Κάποιοι εξακολουθούν να ονειρεύονται πως με ένα φύσημα του αέρα ο ΣΥΡΙΖΑ θα διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη
Τακτικιστής ξετακτικιστής, φοβούμαι ότι ο Αλέξης Τσίπρας έχει πλέον εκπαιδευτεί τόσο καλά στα μονοπάτια της πολιτικής επιβίωσης ώστε πολύ δύσκολα θα απαλλαγούμε από την παρουσία του. Αυτό δυσκολεύονται να το καταλάβουν οι αρχηγοί των κομμάτων της αντιπολίτευσης, τους οποίους ο σημερινός πρωθυπουργός δουλεύει κανονικότατα με την τακτική… ζεστό – κρύο.
Χαρακτηριστικό δείγμα η πρόσφατη συνάντησή τους. Δεν προσδοκούσε «συναίνεση» ο Τσίπρας από αυτήν την παρωδία. Γνώριζε άλλωστε ότι για λόγους κατεξοχήν μικροκομματικούς δεν επρόκειτο να τη λάβει. Η τραυματισμένη Ν.Δ. σε κατάσταση περιδίνησης και εμφανούς αμηχανίας δεν ήταν σε θέση να την προσφέρει, ειδικότερα με έναν υπηρεσιακό αρχηγό περιορισμένης θητείας ολίγων ημερών.
Το ΠΑΣΟΚ, από την άλλη πλευρά, ειδικεύεται σε ασκήσεις πολιτικού θράσους και δεν έχει καν την ευθιξία να υποστηρίξει, έστω και ως «αναγκαίο κακό», αυτά που εφάρμοσε και όσα προσφάτως ψήφισε. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για το άκρως καιροσκοπικό Ποτάμι του… ολίγιστου Σταύρου, ενώ για τον Λεβέντη τα σχόλια περιττεύουν. Είναι ικανός να τρελάνει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα αλλά και την κοινωνία που τον παρακολουθεί με τις καθημερινές οβιδιακές μεταμορφώσεις του σε ένα κωμικοτραγικό παζάρι με προφανή στόχο: την είσοδο στην κυβέρνηση.
Ο Τσίπρας λοιπόν ήξερε καλά τι επρόκειτο να αντιμετωπίσει. Απλά τους φώναξε για να τους εκθέσει. Και ως έναν βαθμό τα κατάφερε. Γιατί, προσέξτε: Οι τρεις που σήμερα αρνούνται να «συναινέσουν» σε ζητήματα μείζονος σημασίας, όπως το Ασφαλιστικό, έχουν ψηφίσει καταρχήν το τρίτο Μνημόνιο που ρητά προδιαγράφει την πορεία των επώδυνων «μεταρρυθμίσεων».
Σε αντίθεση με τον Αλέξη του… περιβόητου προγράμματος της Θεσσαλονίκης, που κορόιδεψε το πανελλήνιο με εξωπραγματικές εξαγγελίες ψηφοθηρικού χαρακτήρα, ο Αλέξης του περασμένου Σεπτεμβρίου προειδοποίησε τον κόσμο γι’ αυτά που έρχονται. Ομολόγησε ότι οδηγήθηκε «με το πιστόλι στον κρόταφο» σε μια κακή συμφωνία και παραδέχτηκε πως, παρά τις ιδεολογικές… αντιρρήσεις του, δεν έχει άλλη εναλλακτική από το να την εφαρμόσει.
Παραδόξως αυτή η… κασέτα της «ειλικρίνειας» με το παιδιάστικο επιχείρημα «δεν ήξερα, αλλιώς τα περίμενα, έδωσα τη μάχη την ωραία και τελικά έμαθα το μάθημά μου» έπιασε τόπο. Το εκλογικό σώμα παρέβλεψε την παροιμιώδη πολιτική άγνοια, αναγνώρισε καλές προθέσεις στον νεαρό και τελικά τον συγχώρεσε…
Ο Τσίπρας απέσπασε μια «δεύτερη ευκαιρία» με το ίδιο ποσοστό συγκατάβασης από μια κοινωνία η οποία ασφαλώς και δεν συγκινήθηκε από την πολιτική του γοητεία, αλλά δεν είδε και κάποια αξιόπιστη διέξοδο στα διαλυμένα καθεστωτικά κόμματα που κουβαλούν τεράστια φορτία κοινωνικής απέχθειας.
Η συνταγή και του νέου Μνημονίου είναι χωρίς αμφιβολία ίδια και απαράλλαχτη με αυτές των προηγουμένων. Ομως ο κόσμος επέλεξε να την εφαρμόσουν νέα πρόσωπα, δίνοντάς τους ανάσα χρόνου μέχρι να τα μισήσει, όπως τους προηγούμενους. Ενσυνείδητη ήταν η εκλογική… αυτοχειρία και αυτό είναι που δεν αντιλαμβάνονται σήμερα οι ξεπεσμένοι της συστημικής αντιπολίτευσης.
Στο σημείο αυτό προκύπτει και η μεγάλη πλάνη όλων όσοι φαντάζονται ή ονειρεύονται πως με ένα φύσημα του αέρα το ασκέρι του ΣΥΡΙΖΑ θα διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη. Καταρχάς αυτό δεν θα συμβεί με την πρώτη σπηλιάδα αλλά με πραγματικό λαϊκό ανεμοστρόβιλο. Από αυτούς που είναι αδύνατον να προκαλέσουν πλέον η ξεδοντιασμένη διαπλοκή και τα απαξιωμένα «δελτία των οκτώ».
Επιπλέον, ο Τσίπρας ξέρει τώρα πώς να αμυνθεί. Προοπτική για να απαλλαγεί από τη νέα εσωκομματική αντιπολίτευση και να την καθαρίσει σαν αβγό, όπως τους Λαφαζάνηδες, δεν έχει. Θα αφήσει λοιπόν το σχοινί να τεντωθεί μέχρι το όριο να σπάσει και αυτήν τη φορά θα αποτραβηχτεί στο παρασκήνιο περιμένοντας τη συμμαχία των «προθύμων» να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά.
Οικουμενική κυβέρνηση μπορεί λοιπόν να προκύψει κάποια στιγμή στο πρώτο εξάμηνο του νέου έτους, αλλά με τους όρους και τη βούληση του Τσίπρα. Αφορμή μπορεί να είναι το Ασφαλιστικό ή οποιαδήποτε άλλη «καυτή πατάτα». Αν τα πράγματα φτάσουν «στο μη περαιτέρω», ο σαραντάρης πρωθυπουργός θα αποδράσει διασώζοντας κάτι από το πολιτικό του κεφάλαιο και αφήνοντας την παλαιά μνημονιακή φρουρά μαζί με τους εθελόδουλους συνοδοιπόρους της (Ποτάμι, Λεβέντης) να καθαρίσουν τα σκουπίδια. Ας μην έχουμε αυταπάτες. Με τέτοια αξιοθρήνητη αντιπολίτευση ο Τσίπρας, εντός ή εκτός κυβέρνησης, θα παραμένει κυρίαρχος του παιχνιδιού…
Γιώργος Χαρβαλιάς
