Η εκπομπή της ΕΡΤ που έδωσε βήμα στους εκπροσώπους των παρατάξεων, το χαμηλότατο επίπεδο, η ξύλινη γλώσσα και οι σκουριασμένες ιδέες τουςΑπό τον
Δημήτρη Ριζούλη
Η ΕΡΤ έδωσε τον λόγο στις φοιτητικές παρατάξεις και ασχολήθηκε με τις ξεχασμένες εκλογές στα πανεπιστήμια. Και σωστά. Μόνο που το τελικό συμπέρασμα ήταν μάλλον θλιβερό. Η εκπομπή «Επόμενη μέρα» με τον Αντώνη Αλαφογιώργο απλώς επιβεβαίωσε ότι το άλλοτε ελπιδοφόρο φοιτητικό κίνημα έχει πια πεθάνει.
Οι σημερινοί εκπρόσωποί του είναι χαμηλότατου επιπέδου, δίχως όραμα, με σκουριασμένες ιδέες και χρησιμοποιούν ακόμη τον ξύλινο λόγο της δεκαετίας του ’80. Κακέκτυπα της χειρότερης εκδοχής των εκπροσώπων της κεντρικής πολιτικής σκηνής.
Η θλιβερή εικόνα που εξέπεμψαν στη συγκεκριμένη τηλεοπτική εκπομπή εξηγεί σε μεγάλο βαθμό γιατί η νεολαία έχει προ πολλού εγκαταλείψει τους κομματικούς μηχανισμούς των πανεπιστημίων. Διότι δεν εκφράζουν κανέναν. Για την ακρίβεια, εκπροσωπούν μόνο το χθες. Με φτωχό λόγο (και αρκετά «μαργαριτάρια»), ημιμάθεια και διάθεση για τσακωμό, κατανάλωσαν δυο ώρες δημόσιου τηλεοπτικού χρόνου χωρίς να πουν τίποτα!
Πραγματικό κατάντημα. Και να φανταστεί κανείς ότι μέσα στα πανεπιστήμια γεννήθηκαν ιδέες, κινήματα, επαναστάσεις. Αναπτύχθηκε καινοτομία, αναδείχτηκαν λαμπρά μυαλά, προέκυψαν οι ηγέτες του μέλλοντος. Ολα αυτά, όμως, είναι τόσο μακρινά και ξένα για τα δικά μας πανεπιστήμια. Σε άλλες χώρες ακόμη συμβαίνουν. Στην Ελλάδα, όμως, όχι.
Στο τηλεοπτικό ντιμπέιτ της ΕΡΤ για τις φοιτητικές εκλογές, οι εκπρόσωποι των κομματικών παρατάξεων δεν είχαν ούτε μία τολμηρή πρόταση να διατυπώσουν. Ακόμα και για το μέγα θέμα του ασύλου αναμάσησαν τα ίδια και τα ίδια που ακούγονται χρόνια τώρα, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Μπορεί να φαίνεται ασήμαντο, αλλά δεν είναι.
Ακόμα και η εμφάνιση, τα ρούχα τους δηλαδή, συντελούσαν στη συνολική θλιβερή εικόνα. Νέοι άνθρωποι είναι, δεν θα εμφανίζονταν με κοστούμια, αλλά -ρε αδελφέ- στην τηλεόραση βγαίνεις. Μπορείς να φορέσεις κάτι καλύτερο από τη φόρμα σου και το φούτερ. Δείξε τουλάχιστον τον πρέποντα σεβασμό. Μακάρι να ήταν, όμως, μόνο η εμφάνιση και η ενδυματολογία το πρόβλημα.
Πού είναι οι φρέσκες ιδέες; Το όραμα για το πανεπιστήμιο του μέλλοντος; Πού είναι οι προτάσεις για τη βελτίωση των σπουδών; Για τις νέες τεχνολογίες; Για τη διασύνδεση με τις ανάγκες και τις απαιτήσεις της σύγχρονης εποχής; Οι φοιτητικές παρατάξεις δεν έχουν απαντήσεις. Κυρίως δεν κρίνουν σκόπιμο να θέσουν καν τέτοιες ερωτήσεις. Αναλώνονται μόνο στη δημιουργία εντυπώσεων προς όφελος των κομμάτων τους και όχι με το βλέμμα στραμμένο στον μέσο φοιτητή και τα προβλήματά του. Γι’ αυτό αντιμετωπίζουν τα κύρια προβλήματα των πανεπιστημίων με ξύλινη ρητορική. Τους ξεπέρασε ο χρόνος και αρνούνται να το καταλάβουν. Αν πιστεύουν ότι το αποτέλεσμα των φοιτητικών εκλογών επηρεάζει στην εποχή μας τις ισορροπίες των εθνικών εκλογών, είναι βαθιά νυχτωμένοι. Ζουν ακόμα στο ’80. Γι’ αυτό απαξιώθηκαν.
Οι φοιτητικές παρατάξεις δεν κατάλαβαν ότι ο κόσμος άλλαξε. Μοιάζουν βγαλμένες από το χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Εχασαν το τρένο, γι’ αυτό τους εγκατέλειψε η πλειονότητα των φοιτητών. Εχασαν τον λόγο ύπαρξής τους (αφού έχουν πια μηδενική επιρροή) και αντί να μετεξελιχθούν σε κάτι καινούργιο, παραμένουν κολλημένοι στο χθες.
Ομως, προσοχή! Δεν είναι αυτοί το πραγματικό πρόσωπο των πανεπιστημίων. Είναι μόνο μια καλτ εκδοχή του. Σχεδόν γραφική. Υπάρχουν σχολές, καθηγητές και φοιτητές που πορεύονται με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Καινοτομούν, διαλέγονται, ανοίγουν νέους δρόμους, ερευνούν, ψάχνονται.
Πού και πού ξεχωρίζουν και στο εξωτερικό. Δεν είναι λίγοι, είναι πολλοί. Ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας τους; Οτι δεν εξυπηρετούν συμφέροντα και δεν έχουν κομματική ταμπέλα. Αφησαν στην άκρη τις εξαρτήσεις και τους πάτρωνες, και εστίασαν σε αυτά που τους ενδιαφέρουν.
Στα πανεπιστήμια εδώ και χρόνια οτιδήποτε κομματικό πεθαίνει. Οχι, οι φοιτητές δεν έγιναν απολιτίκ και αδιάφοροι. Αυτή είναι λάθος εξήγηση. Απλώς σιχάθηκαν τα κόμματα, τα φοιτητικά κακέκτυπά τους και τη στασιμότητα των ιδεών. Αναζήτησαν και βρήκαν άλλους τρόπους να διοχετεύσουν τις ανησυχίες τους. Και αυτό είναι πράγματι ελπιδοφόρο. Ας πλακώνονται μόνοι τους οι κομματάρχες των φοιτητών.
Οπως οι άλλοι, οι κομματάρχες των εργαζομένων, της ΓΣΕΕ. Και οι μεν αλλά και οι δε έχουν πεθάνει στη συνείδηση της κοινωνίας και αρνούνται να το αποδεχτούν.
