Ο πρωθυπουργός ρέπει όλο και περισσότερο στον αυταρχισμό
Ας βάλουμε για λίγο κάτω το ημερολόγιο και ας εξετάσουμε την αλληλουχία των γεγονότων: Την περασμένη Πέμπτη, παραμονές της ψήφισης του Προϋπολογισμού (ο οποίος έχει ανέκαθεν χαρακτήρα ψήφου εμπιστοσύνης), ο πρωθυπουργός ακυρώνει την τελευταία στιγμή συνέντευξη του στη δημόσια τηλεόραση. Επικαλείται λόγους υγείας. Ο Προϋπολογισμός ψηφίζεται τελικά από 153 βουλευτές χωρίς απώλειες, δείγμα τού ότι ο Τσίπρας ελέγχει την Κοινοβουλευτική Ομάδα του.
Τη Δευτέρα, τέσσερις ημέρες μετά, ο πρωθυπουργός δίνει τη συνέντευξη σε άριστα προστατευμένο περιβάλλον. Παραμονές της ψήφισης ακόμη ενός νομοσχεδίου για τα προπαιτούμενα, προχωρά σε μία κίνηση που αξιολογώ ως εξαιρετικά σοβαρή: Ξεκαθαρίζει προς όλους, μέσα – έξω, ότι δεν θεωρεί απώλεια της δεδηλωμένης τυχόν διαφοροποιήσεις βουλευτών σε ψήφιση νομοσχεδίου. Αν και στο παρελθόν έχει πέσει κυβέρνηση μόλις περιορίστηκε στον μαγικό αριθμό 150 κατά την ψήφιση νομοσχεδίου -η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το 1993-, ο Αλέξης Τσίπρας προτιμά τη συνταγματική ερμηνεία του πράγματος: Η δεδηλωμένη χάνεται μόνο αν καταψηφιστεί η κυβέρνηση σε διαδικασία παροχής ψήφου εμπιστοσύνης ή αν το Κοινοβούλιο υπερψηφίσει πρόταση μομφής της αντιπολίτευσης. Το δεύτερο για την ώρα αποκλείεται στην κατάσταση που είναι η αντιπολίτευση, το δε πρώτο δεν ισχύει. Η κυβέρνηση έλαβε δύο φορές ψήφο εμπιστοσύνης κατά τις προγραμματικές δηλώσεις και κατά την ψήφιση του Προϋπολογισμού. Ετσι εξηγείται άλλωστε γιατί ο πρωθυπουργός επέλεξε να χαρακτηρίσει εκ των υστέρων ύποπτους όσους βουλευτές διαφοροποιηθούν στο μέλλον και γιατί ακύρωσε αρχικά τη συνέντευξη: για να μην τους ερεθίσει. Το πέτυχε. Τυπικά ο κ. Τσίπρας είναι σωστός. Πράγματι, μόνο έτσι χάνει την πλειοψηφία της στο Κοινοβούλιο η κυβέρνηση. Δεν αποτελεί ελληνικό θέσμιο, άλλωστε, αυτό. Στη Βρετανία ο Κάμερον έχασε ψηφοφορία για τη συμμετοχή της χώρας του σε πολεμικές επιχειρήσεις και δεν κουνήθηκε φύλλο, άλλο αν εκεί η τετραετία είναι σταθερός κανόνας, δεν καταλύεται ο εκλογικός κύκλος για ψύλλου πήδημα. Ουσιαστικά όμως είναι εντάξει;
Φοβάμαι πως όχι και αυτό εξηγεί το πρόβλημά του. Δείχνει έτοιμος να ακολουθήσει οριακές λύσεις νομικά ορθές αλλά πολιτικά προβληματικές, προκειμένου να αντέξει και να περάσει στην επόμενη πίστα, που είναι η συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας με άλλους εταίρους. Ακόμη και η ρύθμιση που ετοιμάζει για να τροποποιήσει τον Κανονισμό της Βουλής ώστε να επιτρέπει τη διαμόρφωση πλειοψηφίας 4/5 στη Διάσκεψη των Προέδρων για την επιλογή νέων διοικήσεων Ανεξαρτήτων Αρχών με ψήφους ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ. είναι οριακή. Νομίζω οδηγούμαστε σε ακόμη έναν γύρο, όχι τον τελικό. Ο πρωθυπουργός αναζητά νομιμοποίηση στο τιμόνι με αμφιβόλου αξιοπιστίας πατέντες. Ρέπει όλο και περισσότερο στον αυταρχισμό. Η εκφώνηση ψεμάτων άνευ της παραμικρής αναστολής αυτό δείχνει άλλωστε. Δεν πάμε καλά.
Mανώλης Κοτάκης
