Η αμηχανία του Τσίπρα σε ξένα εδάφη και η προσβολή από Σόιμπλε
Την επομένη του φιάσκου Τσίπρα στη Νέα Υόρκη, στην εκδήλωση του Ιδρύματος Κλίντον, είχαμε επισημάνει ότι ο πρωθυπουργός δεν εκπροσωπεί τον εαυτό του στο εξωτερικό αλλά το έθνος, κατά συνέπεια οι επιτυχίες και οι αποτυχίες του έχουν αντίκτυπο στη φήμη της χώρας. Το προσωπικό άστρο του μπορεί να συνεχίσει να είναι σε ανοδική τροχιά, μπορεί να δύσει, μπορεί να θαμπώσει, σε τελική ανάλυση όμως αυτό αφορά τον ίδιο και τα πολιτικά σχέδιά του, όχι εμάς. Εμάς μας αφορά το πώς στέκεται ως Ελλην πρωθυπουργός στα διεθνή fora. Φαίνεται ότι ο κύριος Τσίπρας δεν διδάχθηκε τίποτε από το κάζο εκείνης της ημέρας μπροστά στους εκατομμυριούχους του κόσμου – τα σημαντικότερα πορτοφόλια της Αμερικής τού είχε μαζέψει η Γιάννα Αγγελοπούλου εκείνη την ημέρα.
Παρακολούθησα εκτεταμένα αποσπάσματα από την παρουσία Τσίπρα στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός και εντυπωσιάστηκα από τον χαμηλό βαθμό προετοιμασίας του. Οταν ζητάς να πατήσεις το τερέν ενός τόσο δύσκολου θεσμού και να παραταχθείς απέναντι στα μεγαθήρια, στοιχειώδης λογική επιβάλλει συστηματική προετοιμασία και αντανακλαστικά. Ζούμε στην εποχή που οι ηγεσίες δεν αφήνουν αναπάντητες τις προσβολές. Στο ίδιο φόρουμ, προ ετών, ο Ερντογάν είχε ζητήσει τον λόγο από τον πρόεδρο του Ισραήλ για την υπόθεση Μαβί Μαρμαρά. Τρία χρόνια μετά, οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών ξεπαγώνουν, αυτό που έμεινε όμως στη μνήμη εκείνων που είχαν παρακολουθήσει το ντιμπέιτ είναι ότι ο Τούρκος ηγέτης δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του.
Ηταν τόσο δύσκολο να αρθρώσει ο πρωθυπουργός αιχμηρό αντίλογο στον Γερμανό υπουργό Οικονομικών, όταν τον αποκάλεσε «ανόητο»; Ηταν τόσο «ασήκωτο» το να του γυρίσει πίσω την μπάλα; Μόνο για άρθρα στη «Monde», με τα οποία προειδοποιούσε τον Σόιμπλε με τσιτάτα του Χεμινγουέι ότι «θα χτυπήσει για εκείνον η καμπάνα», ήταν ικανός ο Αλέξης; Από κοντά, στα μούτρα, στα δύο μέτρα, ούτε ένα καρφάκι; Γιατί; Η γλώσσα του σώματος του πρωθυπουργού έδειξε, δυστυχώς, ότι η στάση του ήταν αμυντική.
Δεν νιώθει ασφάλεια στα ξένα μέρη. Είχε γυρίσει την πλάτη στον Σόιμπλε, δεν τον κοιτούσε, άκουγε τη μετάφραση, σε ορισμένες στιγμές έτριβε μάτια του νυσταγμένος, σε ένα μακρινό πλάνο εμφανίστηκε να καθαρίζει με τα χέρια τις σκονισμένες μύτες των παπουτσιών του. Πλήρης αμηχανία. Αλλά και από το κείμενο της παρέμβασής του δεν προκύπτει κάτι νέο: Ανακύκλωση παλαιών σκέψεων, η οποία έδωσε στον χολερικό Τύπο της Γερμανίας την ευκαιρία να μας χλευάσει ξανά. Θερμή παράκληση, για τελευταία φορά: Πίσω από τις κλειστές πόρτες κάντε ό,τι θέλετε. Μπροστά στα φώτα της δημοσιότητας μην εξευτελίζετε το αξίωμα «Ελληνας πρωθυπουργός».
Μανώλης Κοττάκης
