητα; Από την άλλη πλευρά, η σημερινή κυβέρνηση Τσίπρα γιατί δεν αντιμετωπίζει με μεγαλύτερη βαρύτητα το σχέδιο για ενοποίηση των υπαρχόντων ναυπηγείων και του δικαιώματός τους να λειτουργούν παραγωγικά;
Αν η Ελλάδα θέλουμε να είναι στο ευρώ ή ακόμη και αν επιλέξουμε μια ειδική σχέση με την Ενωση, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε τη χώρα μας σαν μια Ελβετία της Μεσογείου. Οπως η Ελβετία των Άλπεων οργάνωσε την οικονομία της στη βάση του τραπεζικού συστήματος και της ουδετερότητας. Με ανάλογο τρόπο η Ελλάδα θα πρέπει να οργανώσει την οικονομία της και το νέο τραπεζικό της σύστημα στη βάση της διεθνούς ναυτιλίας. Σημαία, χρηματιστήριο ποντοπόρου, φορολογία ειδικού καθεστώτος, νομοθεσία, ναυπηγεία, σχολές, μονάδες τροφοδοσίας, σύνδεση με Σίτι, Νέα Υόρκη, Σιγκαπούρη είναι δομικά ζητήματα ενός νέου εθνικού οράματος και βάση ουσιαστικής διαπραγμάτευσης με την Ευρώπη.
