Φλυαρούμε για να ξορκίσουμε τον φόβο της μοναξιάς και την ανασφάλεια ότι οι πράξεις μας δεν είναι αρκετά επιθυμητέςΑπό τον
Γιώργο Κ. Στράτο
Δέκα μέρες πριν από τα Χριστούγεννα επιθυμώ να σας απασχολήσω με κάτι αισιόδοξο και ελπιδοφόρο, όπως η Γέννησή Του. Κάτι που είναι αποδεδειγμένα χρήσιμο και ευεργετικό στον δημόσιο αλλά και ιδιαιτέρως ψυχοθεραπευτικό στον ιδιωτικό βίο μας. Αναφέρομαι στην αξία της σιωπής.
Πιθανόν για κάποιους η επιλογή μου αυτή να ακούγεται οξύμωρη μέσα στο γιορτινό περιβάλλον των ημερών που ακολουθούν. Μια εγγύτερη προσέγγιση όμως της συντριπτικής πλειονότητας όσων γίνονται, λέγονται, γράφονται και ακούγονται γύρω μας θεωρώ πως δεν αφήνει περιθώρια για πολλές διαφωνίες.
Πόσα από αυτά, αλήθεια, άξιζε τον κόπο να ειπωθούν, να γραφτούν και να γίνουν; Πόσο σοφότερους ή καλύτερους μας έκαναν; Τι ακριβώς προσέθεσαν στη ζωή μας; Τι μας προσέφεραν και πόσο πραγματικά τα είχαμε ανάγκη;
Δεν είναι ηλίου φαεινότερο ότι από την πατρίδα μας και τη ζωή μας απουσιάζουν παντελώς η περίσκεψη και ο στοχασμός; Ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι και τα δύο συνιστούν κυρίαρχα προαπαιτούμενα κάθε σοβαρής ενέργειας και κάθε συνειδητής στάσης;
Ποιος μπορεί να αντιλέξει ότι για να υιοθετήσεις μια τέτοια συμπεριφορά θα περάσεις αναγκαστικά από δρόμους επίπονους και μοναχικούς;
Ποιος άλλος εκτός από την ηρεμία της σιωπής αποδεικνύεται ο καλύτερος σύντροφος για να ξεπεράσεις τις δυσκολίες και να πάρεις σημαντικές αποφάσεις;
Αναφέρομαι προφανώς στην κατ’ επιλογή σιωπή και όχι φυσικά σ’ αυτήν που επιβάλλεται διά της βίας. Και την αντιμετωπίζω ως συνειδητή στάση στην οποία καταλήγει κάποιος και όχι ως αποτέλεσμα φόβου ή αδυναμίας.
Γιατί είναι ακριβώς ο φόβος και η αδυναμία που μας οδηγούν σε τσάμπα πολυλογίες ανάμεσα σε πολύβουες παρέες. Πολυμιλάμε για να ξορκίσουμε τον φόβο της μοναξιάς και την ανασφάλεια μήπως τα «επιτεύγματά» μας δεν θεωρούνται επαρκώς επιθυμητά και συνεπώς εξαργυρώσιμα σε έναν κόσμο αποκλειστικώς ανταλλακτικό.
Ακριβώς για τους ίδιους λόγους που περιφέρονται «όπου γάμος και χαρά…» και οι τηλεπερσόνες του καιρού μας, ανεξαρτήτως των κτιρίων στα οποία δραστηριοποιούνται… και ποικίλλουν, από υπουργεία μέχρι δικαστήρια και θέατρα! Για να επιβεβαιώσουν την ύπαρξή τους μέσω του θορύβου. Στον αντίποδα βρίσκεται το χριστιανικό μήνυμα των ημερών. Γιατί μόνο η σιωπή αφήνει λίγο χώρο στην καρδιά μας μπας και ακουστεί η φωνή του Θεού.
Η φωνή που μας βάζει στη θέση των άλλων μάς θυμίζει ότι έχουν ανάγκη περισσότερο την κατανόηση και τη συγγνώμη μας παρά την κριτική και τις καταγγελίες μας.
Ο Πυθαγόρας μάς δίδαξε πόσο απαραίτητη είναι η ησυχία της σιωπής και για τη δική μας ζωή.
Μόνο μέσω αυτής μπορούμε να κατακτήσουμε την εσωτερική πειθαρχία που θα μας οδηγήσει στην πνευματική ωριμότητα, για να μη μας συμβαίνει αυτό που ο Πασκάλ θεωρεί αιτία της θλίψης μας: «Ολη η δυστυχία των ανθρώπων προέρχεται από ένα και μόνο πράγμα: Δεν γνωρίζουν ν’ αποσύρονται και να μένουν ήσυχοι μέσα σ’ ένα δωμάτιο».
Αυτές τις μέρες λοιπόν, όπου λίγο πολύ όλα τα δωμάτια του σπιτιού μας είναι στολισμένα και φιλόξενα, ευκαιρία να προβάρουμε λίγο και τα κάλαντα… της σιωπής. Τουλάχιστον προσώρας επί προσωπικού.
Ως κι αυτά τα κάλαντα να πάρουν τις διαστάσεις του εθίμου, μπας και έστω διά της σιωπής μας οδηγηθούν στα δικά τους διαμερίσματα για να «ξεκουραστούν» πολλοί «ντενεκέδες» που φωνασκούν γύρω μας. Αυτό κι αν θα ’ταν χριστουγεννιάτικο δώρο!
*Δικηγόρος – δημοσιογράφος
