Σχεδόν κανείς πλέον δεν παίζει για τη φανέλα. Γύρω από τον χώρο του ποδοσφαίρου έχουν στρωθεί τρελοί χοροί δισεκατομμυρίωνΑπό τον
Νίκο Ελευθερόγλου
Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου ήταν όσα συνέβησαν την Κυριακή το βράδυ στην Τούμπα. Και, πράγματι, είναι να απορεί κανείς γιατί κάποιοι αιφνιδιάστηκαν από τις εξελίξεις. Σε έναν χώρο που εδώ και χρόνια η διαφθορά, η αδικία, ο «οπαδικός στρατός», οι απειλές, οι νεκροί, τα κρούσματα βίας είναι σε κυριακάτικη διάταξη, όλοι ξάφνου έπεσαν από τα σύννεφα από όσα συμβαίνουν. Αλήθεια, ποιον πράγματι πιστεύουν ότι κοροϊδεύουν;
Δεν έχουν, άραγε, καταλάβει ότι πλέον το ελληνικό ποδόσφαιρο εδώ και χρόνια δεν αρέσει; Δεν βλέπουν ότι οι εκατοντάδες χιλιάδες φίλαθλοι έχουν γυρίσει την πλάτη και ούτε καν περνούν τα τουρνικέ των γηπέδων; Για όσους περάσαμε τα παιδικά μας χρόνια στις αλάνες και στα χωματένια γήπεδα το όνειρο τελείωσε νωρίς. Εδώ και χρόνια ο βασιλιάς των σπορ είναι γυμνός.
Οχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά στα περισσότερα μέρη του κόσμου. Το ποδόσφαιρο μετατράπηκε σε μια τεράστια οικονομική επιχείρηση. Ο ρομαντισμός έγινε παρελθόν και κανείς -ή σχεδόν κανείς- πλέον δεν παίζει για τη φανέλα. Γύρω από τον χώρο του ποδοσφαίρου έχουν στρωθεί τρελοί χοροί δισεκατομμυρίων. Αποτέλεσμα, τα πραγματικά παιχνίδια τις περισσότερες φορές να παίζονται εκτός τερέν, καθώς τα λεφτά γύρω από τον χώρο της στρογγυλής θεάς είναι όχι απλώς πολλά, αλλά πάρα πολλά.
Το ποδόσφαιρο από ένα λαϊκό και αγαπητό σπορ μετατράπηκε σε κάτι άλλο, όπως και πολλοί άλλοι χώροι του αθλητισμού, με αποκορύφωμα όσα συμβαίνουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Θα μου πείτε ότι αυτό δεν είναι κακό. Θα έλεγα ότι δεν είναι απαραιτήτως κακό, μια και στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα κανένας χώρος παραγωγής και οικονομίας δεν θα μπορούσε να μείνει εκτός, από την ώρα που και εμπόρευμα υπάρχει και καταναλωτές.
Στην Ελλάδα, όπως και σε άλλους τομείς, έχουμε όμως ακόμη μία παγκόσμια πρωτοτυπία: οι επιχειρηματίες-ιδιοκτήτες να απαξιώνουν το «προϊόν» και να διώχνουν τους «πελάτες»! Εάν αυτό δεν αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία, τότε τι είναι; Οσα συμβαίνουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο τα τελευταία χρόνια αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου. Ολοι γνώριζαν, αλλά κανείς δεν τολμούσε να μιλήσει. Δεν λειτουργεί κανένας νόμος και κανόνας. Δίκαιο είναι αυτό του ισχυρού και αυτού που μπορεί να πιέζει πολιτικά, οικονομικά, μιντιακά. Στημένα ματς, στρατοί τραμπούκων, δημοσιογράφοι μουτζαχεντίν, παράγοντες χούλιγκαν αποτελούσαν την αιχμή του δόρατος, με μόνο σκοπό να γίνονται αρεστοί στο μεγάλο αφεντικό, που πάντα παρέμενε ατιμώρητο. Το όποιο αφεντικό.
Στα… πόδια των κυβερνώντων αλλά και των παραγόντων του ποδοσφαίρου είναι να βρουν τις λύσεις. Αν πάλι αποφασίσουν να πετάξουν την μπάλα στην εξέδρα, θα διαπιστώσουν ότι αυτή πολύ σύντομα θα είναι άδεια από φιλάθλους-καταναλωτές.
Αν πράγματι αγαπούν το ποδόσφαιρο -όπως διατείνονται- και τις ομάδες τους, ας καταλάβουν δεν τους παίρνει άλλο και ας σταματήσουν να λειτουργούν με όρους μαφίας. Αν δεν το αγαπούν, ας σκεφτούν ως επιχειρηματίες. Με οικονομικούς όρους. Οτι, δηλαδή, για να συνεχίσει να λειτουργεί αυτή η «αγορά» δεν πρέπει να την καταστρέψουν.
Πόσο μυαλό χρειάζεται για να καταλάβουν ότι πρέπει να παίξουν -επιτέλους-μπάλα. Γι’ αυτό, εξάλλου, τους πληρώνουμε -με διάφορους τρόπους- χρόνια: για να παίζουν μπάλα. Μπορούν; Αν όχι, ας φύγουν και ας ξαναγίνουμε ερασιτέχνες για να παθιαστούμε με την ομάδα μας όσο θέλουμε.
