Στην Ευρωπαϊκή Ενωση η επόμενη μέρα δεν θα είναι ίδιαAπό τον
Δημήτρη Παπαγεωργίου*
Oι εκλογές που έγιναν στη γειτονική μας χώρα την εβδομάδα που πέρασε «πνίγηκαν» σε μεγάλο βαθμό από τα ελληνικά ΜΜΕ, τα οποία δεν είχαν τον απαιτούμενο χαρακτήρα για να παρουσιάσουν τα συμπεράσματα από αυτές. Ειδικά η τηλεόραση, η σημερινή -αν και όχι για πολύ- ναυαρχίδα των ΜΜΕ, πέρασε σχεδόν ως μη γενόμενες τις εκλογές αυτές. Αυτό δεν συνέβη τυχαία. Εγινε για συγκεκριμένους λόγους. Και ο κύριος από αυτούς τους λόγους είναι ότι μια σοβαρή και συνεπής ανάλυση των εκλογικών αποτελεσμάτων στην Ιταλία θα έβλαπτε το πολιτικό αφήγημα της κυρίαρχης πολιτικής τάξης στη χώρα μας και θα έβαζε στο πολιτικό προσκήνιο απόψεις οι οποίες αυτήν τη στιγμή είναι σχεδόν περιθωριοποιημένες.
Ποιες είναι αυτές οι απόψεις; Μια απλή ματιά στο αποτέλεσμα των εκλογών, τη μεγάλη δηλαδή νίκη της ευρύτερης Δεξιάς, με πρωταγωνιστή όμως όχι τον κεντροδεξιό Μπερλουσκόνι, αλλά τον δεξιότατο Σαλβίνι της Λέγκας του Βορρά, που πλέον γίνεται η κυρίαρχη φιγούρα στον χώρο ολόκληρης της Κεντροδεξιάς και τη φέρνει ακόμη δεξιότερα, είναι αρκετή.
Χωρίς να προσπερνά κανείς την υπόθεση του Κινήματος των 5 Αστέρων, που σχηματίζει τον δεύτερο πόλο, αλλά και την καταβαράθρωση τόσο της Κεντροαριστεράς όσο και της Αριστεράς (το ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα βρίσκεται στα αζήτητα), βλέπει κανείς ότι η κυρίαρχη ατζέντα βασίζεται σε τρία σημεία. Κλειστά σύνορα για τους μετανάστες, λιγότεροι φόροι για τους Ιταλούς, θρίαμβος του ευρωσκεπτικισμού. Προσοχή εδώ. Για τις μη αγγλοσαξονικές χώρες ο ευρωσκεπτικισμός δεν ταυτίζεται αναγκαστικά με ένα Brexiτ. Η Ιταλία, η Αυστρία και η Πολωνία δεν είναι χώρες σαν τη Μ. Βρετανία. Ο ηπειρωτικός ευρωσκεπτικισμός είναι μια ελαφρώς διαφορετική τάση, η οποία τάσσεται όχι κατά της συνεργασίας των ευρωπαϊκών χωρών, αλλά κατά συγκεκριμένων εργαλείων, όπως το ευρώ, και της παραχώρησης της εθνικής κυριαρχίας σε μια απρόσωπη γραφειοκρατία στις Βρυξέλλες.
Δεν γνωρίζω πόσο ακριβώς καιρό θα κάνουν τα ιταλικά κόμματα για να σχηματίσουν κυβέρνηση. Το ενδεχόμενο, πάντως, με το οποίο «ονειρεύονταν» τα βράδια οι Ελληνες πολιτικοί «αναλυτές» μια συγκυβέρνηση μεταξύ Μπερλουσκόνι και σοσιαλδημοκρατών έχει πέσει ήδη στον κάδο των πολιτικών απορριμμάτων. Στην Ευρωπαϊκή Ενωση που μετασχηματίζεται μέσω των εκλογών και των επιτυχιών των πατριωτικών κομμάτων η επόμενη μέρα δεν θα είναι ίδια.
Και κάπου εκεί θα φανερωθεί πόσο προβληματικό είναι το αφήγημα των κομμάτων εξουσίας στη χώρα μας, τα οποία έχουν αποδώσει στην Ε.Ε. και την ομοσπονδιοποίηση της Ευρώπης τη μαγική λύση για όλα μας τα προβλήματα. Από το «μαγικό» ευρωομόλογο, το οποίο βέβαια θα σημάνει το τέλος της κυριαρχίας των υπουργείων Οικονομικών, έως τον… ευρωστρατό που, θα προστατεύσει τα σύνορά μας. Και ας προσέχουν στη Ν.Δ. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ έχει «εναλλακτικό» αφήγημα. Αυτοί και οι σύμμαχοί τους σε Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ δεν διαθέτουν κανένα!
*Δημοσιογράφος
