Οι επώνυμοι της σοουμπίζ και η ανάγκη σεβασμού των νεκρώνΑπό τον
Γιώργο Χαρβαλιά
Αντιλαμβάνομαι τον καημό κάποιων «επωνύμων» του καλλιτεχνικού… στερεώματος, τηλεοπτικής εκδοχής συνήθως, να πουν τη «σοφία» τους, ακόμη και με αφορμή μια πρωτοφανή εθνική τραγωδία. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι όλες αυτές οι μπουρδίτσες, χάρις στην ευρύτατη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, μεταδίδονται αστραπιαία και, ακόμη χειρότερα, αναπαράγονται ως… βαρύγδουπες ρήσεις ακόμη και από -έγκυρα, υποτίθεται-ενημερωτικά σάιτ.
Δεν εξετάζω τα κίνητρα που οδηγούν αυτούς τους τηλεαστέρες, ηθοποιούς, παρουσιαστές, σεφ, αστρολόγους και πάει λέγοντας να τοποθετούνται εν μέσω πανεθνικού βουβού θρήνου. Μπορεί να είναι ο εθισμός τους στα «λίγα επιπλέον λεπτά δημοσιότητας», μπορεί να είναι η αγωνία της κυρίας να αποδείξει ότι, εκτός από… κορμάρα, διαθέτει και μυαλό, μπορεί, τέλος, να είναι η ανάγκη όλων αυτών να πείσουν ότι συμμερίζονται το δράμα του απλού κόσμου. Και εν τέλει, αν δεν έχουν οι ίδιοι συναίσθηση πότε πρέπει να σιωπούν, κανείς δεν μπορεί να τους φιμώσει.
Θα μου πείτε, δεν έχουν δικαίωμα οι επώνυμοι της σοουμπίζ να εκφράζουν δημόσια τις σκέψεις τους, όπως άλλοι Ελληνες, για γεγονότα που συμβαίνουν στην πατρίδα μας και αγγίζουν βαθιά την κοινή γνώμη; Δικαίωμα έχουν, αλλά συνήθως οι παρεμβάσεις τους αναλώνονται σε αφόρητες κοινοτοπίες με περίβλημα συναισθηματικής, τάχα μου, εξομολόγησης, που προκαλεί αίσθημα ναυτίας σε όλους εμάς τους υπόλοιπους.
Με αφορμή, για παράδειγμα, την πρόσφατη τραγωδία στο Μάτι, μια κυρία τηλεοπτικής κοπής έγραψε ότι αισθάνεται «κενή» γιατί δεν ήταν εκεί για να… βοηθήσει. Και σκέφτηκε να μοιραστεί αυτήν την πρωτότυπη σκέψη με μια ανάρτηση. Μία άλλη ηθοποιός, πρωτοκλασάτη μάλιστα, μπέρδεψε το συναίσθημα εύλογης συμπαράστασης και αλληλεγγύης που νιώθουμε όλοι μας για τους συνανθρώπους μας με την επίσης αξιέπαινη έννοια της πατριωτικής αφύπνισης. Και έφτασε να διερωτηθεί γιατί ο κόσμος διαδηλώνει μαζικά για την ελληνικότητα της Μακεδονίας και δεν διαδηλώνει για τα ανήλικα θύματα της φονικής πυρκαγιάς, που επίσης εκδηλώθηκε σε… ελληνικό έδαφος!
Λυπάμαι που το λέω, αλλά την ώρα που κάθε Ελληνας με στοιχειώδη κοινωνική συνείδηση αισθάνεται ένα βάρος στην ψυχή του για το απόκοσμο κολαστήριο που έζησαν κάποιοι απλοί άνθρωποι, συνειδητοποιώντας μάλιστα ότι θα μπορούσε να είναι ένας από αυτούς, δεν χρειάζονται οι αμπελοφιλοσοφίες των «τηλεπερσόνων» για να εμπεδώσουμε το δράμα μέσα από τη ματιά του… καλλιτέχνη. Αρκετός ο τηλεκανιβαλισμός όλων αυτών των ημερών. Ας κρατήσουν λίγες ημέρες τις σκέψεις τους, ως ελάχιστη ένδειξη σεβασμού στους νεκρούς, οι μη αρμόδιοι «επώνυμοι» για τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού τους…
