Απαραίτητη η συνεννόηση στην Ελλάδα, που βρίσκεται στο επίκεντρο εθνικισμών και γεωπολιτικών παιγνίωνΑπό τον
Νίκο Ελευθερόγλου
Σήμερα είναι μια ιστορική ημέρα για τη σύγχρονη ελληνική δημοκρατία. Συμπληρώνονται 44 ολόκληρα χρόνια από την αποκατάσταση της δημοκρατίας στη χώρα μας. Η Ελλάδα έβγαινε βαθιά τραυματισμένη από μια περιπέτεια επτά χρόνων, που είχε ως απόληξη την τραγωδία της Κύπρου. Μια ανοιχτή πληγή για τον Ελληνισμό μέχρι σήμερα, που όχι μόνο δεν έχει κλείσει, αλλά, αντιθέτως, με το πέρασμα των χρόνων σηματοδότησε τη νομιμοποίηση του εισβολέα. Τότε τη Μεταπολίτευση την πλήρωσε ο Ελληνισμός πολύ ακριβά, καθώς, είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε όχι, η αποκατάσταση της δημοκρατίας συνοδεύτηκε από τον εθνικό ακρωτηριασμό.
Τα τελευταία επτά και πλέον χρόνια, η χώρα μας βιώνει μια ιδιότυπη κατάλυση της δημοκρατίας της. Μια δικτατορία νέου τύπου, καθώς έχει απολέσει το αυτεξούσιο, κύριο γνώρισμα ενός κράτους με οντότητα. Η Ελλάς έχει μετατραπεί σε… αποικία των θεσμών και των δανειστών, που αποφασίζουν και διατάσσουν όχι μόνο για το ποιοι θα μας κυβερνούν, αλλά και για το πώς θα μας κυβερνούν.
Αυτοί είναι που αποφασίζουν, χωρίς καμιά νομιμοποίηση σε εθνικό ή ευρωπαϊκό επίπεδο, για τη δικαιοσύνη μας, για τον Στρατό μας, για την οικονομία μας. Ακόμη και για να βήξουμε, επτά χρόνια τώρα πρέπει να έχουμε την άδειά τους.
Οι κυβερνώντες -και οι σημερινοί και οι προηγούμενοι- γνώρισαν τι σημαίνει αυτή η νέου τύπου δικτατορία των ξένων «σωτήρων» της Ελλάδας. Και οι σημερινοί, όπως και οι χθεσινοί, εκμεταλλεύτηκαν τις αδυναμίες της ελληνικής φυλής και διέρρηξαν τον εθνικό ιστό. Μας δίχασαν, μας πόλωσαν, βρήκαν πρόθυμες ηγεσίες, που φοβήθηκαν, έσκυψαν και υπέγραψαν τα πάντα. Σήμερα, 44 χρόνια μετά, η Ελλάδα βρίσκεται ξανά μπροστά στην ανάγκη μιας νέας 24ης Ιουλίου, μιας νέας μεταπολίτευσης, η οποία θα την απελευθερώσει από τα δεσμά των δανειστών. Το ερώτημα που προκύπτει είναι εάν αυτή η «νέα μεταπολίτευση» θα συνοδευτεί από έναν νέο εθνικό ακρωτηριασμό.
Οι εξελίξεις στο θέμα της FYROM, οι συζητήσεις με την Αλβανία, η ομηρία των στρατιωτικών μας και η προκλητικότητα των Τούρκων στο Αιγαίο δεν προμηνύουν ευχάριστες εξελίξεις. Κάθε μέρα που περνά, η εθνική αξιοπρέπειά μας υποχωρεί σε σχέση τόσο με τους γείτονες όσο και με τους «συμμάχους» μας.
Ο κόσμος αλλάζει και η Ελλάδα βρίσκεται μέσα σε μια «τέλεια καταιγίδα». Τα Βαλκάνια «βράζουν» από τα γεωπολιτικά παιχνίδια Αμερικανών, Γερμανών, Ρώσων και Τούρκων.
Εθνικισμοί ξυπνούν με δικές τους «μεγάλες ιδέες», που όλες ακουμπούν τα ελληνικά σύνορα. Και εμείς, αντί να χτίζουμε τη νέα μεταπολίτευση με σύνεση και συνεννόηση, βρισκόμαστε στα χαρακώματα. Τρώμε τις σάρκες μας ακόμη και για τα εθνικά θέματα, αντί να καθίσουμε σε ένα τραπέζι και να χαράξουμε από κοινού τις γραμμές αμύνης.
Την 24η Ιουλίου 1974, ο κόσμος έβαλε στην μπάντα τα κομματικά λάβαρα και υποδέχτηκε τον Καραμανλή με λαμπάδες και σημαίες. Μήπως πρέπει να το ξανασκεφθούμε, έπειτα από 44 ολόκληρα χρόνια; Ή πάθαμε ξανά εθνική αμνησία;
