Η αντιπαράθεση ΗΠΑ – Τουρκίας και η ελληνική οπισθοχώρησηΑπό τον
Παναγιώτη Χ. Δούμα*
Η κυβέρνηση επεχείρησε να παρουσιάσει την απελευθέρωση των δύο Ελλήνων αξιωματικών ως δική της διπλωματική επιτυχία και παραπέμπει σε κρυφή συμφωνία με τον Ερντογάν κατά τη σύνοδο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες προ ενός μηνός. Ο πρωθυπουργός σιβυλλικά είχε τότε ψελλίσει ότι υπήρχε κάποια θετική εξέλιξη, χωρίς να αναφέρει ποια. Ο Ερντογάν αντιθέτως «πρόδωσε» τη δέσμευση του πρωθυπουργού για κατάργηση του διορισμού του μουφτή στη Θράκη.
Αρα λοιπόν δεν πρόκειται για επιτυχία, αλλά για οπισθοχώρηση, η οποία επιταχύνει δραματικά τον εκτουρκισμό της Δυτικής Θράκης. Την ίδια στιγμή ωστόσο η κυβέρνηση, μέσω του κυβερνητικού τηλεοπτικού σταθμού της ΕΡΤ επεχείρησε να καρπωθεί οφέλη και από την πραγματική αιτία της εν λόγω εξελίξεως, τον οικονομικό πόλεμο δηλαδή που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ, ζητώντας άμεσα την απελευθέρωση του δικού τους κρατουμένου, του Αμερικανού πάστορα Μπράνσον.
Διέδωσε, λοιπόν, η κρατική τηλεόραση τη φήμη ότι ο Ντόναλντ Τραμπ είχε αποστείλει τελεσίγραφο στον Τούρκο πρόεδρο, με μία λίστα δέκα προς απελευθέρωση κρατουμένων, στους οποίους περιλαμβάνονταν και οι Ελληνες στρατιωτικοί. Η πληροφορία αυτή δεν επιβεβαιώνεται από πουθενά, πρόκειται για τον ορισμό των «fake news» και είχε ως μοναδικό σκοπό να διασκεδάσει την οργή του ακροαριστερού κοινού για τις αγαστές σχέσεις που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αναπτύξει με τις ΗΠΑ και τον πιο δεξιό πρόεδρο που αυτές είχαν ποτέ.
Αλλη μία «καταπληκτική» διπλωματική επιτυχία δηλαδή, που η εξακολούθηση της κρατήσεως του πάστορα ήρθε να διαψεύσει. Ο Ερντογάν, ως γνήσιος Ανατολίτης αλλά και πραγματικός ηγέτης, δεν δίνει τίποτε χωρίς να πάρει. Και αυτό που θέλει είναι ο Φετουλάχ Γκιουλέν. Και δεν νομίζω φυσικά ότι θα περίμενε από τον Τραμπ να λάβει άλλη απάντηση από την κάτωθι: «Πρέπει να ζητήσω από τον θαυμάσιο χριστιανό πάστορά μας να εκπροσωπήσει τη χώρα του ως ένας σπουδαίος πατριώτης όμηρος. Δεν πληρώνουμε τίποτε για την απελευθέρωση ενός αθώου».
Ποιος είναι, αλήθεια, τόσο αφελής να πιστέψει ότι ο Αμερικανός πρόεδρος θα ζητούσε κάτι περισσότερο από την απελευθέρωση ενός πολίτη της χώρας του; Οι αριστεροί, θα απαντήσουν κάποιοι. Ούτε καν αυτοί, θα πω εγώ. Αν οι φήμες της κυβερνήσεως ίσχυαν, τότε θα είχαν επιβεβαιωθεί από κάποια δήλωση της αμερικανικής πλευράς.
Στην πραγματικότητα η Τουρκία προσπαθεί να απομονώσει ηθικά τις ΗΠΑ και να αποδείξει ότι διαθέτει, έστω και προσχηματικά, κράτος δικαίου. Και, όπως εύστοχα έγραψε ο αρχισυντάκτης της «Χουριέτ» Μουράτ Γετκίν, βγαίνει τρόπον τινά από τη διεθνή απομόνωση. Και θα τολμούσα να πω ότι αυτό είναι η πραγματική διπλωματική επιτυχία, αν δεν ήμουν σίγουρος ότι ο Τραμπ εννοεί ό,τι λέει ή γράφει στο twitter. Οσο για την κυβέρνηση, εξακολουθεί να παίζει τάβλι πάνω στη διπλωματική σκακιέρα.
*Eπιχειρηματίας, αντιπρόεδρος της ΝΕΑΣ ΔΕΞΙΑΣ
