Τα τζαμιά και η διαφορά της Ελλάδας με Γαλλία, Βέλγιο και Ισπανία!
Η Ελλάδα δεν υπήρξε αποικιοκρατική δύναμη και δεν αποτελεί στόχο θρησκευτικού ή φυλετικού μίσους από εξτρεμιστές του αραβικού κόσμου. Τάδε έφη Γιάννης Μπουτάρης. Και περιέργως μέχρι εδώ σωστά. Τα τζαμιά όμως, βρε μπαρμπα-Γιάννη, τι τα θέλουμε πέραν της Θράκης; Θα στήσουμε μόνοι μας, σώνει και καλά, κοιτίδες θρησκευτικού φανατισμού που μπορούν να θρέψουν πυρήνες τζιχαντιστών και να μας καταστήσουν μελλοντικό στόχο;
Η ύπαρξη κάποιων εκατοντάδων χιλιάδων μουσουλμάνων στην πατρίδα μας είναι πλέον μια πραγματικότητα κι ας όψονται γι’ αυτό διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις που τους άφησαν ανενόχλητους. Ομως εμείς δεν τους καλέσαμε. Ούτε αρμέξαμε τις πατρίδες τους, όπως ορισμένες αποικιοκρατικές δυνάμεις των περασμένων αιώνων.
Αυτή ακριβώς είναι και η διαφορά μας με τη Γαλλία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, την Ισπανία, ακόμη και την Πορτογαλία. Οι χώρες αυτές έχουν σοβαρά πάρε-δώσε με μουσουλμανικά κράτη της Αραβικής Χερσονήσου και της Αφρικής, οι πληθυσμοί των οποίων πένονται και κατατρέχονται από εμφύλιες διενέξεις προσφέροντας ιδανικό υπόστρωμα για σκληρή ισλαμική κατήχηση.
Ολόκληρες γενιές μεταναστών από τη ζώνη του Μαγκρέμπ έχουν μεταφερθεί π.χ. στη Γαλλία και σήμερα πολλοί εκπρόσωποί τους αισθάνονται εθνικά περήφανοι ως Γάλλοι πολίτες, ενώ ακόμη περισσότεροι μιλούν τη γαλλική γλώσσα ως μητρική. Υπάρχουν όμως και αυτοί που είναι ποτισμένοι με τη σπορά του μίσους προς τον παλαιό δυνάστη και ακριβώς αυτά τα αισθήματα εκμεταλλεύεται σήμερα το κήρυγμα των φανατικών μουλάδων, εμπνευστών των απάνθρωπων, τυφλών επιθέσεων εναντίον αμάχων.
Σε αυτόν τον ιδιότυπο «ιερό πόλεμο» η Ελλάδα ασφαλώς και παίρνει το μέρος του πολιτισμένου κόσμου εναντίον των ισλαμοκανίβαλων του ISIS. Oμως διαθέτει ένα συγκριτικό πλεονέκτημα, γιατί δεν βρίσκεται «στην πρώτη γραμμή του πυρός». Και αυτό το πλεονέκτημα πρέπει να διαφυλάξει ως κόρην οφθαλμού για να μην καταστεί, λόγω του προσφυγικού, αδύναμος κρίκος της όλης υπόθεσης.
Στη νεότερη Ιστορία της η πατρίδα μας όχι μόνο αποικιοκρατική δύναμη δεν υπήρξε, αλλά ούτε τις εθνικές της μειονότητες δεν μπόρεσε να προστατεύσει εκτός συνόρων. Σήμερα, λόγω της λαίλαπας των Μνημονίων, έχει πολλούς αναξιοπαθούντες να φροντίσει. Μέσα απ’ τον ίδιο της τον πληθυσμό. Δεν χρειάζεται ούτε τζαμιά ούτε ισλαμικά σχολεία για τους απρόσκλητους επισκέπτες. Αν οι σημερινοί πρόσφυγες ή οι παράνομοι μετανάστες νιώσουν ότι το πέρασμα από το ελληνικό έδαφος δεν είναι «τράνζιτ», αλλά προσφέρεται για μακρά φιλοξενία, καήκαμε.
Ας πάνε λοιπόν στην ευχή της Παναγίας, έτσι ακριβώς όπως ήρθανε…
