Η (ιστορική) παράταξη της Κεντροδεξιάς και η νέα ηγεσία
Μία εβδομάδα μετά την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, η ιστορική παράταξη της Κεντροδεξιάς μοιάζει με τον Ιανό: το ένα πρόσωπο είναι αυτό της ηγεσίας της και το άλλο αυτό της βάσης, των απλών ψηφοφόρων της. Η μεν ηγεσία, οπαδός και πιστό αντίγραφο του παγκόσμιου τέρατος που ονομάζεται «άκρατος νεοφιλελευθερισμός», η μεν βάση διαχρονικά πιστή και προσηλωμένη στις αρχές και τις αξίες του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού.
Η Νέα Δημοκρατία είναι παγιδευμένη στο ίδιο της το κορμί, στην ίδια της την ψυχή. Ολα όσα θέλει η ψυχή είναι ξένα για το κορμί, και αντίστροφα. Η ψυχή θέλει κάθαρση, θέλει δικαιοσύνη, θέλει τον ανθρώπινο παράγοντα πρωταγωνιστή και όχι γρανάζι μιας μηχανής που αντικαθίσταται με την πρώτη ευκαιρία. Τι από όλα αυτά πρεσβεύει η νέα ηγεσία; Πότε μίλησε για κάθαρση; Πότε έδωσε την εντύπωση ότι είναι έτοιμη να συγκρουστεί με τα μεγάλα συμφέροντα; Πότε υπερασπίστηκε την Ιστορία της παράταξης; Πόσοι από αυτούς που σήμερα ηγούνται έδωσαν συγχωροχάρτι στον Γιώργο Παπανδρέου, αποκρύπτοντας ή παραποιώντας την αλήθεια; Πόσοι από αυτούς που σήμερα διεκδικούν θέσεις και πόστα στο κόμμα απάντησαν στους συκοφάντες και τους υβριστές του Κώστα Καραμανλή και της Νέας Δημοκρατίας; Πόσοι από αυτούς ευθύνονται για τη χειραγώγηση του ελληνικού λαού, τον οποίο έκαναν μια σύγχρονη Ιφιγένεια, θυσία στον βωμό των οικονομικών συμφερόντων και των προσωπικών πολιτικών φιλοδοξιών τους;
Και για να μπούμε στην ουσία του πράγματος, η σημερινή Νέα Δημοκρατία δεν εκφράζει όχι μόνο τον ελληνικό λαό, αλλά ούτε καν τον κόσμο της. Κι αυτό συνιστά μια οδυνηρή ήττα, πρώτα απ’ όλα για την πατρίδα και μετά για την παράταξη. Γιατί είναι ήττα να ηγείται του κόμματος ο μοναδικός βουλευτής που δεν ψήφισε τον Προκόπη Παυλόπουλο για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αιτιολογώντας -τότε- τη στάση του, είχε δηλώσει ότι απείχε από την ψηφοφορία επειδή ο Παυλόπουλος δεν αντιστάθηκε στις Σειρήνες του πελατειακού κράτους, δεν χειρίστηκε επαρκώς την κρίση του 2008 (μάλλον θα προτιμούσε να πέσει η κυβέρνηση Καραμανλή ή να χυθεί αίμα) και δεν εκφράζει τη θέση της Ελλάδας στην Ενωμένη Ευρώπη με τον τρόπο που ο ίδιος θα επιθυμούσε.
Για όσους ξεχνούν, να υπενθυμίσω ότι ακολούθησαν τρία Μνημόνια και η πλήρης υποταγή της χώρας στην τρόικα. Να υποθέσω ότι αυτό επιθυμούσε; Eτσι φανταζόταν τη θέση της Ελλάδας στην Ενωμένη Ευρώπη;
Είναι ήττα να έχει την αντιπροεδρία ένας πολιτικός που έμεινε στην Ιστορία για την «εργαλειοθήκη» θανάτου των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και των εργαζομένων. Είναι ήττα η προέλαση Γεωργιάδηδων (Αδωνις και Νίκος) στην ιεραρχία του κόμματος. Είναι ήττα το «φλερτ» με τη Δράση.
ΥΓ: Εχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον ο τρόπος που θα επιλέξει ο νέος αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας για να προσεγγίσει τη βάση του κόμματος. Τους ανθρώπους, δηλαδή, που η πολιτική ιδεολογία του θεωρεί ασήμαντους και αναλώσιμους.
