Περασμένων δεκαετιών επαρχιώτη στην Ομόνοια θυμίζουν τα κόμματά μας μπροστά στον ορυμαγδό των προβλημάτων που καλείται να αντιμετωπίσει η πατρίδα μας. Η διαχείριση τόσο του Προσφυγικού – Μεταναστευτικού όσο και του Ασφαλιστικού ανέδειξε με τον πιο κραυγαλέο τρόπο πόσο μακριά νυχτωμένο παραμένει το πολιτικό σύστημά μας για τις εξελίξεις εντός και εκτός της χώρας. Είναι τόσο βαθύ το σκοτάδι με το οποίο σκεπάζονται απροκάλυπτα οι αλήθειες των μεγάλων ζητημάτων μας που σε κάνει να αναρωτιέσαι για τα όρια ανάμεσα στη συνενοχή και την ανεπάρκεια, κυβερνώντων και αντιπολιτευομένων.
Ο συνδυασμός εγχώριων ευθυνών με τις ανατροπές στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ενωσης δημιουργεί ένα εκρηκτικό τοπίο. Είμαστε παντελώς απροετοίμαστοι όχι μόνο να πορευθούμε μέσα σ’ αυτό, αλλά δεν μπορούμε καν να το χαρτογραφήσουμε. Το επιβεβαιώνουν τα κυριότερα σημεία του.
Ενας από τους θεμελιώδεις λόγους εισόδου μας στην Ε.Ε. ήταν, και ορθώς, η προστασία των συνόρων μας εξ ανατολών. Κινδυνεύουμε να βρεθούμε εκτός Συνθήκης Σένγκεν και να μεταβληθούμε σ’ έναν απέραντο προσφυγικό καταυλισμό. Το εθνικό σχέδιο γι’ αυτό, όπως και τα αντίστοιχα των κομμάτων, το περιμένουμε.
Ολα τα Μνημόνια που μας επιβλήθηκαν έχουν έναν κοινό παρονομαστή: το πλήρες ξεθεμέλιωμα της οικονομικής δραστηριότητας όπως λειτουργούσε στη χώρα μας. Δηλαδή, πλήρης απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, για να μειωθούν ακόμη περισσότερο οι αμοιβές, με τελικό στόχο ο αριθμός των αυτοαπασχολουμένων να μειωθεί δραματικά και οι ασκούντες ελευθέρια επαγγέλματα να ενταχθούν σε ιδιωτικές εταιρίες ως υπάλληλοι. Στο ίδιο πλαίσιο κρίνεται αντιπαραγωγική η τοποθέτηση του πλούτου μας σε ακίνητα και, ως εκ τούτου, η πατροπαράδοτη αυτή τάση μας πρέπει να… τιμωρηθεί και μάλιστα αναδρομικώς διά της εξοντωτικής φορολογίας! Αυτό είναι το ονοματεπώνυμο της κρίσης μας. Αναμένουμε και το σχέδιο για την έξοδο από αυτή.
Ποιοι και πώς, όμως, να μιλήσουν γι’ αυτά σε μια οικονομία και μια κοινωνία βαθιά άρρωστες; Πολλώ δε μάλλον όταν οι ευθύνες τους για τις αρρώστιες τους είναι τεράστιες; Για να μην πούμε ότι πάνω σ’ αυτές βασίστηκε η δική τους μακροημέρευση και ευημερία.
Ποιος τολμά να πει στους πολίτες ότι οι επιχειρήσεις που μεταναστεύουν θα ρίξουν τους μισθούς στα 300 – 500 ευρώ τον μήνα; Ποιος τολμά να τους πει ότι τα 2.500.000 εργαζόμενοι δεν μπορούν να εξασφαλίζουν συντάξεις για τα 3.000.000; Και ότι γι’ αυτό δεν θα υπάρξει τέλος στις μειώσεις συντάξεων; Ποιος τολμά να πει στους αγρότες ότι με τόσο μικρή ιδιοκτησία στην πλειονότητά τους ελάχιστες από τις δραστηριότητές τους θα παραμείνουν βιώσιμες και ότι η φτωχοποίησή τους σε αυτό το περιβάλλον καθίσταται μαθηματικά αναπόφευκτη;
Αλλά και πότε, επιτέλους, οι πολίτες αυτής της χώρας θα αποφασίσουν να απαιτήσουν την αλήθεια που τους αφορά πριν από τις εφησυχαστικές «απαντήσεις», οι οποίες θα τους χαϊδεύουν για πολλοστή φορά τα αυτιά; Πότε θα αποφασίσουν ότι στη δημοκρατία είναι αυτοί που έχουν την ευθύνη και το καθήκον να αποφασίζουν;
Κατά τη μεγαλειώδη διατύπωση του Ανδρέα Κάλβου: «Οσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται ζυγόν δουλείας ας έχωσι, θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία».
Γιώργος Κ. Στράτος
*Δικηγόρος- δημοσιογράφος
