Το Φεστιβάλ Αθηνών στην υπηρεσία του ΣΥΡΙΖΑΑπό τον
Μανώλη Κοττάκη
Τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο δεν τον γνωρίζω προσωπικά. Τον παρατηρώ όμως από «ψηλά» κάθε φορά που επισκέπτομαι το Ηρώδειο για να παρακολουθήσω κάποια παράσταση του μοναδικού αυτού θεσμού, ο οποίος -μην το ξεχνάμε- είναι μία από τις πολλές κληρονομιές που άφησαν στον πολιτισμό μας ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Κωνσταντίνος Τσάτσος και ο Γεώργιος Ράλλης (οι οποίοι το 1955-1956 προχώρησαν την «ίδρυσή» του). Ο Θεοδωρόπουλος βρίσκεται πάντα στον χώρο φορώντας ένα απέριττο μαύρο μακό μπλουζάκι και επιθεωρεί τις προετοιμασίες για κάθε παράσταση. Είναι το πρότυπο δημόσιου λειτουργού όπως τον έχω εγώ στο μυαλό μου. Αποτελεσματικότης άνευ θορύβου!
Του πιστώνω ότι ανέλαβε καθήκοντα σε δύσκολη ατμόσφαιρα, μετά την αποπομπή του ιδιόρρυθμου Βέλγου Γιαν Φαμπρ. Του πιστώνω ότι αφοσιώθηκε στη δουλειά του αυτά τα τρία χρόνια θητείας και χωρίς δογματισμό συνεργάστηκε με τον ιδιωτικό τομέα για την υλοποίηση συμπαραγωγών και την πραγματοποίηση οικονομιών κλίμακος. Του πιστώνω ότι έβαλε πολλή Ελλάδα και πολύ καλώς εννοούμενο ελληνοκεντρισμό στο φεστιβάλ.
Ολα καλά με τον κ. Θεοδωρόπουλο, λοιπόν, ο οποίος -σημειωτέον- δεν ζητά ούτε έκτακτη επιχορήγηση από τον προϋπολογισμό ούτε ζητά γενικώς χρήματα από τον Κρατικό Προϋπολογισμό. Ωστόσο από αυτά που διαβάζω ότι ανακοίνωσε για το πρόγραμμα του φετινού φεστιβάλ μού δίνεται η αίσθηση πως παρά τις απόψεις του για τον θεσμό υπέκυψε στον προεκλογικό σχεδιασμό του κυβερνώντος κόμματος. Πρώτα και κύρια με την επιλογή του να αφιερώσει το φεστιβάλ στη «διαφορετικότητα» επικαλούμενος τις ασύνδετες μεταξύ τους δολοφονίες του Ζακ Κωστόπουλου στην Ομόνοια, της Ελένης Τοπαλούδη στη Ρόδο και του Βαγγέλη Γιακουμάκη στα Ιωάννινα. Προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα με τη διαφορετικότητα, πολύ καλοί μου φίλοι και φίλες έχουν διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό από τον παραδοσιακό και έχω αφιερώσει ώρες και ώρες για να ακούω τις ιστορίες τους και τις ζωές τους. Προϋπόθεση για να πάμε παρακάτω άλλωστε είναι η κατανόηση.
Ωστόσο -παρά τις εξαιρέσεις και τα κατά καιρούς προβλήματα- θεωρώ την ελληνική κοινωνία εξαιρετικά ανοιχτή για να της κάνει το Φεστιβάλ Αθηνών σεμινάρια ανοχής στη διαφορετικότητα. Ειλικρινά δεν αντιλαμβάνομαι το διακύβευμα. Κατά μείζονα λόγο δεν καταλαβαίνω εις τι συνίσταται η χρησιμότης της ένταξης του Drag Queen Story Time στο πρόγραμμα του φεστιβάλ, η οποία, όπως δήλωσε ο κ. Θεοδωρόπουλος, έγινε «με στόχο να υποστηρίξουμε την ανοχή της οικογένειας στο διαφορετικό» και όπου «drag queens συστήνονται σε γονείς και παιδιά και αφηγούνται ιστορίες με θέμα τη διαφορετικότητα». Εντάξει, έχουμε και εμείς ως ενήλικες παρακολουθήσει την εξαιρετική ταινία «Στρέλλα» που γυρίστηκε στις «Κούκλες», αλλά δεν καταλαβαίνω σε τι βοηθά την ευαίσθητη καρδούλα ενός μικρού παιδιού να μάθει ιστορίες του τύπου «γεια σου, κυρ εισαγγελέα, με την Τζένη την ωραία».
Με τη λογική του φεστιβάλ θα έπρεπε να ακούσουμε στο όνομα της διαφορετικότητας ιστορίες και από μια πόρνη, από έναν ζιγκολό άνδρα escort, από, από… Διαφορετικότης δεν είναι και αυτό;
Θέλω να πω ότι το ζήτημά μου δεν είναι οι drag queen, το είδος του προτύπου. Κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος να ζήσει με τη φύση του. Το πρόβλημα είναι η εκπαιδευτική χρησιμότης. Υπάρχει; Ή απλώς το φεστιβάλ εντάσσεται στον συνδικαλισμό ΣΥΡΙΖΑ υπέρ συγκεκριμένων ομάδων προκειμένου να κολακεύσει ντροπές εν όψει εκλογών; Και κατά τούτο, λυπάμαι, αγαπητέ κύριε Θεοδωρόπουλε, αλλά διαφωνούμε. Δεν είναι δουλειά του φεστιβάλ να κάνει πολιτική και μάλιστα αυτή.
