Η αναγνώριση της προσφοράς της παράταξης και η στάση της Νέας ΔημοκρατίαςΑπό τον
Μανώλη Κοττάκη
Αλλιώς φαίνεται πως είχε ονειρευτεί την πρώτη εμφάνισή του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας μετά την έξοδο από τα Μνημόνια. Πιθανώς ανέμενε να ομιλήσει όπως το 2015 μέσα σε μια γεμάτη αίθουσα, ώστε να γευτεί έστω μία φορά τον θρίαμβο της αναγνώρισης από τους πολιτικούς αντιπάλους του, οι οποίοι προ τριετίας τον είχαν βάλει στη γωνία και τον «πετροβολούσαν». Η μισοάδεια αίθουσα που αντίκρισε στο Στρασβούργο τον αιφνιδίασε. Και το κυριότερο, τον εκνεύρισε. Τα «πλήθη» που ανέμενε δεν ήταν εκεί. Ούτε καν ο Γερμανός Χριστιανοδημοκράτης Μάνφρεντ Βέμπερ, με τον οποίο είχε φαντασιωθεί πως θα πραγματοποιήσει μια ιδεολογική μάχη στα μαρμαρένια αλώνια. Ο υποψήφιος πρόεδρος της Κομισιόν είχε στείλει στο πόδι του τον Ισπανό Γκονζάλεθ Πονς, υψηλόβαθμο στέλεχος του ΕΛΚ.
Με πολύ κόπο κατάφερε να κρύψει την ενόχλησή του στην πρωτολογία του ο κ. Τσίπρας. Ωστόσο γρήγορα ανέκτησε την αυτοκυριαρχία του και στη δευτερολογία του προχώρησε σε μια ομολογία μοναδική για τα ελληνικά πολιτικά χρονικά: Αναγνώρισε τη συνεισφορά της κεντροδεξιάς παράταξης στην πατρίδα! Εστω σε μια δευτερεύουσα πρόταση κατά τη διάρκεια της επίθεσης που εξαπέλυσε στη Ν.Δ. Για να φθάσει στο σημείο αυτό, χρειάστηκε να τον προκαλέσει το κορυφαίο στέλεχος του ΕΛΚ Γκονζάλεθ Πονς, ο οποίος τον εγκάλεσε για «νεποτισμό και λαϊκισμό». Η παρατήρησή του αυτή προκάλεσε την οργή του πρωθυπουργού. Ακολούθησε η έκρηξη κατά τη διάρκεια της οποίας ο κύριος Τσίπρας αναγνώρισε θαρραλέα την προσφορά της συντηρητικής παράταξης στην Ελλάδα. Είπε: «Αν θέλετε να μιλήσετε για νεποτισμό στην Ελλάδα, δείτε απλά ότι δυστυχώς, δυστυχώς το λέω, μια παράταξη η οποία τόσα πολλά έχει προσφέρει στην Ελλάδα, όπως η συντηρητική παράταξη, γιατί θέλω να είμαι δίκαιος και ακριβοδίκαιος, δυστυχώς αρχηγοί στην παράταξη αυτή γίνονται τα τέκνα κάποιων πετυχημένων προηγούμενων ή μη πρωθυπουργών. Αυτή είναι η παράδοση στην Ελλάδα. Υπάρχει πουθενά αλλού αυτό σε συντηρητικά κόμματα στην Ευρώπη;»
Ολως παραδόξως αυτή η ιστορική ομολογία Τσίπρα στην Αθήνα και ιδιαίτερα στην οδό Πειραιώς, όπου η έδρα της Ν.Δ., αναγνώστηκε ως μεταφορά της εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης στο εξωτερικό και ως προσωπική επίθεση στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Επιχειρήματα επί της διαδικασίας δηλαδή. Διαφωνώ. Υποστηρίζω πως ένα κόμμα με τόσο μεγάλη παράδοση όσο η Κεντροδεξιά στην πατρίδα μας θα έπρεπε να είχε κάνει σημαία την ομολογία του πρωθυπουργού ότι «η συντηρητική παράταξη τόσα πολλά έχει προσφέρει στον τόπο». Και όσον αφορά τα περί νεποτισμού και οικογενειοκρατίας, αυτά θα μπορούσε να τα ξεπεράσει με μεγάλη άνεση. Το τζάκι του Κωνσταντίνου Καραμανλή άναψε σε ένα μικρό χωριό στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, την Πρώτη. Με προπάτορα του ιδρυτή της Ν.Δ. έναν δάσκαλο. Το τζάκι του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη άναψε στα Χανιά. Από τον γερο-Κωστή Μητσοτάκη, ο οποίος ίδρυσε το κόμμα των Ξυπόλητων και παρέδωσε τον «Κήρυκα Χανίων» στον Ελευθέριο Βενιζέλο. Το τζάκι του Ευάγγελου Αβέρωφ άναψε στο Μέτσοβο με προσφορά μεγάλη στον τόπο. Και τα τέκνα πετυχημένων ή μη πρωθυπουργών για τα οποία μίλησε ο κύριος Τσίπρας εξελέγησαν αρχηγοί της Ν.Δ. από τη βάση της Ν.Δ., σε ανοικτά συνέδρια ή μαζικές εσωκομματικές εκλογές και όχι από κλειστά εκλεκτορικά σώματα, όπως ο ίδιος. Ποιος νεποτισμός λοιπόν και ποια οικογενειοκρατία; Αλλά αντ’ αυτού η «μη μου άπτου» Ν.Δ. θίχτηκε επειδή ο πρωθυπουργός σε έναν νέο κόσμο χωρίς σύνορα εξαπέλυσε επίθεση εναντίον της «από το εξωτερικό». Επιχειρήματα του αιώνος του Γκράχαμ Μπελ και όχι του αιώνος του Στιβ Τζομπς δηλαδή. Λυπηρό να χάνεται τέτοια ευκαιρία.
