Τα «θηριώδη» ψέματα του Γιώργου αλλά και του Αλέξη
Η ένταση της διαμαρτυρίας του αγροτικού κόσμου, πολύ μεγαλύτερη του αναμενομένου, έχει εξήγηση για όποιον θέλει να δει πέρα από δογματισμούς και φαντασιώσεις του τύπου «είναι υποκινούμενη από ακροδεξιά στοιχεία». Στην πραγματικότητα συμβαίνει κάτι πολύ ευρύτερο, που ξεπερνά τα όρια μιας κλασικής κινητοποίησης. Το πρώτο υπόστρωμα διαμαρτυρίας -στα όρια της εξέγερσης- οφείλεται στα απροκάλυπτα ψέματα που είπε προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ.
Η μεγάλη οργή πυροδοτείται από μεγάλες διαψεύσεις. Και από τη στιγμή που η χώρα μπήκε στο Μνημόνιο, δύο κόμματα ξεστόμισαν θηριώδη ψέματα για να «ψήσουν» τους ξωμάχους να στοιχηθούν πίσω τους: το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου και ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα. Αν, λοιπόν, παίρνει σήμερα ο κόσμος στο κυνήγι τους βουλευτές της Αριστεράς και τους προπηλακίζει, αυτό οφείλεται στις μεγάλες διαψεύσεις. Αλλα τους έταξαν, άλλα γίνονται. Ιστορικά τελικώς προκύπτει ότι τους αγανακτισμένους τους θρέφουν οι ουτοπίες: «Λεφτά υπάρχουν» το 2009, «Η ελπίδα έρχεται» το 2015. Εκτός από το πρώτο υπόστρωμα διαμαρτυρίας, το επιφανειακό, υπάρχει και ένα δεύτερο, βαθύτερο, το οποίο είμαι απολύτως βέβαιος ότι δεν έχουν πιάσει τα ραντάρ των κομμάτων. Αν το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα του 2011 γέννησε το κίνημα των Αγανακτισμένων στα αστικά κέντρα, το τρίτο Μνημόνιο προκαλεί τη ριζοσπαστικοποίηση των κατοίκων της περιφέρειας έναντι του πολιτικού κόσμου συνολικά. Δεν ξέρω αν αυτή η τάση θα λάβει μορφή απόσχισης – ίδρυσης αγροτικού κόμματος σαν του Αλέξανδρου Μπαλτατζή (δύσκολο), το βέβαιον, όμως, είναι ότι παρακολουθούμε σε ζωντανή μετάδοση τη χειραφέτηση και την αυτονόμηση ενός ισχυρού και ασυμβίβαστου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας.
Οι άνθρωποι δείχνουν να συνειδητοποιούν ότι το πολιτικό σύστημα τους έχει ξεγραμμένους και τους παραδίδει βορά στις διαθέσεις της τρόικας. Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ τους κολλά την ταμπέλα «ακροδεξιοί» -γι’ αυτό και μόνο πρέπει να του απονεμηθεί νόμπελ ανοησίας-, η δε Ν.Δ. νοιάζεται να μένουν ανοιχτοί οι δρόμοι για να μη διαταράσσεται το εμπόριο, προνομιακός χώρος της. Πεντάρα δεν δίνει για τα τρακτέρ. Η αίσθηση της πολιτικής μοναξιάς ύστερα από δεκαετίες χαϊδέματος κάνει τον αγροτικό κόσμο να ανεβαίνει στα κάγκελα.
Το λάθος των κομμάτων είναι η άγνοιά τους για τους νέους συσχετισμούς στο εσωτερικό του. Στη θέση των κλασικών συνδικαλιστών Μπούτα, Πατάκη, Κοκκινούλη και Νασίκα επικεφαλής των αγροτών έχουν τεθεί πολίτες μορφωμένοι, με άριστα ελληνικά και πρόσφατη εμπλοκή στον πρωτογενή τομέα. Δεν παίζουν με τους παλαιούς τρόπους της αδιαλλαξίας, είναι ευέλικτοι και, επαναλαμβάνω, αυτονομούνται. Γι’ αυτό και εκτιμώ ότι αυτή η κινητοποίηση θα επηρεάσει καταλυτικά τον πολιτικό χάρτη. Ανεξαρτήτως έκβασης.
Μανώλης Κοττάκης
